Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1787/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 100/16 oddalił skargę M.J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant [...] Policji orzeczeniem z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] uznał [...] M.J. – policjanta Wydziału [...] winnym popełnienia następujących przewinień dyscyplinarnych:

1. 1) w okresie od dnia 14 września do dnia 10 października 2012 r. podczas legitymowania osób (...), nie dopełnił obowiązku służbowego polegającego na sprawdzeniu tych osób i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z § 83 pkt 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji;
2. 2) w okresie od dnia 20 września do dnia 10 października 2012 r. podczas legitymowania osób (...) nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że bezzasadnie odstąpił od udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 pkt 1 i pkt 2 ppkt 2 lit. a wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych;
3. 3) w okresie od dnia 18 września do dnia 10 października 2012 r. będąc zobowiązany do dokumentowania wykonanych czynności służbowych w notatniku służbowym, wykonał tę czynność nieprawidłowo w ten sposób, że podczas legitymowania [...] oraz [...] niezgodnie ze stanem faktycznym dokonał wpisu w notatniku dotyczącego sprawdzenia wymienionych wyżej osób i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, gdy w rzeczywistości od czynności sprawdzenia odstąpił, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

Na skutek wniesienia przez [...] M.J. od powyższego orzeczenia odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który orzeczeniem z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

W związku ze złożoną na to orzeczenie przez M.J. skargą, sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1967/13 uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia 8 maja 2013 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu wniesionej od tego wyroku przez Komendanta Głównego Policji skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu wyroku podał, że w niniejszej sprawie podstawowy problem prawny dotyczy tego, czy w sprawie znajdowała zastosowanie obowiązująca w chwili popełnienia przez M.J. zarzucanych przewinień dyscyplinarnych decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. nr [...] w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji, czy też powinna zostać zastosowana decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, która obowiązywała w dacie wydawania orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym. Z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Powołana norma wymienia zawinienie jako warunek uznania określonego zachowania za naruszające dyscyplinę służbową. Pojęcie winy zostało wyjaśnione na gruncie prawa karnego, którego reguły powinny być uwzględniane przy ocenie jakie prawo stosować. Zgodnie z art. 1 § 1 Kodeksu karnego, odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Dodatkowo uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne opiera się na zasadach wypracowanych w Kodeksie postępowania karnego. Przepis art. 135p ust. 1 ustawy o Policji wprost odsyła do niektórych przepisów Kodeksu postępowania karnego, stanowiąc, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawa o Policji w art. 141a odsyła do wymienionych w nim przepisów Kodeksu karnego. Uzasadnia to pogląd o konieczności rozstrzygania pojawiających się wątpliwości z uwzględnieniem materialnych regulacji prawnych obowiązujących w prawie karnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną – art. 135p, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów K.p.a. (por. wyroki NSA z dnia: 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1155/12, LEX nr 1298297, 5 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 472/06, LEX nr 290653).

Niezależnie od powyższego Sąd drugiej instancji podzielił pogląd skarżącego kasacyjnie, że decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w § 71 ust. 2 zawiera uregulowanie zbliżone do wynikającego z § 83 pkt 2 (błędnie podano § 82 ust.

2) decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji. Oznacza to, że nawet przy zaakceptowaniu stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że w sprawie winna znaleźć zastosowanie decyzja nr [...], pozwalało to Sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia, a nie jego uchylenie z uwagi na naruszenie niewiadomych przepisów postępowania.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.") w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., uznał za trafne.

Jako zasadny ocenił także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, ze stosownie do treści art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że na wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej przede wszystkim wpływ ma waga czynu i stopień winy, zaś dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji.

Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może bowiem ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 709/13, LEX 1574682).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy rozważył zachowanie policjanta po popełnieniu przypisanych mu czynów (przyznanie się do części z nich, wyrażenie żalu i zaprezentowanie krytycznej oceny swego zachowania), lecz pomimo to uznał, że w kontekście pobudek, jakimi się kierował, wymierzenie mu najłagodniejszej z kar dyscyplinarnych jest celowe. Przedstawiona ocena wymiaru kary nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Nie do zaaprobowania jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowiące w istocie nieuprawnioną ingerencję w uprawnienia zastrzeżone dla organu dyscyplinarnego.

W dniu 22 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe M.J., nazwane "Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego", w którym podał, że wnosi skargę na decyzję – orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania go winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Skarżący zarzucił, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie orzeczenia organu pierwszej instancji.

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. złożył pismo procesowe, w którym odniósł się do kwestii poruszonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku przytoczył i wyjaśnił treść art. 190 P.p.s.a. Mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14 podał, że przedmiotem kontroli jest orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...].

Wyjaśnił, że zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji. Zgodnie z art. art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 i 3 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: - zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; - niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Wskazał, że Komendant Główny Policji, na podstawie § 4 ust. 2 i 5 w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach (Dz. U. Nr 170, poz. 1203), w dniu 19 marca 2008 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji. Decyzja ta utraciła moc na podstawie § 100 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (w skrócie "KSIP") która została wydana na podstawie § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policji (Dz. U. z 2013 r. poz. 8). Decyzja ta weszła w życie z dniem jej podpisania z wyjątkiem załącznika nr 38 (...).

Z akt sprawy wynika, że Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...] wszczął przeciwko [...] M.J. postępowanie dyscyplinarne w którym zarzucono mu popełnienie trzech przewinień dyscyplinarnych opisanych w tym postanowieniu, a następnie powtórzonych w komparycji orzeczenia z dnia 8 maja 2013 r.

Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant [...] Policji uznał wyżej wymienionego policjanta winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 82 pkt 2 (winno być § 83 pkt 2) cyt. wyżej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. Stosownie do § 82 w/w decyzji:

1. 1. Policjant lub pracownik Policji dokonując sprawdzenia przez System Poszukiwawczy Policji (SPP) podaje w szczególności:
2. 1) cel sprawdzenia;
3. 2) znak sprawy;
4. 3) kryteria sprawdzenia.
5. 2. Policjant lub pracownik Policji może dokonać sprawdzenia:
6. 1) osoby;
7. 2) pojazdu;
8. 3) dokumentu;
9. 4) rzeczy (przedmiotu).
10. 3. Policjant lub pracownik Policji może dokonać sprawdzenia zaawansowanego przez ekrany dedykowane do systemów pozapolicyjnych.
11. 4. W wyniku sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, uzyskuje się całość informacji zgromadzonych w KSIP, z wyjątkiem informacji rejestracji operacyjnych.

W sprawie jest niesporne, że w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia obowiązywała już decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Przepis § 71 ust. 2 tej decyzji stanowił, że sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje osobę legitymowaną lub kontrolowaną oraz posiadane dokumenty stwierdzające jej tożsamość. W przypadku kontroli pojazdu sprawdzenie w zbiorach KSIP informacji o czynnych rejestracjach dotyczących sprawdzanej osoby, rzeczy lub pojazdu obejmuje w szczególności:

1. 1. numer rejestracyjny pojazdu;
2. 2. numer identyfikacyjny pojazdu (VIN);
3. 3. osobę kierującą pojazdem oraz jej uprawnienia do prowadzenia pojazdów;
4. 4. dowód rejestracyjny pojazdu;
5. 5. w przypadkach uzasadnionych podejrzeniem popełnienia przestępstwa także inne osoby lub rzeczy znajdujące się w kontrolowanym pojeździe, w tym indywidualny numer identyfikacyjny w przypadku telefonu komórkowego, w szczególności jeżeli nie można ustalić lub zachodzą uzasadnione wątpliwości co do tożsamości osób.

Z analizy przytoczonych przepisów wynika, że w obu przypadkach określają one obowiązki policjanta związane ze sprawdzaniem osób, dokumentów, pojazdów i rzeczy (przedmiotów) przy wykorzystaniu dostępnych środków technicznych.

Ponadto Sąd pierwszej instancji podał, że Komendant Główny Policji w dniu 26 czerwca 2007 r. wydał wytyczne nr 2 w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. W świetle § 4 pkt 1 i pkt 2 ppkt 2 lit. a tych wytycznych, w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Zapisy w notatniku służbowym dotyczą wykonywania czynności służbowych, a w szczególności legitymowania osób, ze wskazaniem podstawy faktycznej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M.J. naruszył dyscyplinę służbową w zakresie określonym w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów i za to został ukarany karą dyscyplinarną nagany. Oceny tej nie może zmienić fakt, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i Komendant Główny Policji, w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia w zakresie zarzutu pierwszego powołały nieobowiązujący przepis. Okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na ocenę zachowania skarżącego podczas wykonywania obowiązków służbowych, a w szczególności ich niedopełnienia. Zachowanie skarżącego wyczerpywało bowiem również przesłanki opisane w § 71 ust. 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zauważył, iż wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i przedstawienie M.J. zarzutów nastąpiło w dniu 30 stycznia 2013 r., a więc w okresie, gdy obowiązywała jeszcze decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji i na podstawie jej przepisów sformułowano zarzuty.

Nie podzielił także stanowiska pełnomocnika skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia 21 marca 2016 r., że organy dyscyplinarne dopuściły się naruszenia prawa materialnego, tj. § 71 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. i orzekały na podstawie nieobowiązującego już stanu prawnego. Utrata mocy obowiązującej przepisów, a właściwie ich zmiana, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie spowodowała, że czyny, za które skarżący został ukarany, przestały być przewinieniami dyscyplinarnymi. W powyższej decyzji zmianie uległ jedynie ich opis.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy dyscyplinarne na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo uznały, że M.J. popełnił przypisane mu przewinienia dyscyplinarne, za które został ukarany karą dyscyplinarną nagany, która nie jest karą dowolną i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przyjął, że nie mogły one zostać uwzględnione, albowiem art. 135p ust. 1 ustawy o Policji odsyła do przepisów Kodeksu postępowania karnego, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 190 P.p.s.a., poprzez naruszenie zakresu związania wykładnią prawa wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14, który stwierdził, iż nie mógł dokonać kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku ze względu na niewyjaśniony w sprawie "podstawowy problem prawny", czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowała decyzja z dnia 19 marca 2008 r. czy też decyzja z dnia 5 kwietnia 2013 r., czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w ogóle nie ustalił, popadając w sprzeczności:
2. - "Decyzja ta (z dnia 19 marca 2008 r.) utraciła moc na podstawie § 100 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, która została wydana na podstawie §10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2013 r., poz. 8)" – strona 7 uzasadnienia, podczas gdy dalej wywodzi:
3. - "Utrata mocy obowiązującej przepisów, a właściwie ich zmiana, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie spowodowała, że czyny za które skarżący został ukarany, przestały być przewinieniami dyscyplinarnymi. Zmianie uległ jedynie ich opis w powyżej określonej decyzji" – strona 9 uzasadnienia.
4. - "Zdaniem Sądu organy Policji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo uznały, że skarżący popełnił przypisane mu przewinienia dyscyplinarne za które został ukarany karą dyscyplinarną nagany" – strona 10 uzasadnienia, w sytuacji, gdy skarżącemu przypisane zostały przewinienia na podstawie decyzji nieobowiązującej;

przy czym oddala skargę, pomimo, iż w obrocie prawnym pozostają wadliwe decyzje (rozkazy personalne), w sytuacji gdy sam podnosi, iż zmianie uległ ich opis (przewinienia dyscyplinarnego), a żadnej zmiany nie dokonano;

2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 190 P.p.s.a., poprzez naruszenie zakresu związania wykładnią prawa wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r. – "Pojęcie winy zostało wypracowane na gruncie prawa karnego, którego reguły w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powinny być uwzględniane przy ocenie jakie prawo stosować", przy czym zgodnie z treścią art. 4 § 1 Kodeksu karnego, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio jeśli jest względniejsza dla sprawcy, podczas gdy Sąd pierwszej instancji uznając przypisane przewinienia za popełnione (przypisanie nastąpiło w sposób nieprawidłowy) de facto dopuścił obowiązywanie obydwu decyzji w sprawie, bez żadnej analizy podstawowych regulacji prawa karnego;

3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. (błędnie podano K.p.a.), poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez ustalenie, jakoby: "Pełnomocnik na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. złożył pismo procesowe, w którym odniósł się do kwestii poruszonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., co nie odpowiada rzeczywistości, jako że w piśmie tym pełnomocnik odnosił się także do podstawy prawnej zarzutu II, w postaci wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r., które niezgodnie z dotychczas przyjmowanym stanem faktycznym i prawnym (tak w zakresie opisu rzekomego przewinienia, jak i przypisania go oraz ukarania), nie zawierają żadnej wzmianki o obligatoryjnym obowiązku wpisywania sprawdzenia w KSIP, stąd też to rzekome przewinienie nie ma w ogóle faktycznie podstawy prawnej, co sprawia, iż rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i kontrola rozkazów jest czysto iluzoryczna, a rozstrzygnięcie w dalszym ciągu trudno poddać kontroli kasacyjnej, podczas gdy obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest zbadanie, czy zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy zostały one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia, czy organ ten dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135 P.p.s.a. w zw. z § 71 decyzji nr [...] Komenda Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, poprzez nieprawidłową wykładnię oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia tej decyzji, polegające na tym, że zaskarżone decyzje (rozkazy personalne), winny mieć powyższą prawidłową podstawę prawną przy ewentualnym przypisaniu wykroczenia dyscyplinarnego oraz wymierzaniu kary dyscyplinarnej nagany za postawione skarżącemu zarzuty popełnienia przewinień dyscyplinarnych, podczas gdy w rzeczywistości organ uznał za prawidłowe stanowisko Policji, bez dokonania jakiejkolwiek merytorycznej analizy, a po samym jedynie przytoczeniu przepisów, orzekając de facto na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów prawa materialnego, tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji (błędnie podano w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji), co skutkuje tym, że orzekano wobec skarżącego M.J. dotychczas wyłącznie na podstawie nieobowiązujących w chwili wydawania rozkazów, jak i rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podstawach prawnych, tym samym powodując rażące naruszenie prawa;

5) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu i zaniechaniu zastosowania art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym "naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów", który nakłada obowiązek i nakazuje w postępowaniu dyscyplinarnym, podobnie jak w postępowaniu karnym, w pierwszej kolejności precyzyjnie określić naruszone obowiązki o charakterze prawnym, co ma swoją funkcję prewencyjną i wychowawczą, czego dotychczas w sprawie w ogóle nie uczyniono, wobec czego postępowanie to pozoruje jedynie zachowanie prawa;

6) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w związku z § 4 pkt 2 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r., w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał nieuzasadnionego i błędnego przyjęcia, iż organ postępowania, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, oparł się na podstawie prawnej (tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), która zawiera dyspozycje zbliżone do obowiązującego w chwili wydania decyzji uregulowania (tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), tym samym nie uwzględniono treści wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r., zawartych w § 4 pkt 2, w którym enumeratywnie wskazano katalog informacji, które winny być zapisane w notatniku służbowym, w którym nie ma żadnej wzmianki o obligatoryjnym obowiązku udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, podczas dokonania czynności legitymowania tychże osób, co z kolei bezwzględnie świadczy o wadliwości w/w rozstrzygnięcia oraz potrzebie uchylenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji z uwagi na naruszenie przepisów, powodujące dla skarżącego dalsze, negatywne skutki w postaci wydania na tej podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr 4345 z dnia 24 sierpnia 2013 r. w sprawie obniżenia dodatku służbowego o 20% otrzymywanej stawki oraz rozkazu Komendanta Głównego Policji nr 4834 z dnia 18 października 2013 r., utrzymującego powyższy rozkaz w mocy, stanowiące brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz jednocześnie niewłaściwą subsumpcję przepisów prawa do tego stanu faktycznego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że jego zdaniem Sąd pierwszej instancji nie wykonał wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przeprowadzone postępowanie, oprócz relacjonowania dotychczasowego przebiegu postępowania i przytoczenia niektórych przepisów prawa, sprowadza się do konkluzji, "iż w ocenie Sądu skarżący naruszył dyscyplinę służbową w zakresie określonym w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów i za to został ukarany karą dyscyplinarną nagany". Na "ocenę zachowania skarżącego" podczas wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności ich niedopełnienia, nie ma znaczenia okoliczność, że w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia organy obu instancji powołały nieobowiązujący przepis.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ustalając stan faktyczny sprawy pominął fakt, że organy w rozkazach i zarzutach powołały się również na wytyczne, które w ogóle nie nakładały obowiązku, za którego niedopełnienie skarżący został ukarany (odnośnie zarzutu z pkt 2), jak też w sytuacji, gdy nie byłby on zobowiązany do dokumentowania wykonywanych czynności w notatniku służbowym (zarzut z pkt 3).

W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził, że podstawa prawna, na której oparł się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie (tj. § 83 pkt 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), zawiera dyspozycje zbliżone do uregulowania obowiązującego w chwili wydania decyzji, które winno znaleźć zastosowanie. Kwestia, w jaki sposób są one zbliżone, nie została w sprawie rozważona.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w żaden sposób nie odniósł się do treści § 4 pkt 2 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Z przepisu tego wynika, że policjant nie miał obligatoryjnego obowiązku udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, podczas ich legitymowania. Oznacza to, że rzekome przewinienie dyscyplinarne, które zostało wskazane w pkt 2 w/w decyzji jest wadliwe i nie stanowi w żadnym stopniu przewinienia dyscyplinarnego, za które skarżący kasacyjnie powinien być zgodnie z prawem ukarany. Po wydaniu rozstrzygnięcia w tej sprawie, w Dzienniku Urzędowym Komendy Głównej Policji, zostały opublikowane wytyczne nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 listopada 2013 r., zmieniające wytyczne nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, na mocy których również nie dokonano zmiany w tym zakresie.

Powyższe świadczy o tym, że policjant w ramach wykonywania obowiązków służbowych podczas legitymowania osób oraz ich dokumentów, nie był w ogóle obowiązany dokonywać czynności w postaci udokumentowania w notatniku służbowym sprawdzenia osób legitymowanych oraz ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacji Policji. W rozpoznawanej sprawie brak było zatem podstaw do zarzucenia M.J. popełnienia w/w przewinienia dyscyplinarnego. W świetle powyższego, okoliczności te bezpośrednio skutkują też na ocenę prawną zarzutu z pkt 3.

W konsekwencji skarżący kasacyjnie stwierdził, że zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej, nieobowiązującej w dniu wydania rozstrzygnięcia oraz w przypadku zarzutów z pkt 2 i 3 nawet w dacie rzekomego przewinienia oraz niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawia, że w sprawie nie zostały ustalone i rozważone okoliczności mogące być podstawą wydania prawidłowego merytorycznie orzeczenia, tym samym nie doszło do jakiejkolwiek realnej kontroli zgodności z prawem tych decyzji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, iż są one niezasadne oraz że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów zmierza m.in. do wykazania, że w świetle wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, nie istniał obowiązek udokumentowania przez policjanta w notatniku służbowym faktu sprawdzenia osób legitymowanych oraz ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej oznaczało to, że zachowania M.J. opisane w orzeczeniu wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym w pkt 2 i pkt 3 nie powinny być kwalifikowane przez organ jako przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej i skutkujące jego odpowiedzialnością dyscyplinarną.

Ponadto w sprawie, w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 1 tego orzeczenia, nie podano, która z decyzji Komendanta Głównego Policji stanowiła podstawę prawną rozstrzygnięcia, a mianowicie, czy była nią decyzja nr [...] z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji, czy też decyzja nr [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Jednocześnie nie rozważono, czy czyn opisany w pkt 1 orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym powołano § 83 pkt 2 w/w decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...], jest tożsamy z czynem, który byłby opisany na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. Precyzyjnie nie określono również obowiązków naruszonych przez M.J.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia określonych przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, nie mogły odnieść skutku zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, tj. naruszenia art. 190 P.p.s.a., poprzez wyjście poza zakres związania wykładnią wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/15, uznać należy, iż jest on nietrafny. Wbrew twierdzeniu M.J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał, jakie przepisy prawa materialnego należało zastosować w sprawie. Po przedstawieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz w dacie wydania orzeczeń przez organy obu instancji przyznał, że w zakresie pkt 1 orzeczenia winien być wskazany § 71 ust. 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, a nie § 83 pkt 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji.

Jednocześnie przyjął, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż czyn przypisany M.J. na podstawie w/w decyzji nr [...] jest tożsamy z czynem, który byłby opisany na podstawie w/w decyzji nr [...].

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu potwierdzenia trafności tego stwierdzenia, podać należy, iż § 83 pkt 2 decyzji nr [...] stanowi, że "Policjant dokonujący legitymowania zobowiązany jest do sprawdzenia w KSIP osoby oraz dokumentu, jeżeli osoba go posiada". Natomiast w świetle § 71 ust. 2 decyzji nr [...] "Sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje osobę legitymowaną lub kontrolowaną oraz posiadane dokumenty stwierdzające jej tożsamość". Przepis § 71 ust. 1 wskazuje, że w przypadku wykonywania przez policjanta czynności legitymowania osób dokonuje on sprawdzenia, czy osoba jest zarejestrowana w KSIP. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że odnośnie czynu opisanego pkt 1 orzeczenia uznano M.J. winnym tego, że w okresie od dnia 14 września do dnia 10 października 2012 r. podczas legitymowania osób (...), nie dopełnił obowiązku służbowego polegającego na sprawdzeniu tych osób i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, czym naruszył dyscyplinę służbową.

Dokonując analizy porównawczej treści obu powołanych wyżej przepisów decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] i nr [...] należy dojść do wniosku, że w każdym z tych przypadków przepisy te nakładają na policjanta legitymującego daną osobę obowiązek sprawdzenia osób i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji. Jak wyżej ustalono, M.J. zaniechał wykonania tego obowiązku. Oznacza to, że mimo, iż decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] została uchylona z dniem 5 kwietnia 2013 r. i od tej daty obowiązywała decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...], sytuacja prawna wyżej wymienionego nie uległa zmianie. Nadal jego zachowanie stanowiło bowiem przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej.

Chybiony okazał się także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 190 P.p.s.a., poprzez niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 4 § 1 K.k. Po pierwsze wskazać należy, iż ustawa o Policji w zasadzie zawiera pełną regulację dotyczącą odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu karnego przewiduje art. 141a ustawy o Policji, który stanowi, że przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji.

Z kolei odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania karnego jest zawarte w art. 135p ust. 1 w/w ustawy. Stosownie do treści tego przepisu w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Po drugie, z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/15 nie wynika wyraźny nakaz zastosowania w/w przepisu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Po trzecie, jedyny przepis, do którego odsyła powołany wyrok to art. 1 § 1 K.k. i to tylko w zakresie ustalenia winy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji nie był związany wykładnią art. 4 § 1 K.k., gdyż Sąd drugiej instancji jej nie dokonywał.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również trzeci zarzut skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (na str.

9) odniósł się do treści pisma z dnia 23 marca 2016 r., złożonego na rozprawie także w zakresie podanej w nim podstawy prawnej zarzutu opisanego w pkt 2 orzeczenia. Powołał treść § 4 pkt 1 i pkt 2 ppkt 2 lit. a wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych oraz wyjaśnił, z jakich powodów argumenty pełnomocnika M.J., dotyczące naruszenia § 71 ust. 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji w związku z § 4 pkt 1 i pkt 2 ppkt 2 lit. a w/w wytycznych, są niezasadne.

Nieskuteczny jest także czwarty zarzut skargi kasacyjnej, tj. naruszenie art. 135 P.p.s.a. w zw. z § 71 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, poprzez nieprawidłową wykładnię oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, że powinno ono zawierać inną podstawę prawną. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że art. 135 P.p.s.a. odnosi się do fazy orzekania i kształtuje kompetencje sądu jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził takiej wadliwości kontrolowanych orzeczeń, które musiałyby skutkować ich uchyleniem.

Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron i w konsekwencji nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2615/15, www.cbois.nsa.gov.pl, 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 91/10, LEX nr 672934; 28 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1424/07, LEX nr 488559 i 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14 oraz T. Woś: Komentarz do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 16, LexisNexis 2012). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, to zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Niezasadne są również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty (piąty i szósty) dotyczące naruszenia art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu i zaniechaniu zastosowania tego przepisu oraz naruszenia decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji w zw. z § 4 pkt 2 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organ wydając zaskarżone orzeczenie oparł się na podstawie prawnej decyzji nr [...], która zawiera dyspozycje zbliżone do obowiązującej w chwili wydania orzeczenia decyzji nr [...], tym samym nie uwzględnił treści w/w wytycznych, w których nie ma żadnej wzmianki o obligatoryjnym obowiązku udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, podczas dokonywania czynności legitymowania tychże osób.

Wskazać należy, iż art. 132 ust. 2 ustawy o Policji zawiera ogólną definicję pojęcia naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Natomiast otwarty przykładowy katalog czynów, które można zakwalifikować jako naruszenie dyscypliny służbowej, jest określony w art. 132 ust. 3 tej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 132 ust. 2 omawianej ustawy. Organ oceniając zachowanie M.J. i kwalifikując je jako naruszenie dyscypliny służbowej w pkt 1 orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym precyzyjnie określił, na czym polegało zawinione niedopełnienie przez niego obowiązku służbowego wynikającego z przepisu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując treść § 4 pkt 1 i pkt 2 ppkt 2 lit. a wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych trafnie zauważył, iż z przepisu tego wynika, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Zapisy w notatniku służbowym dotyczą wykonywanych czynności służbowych, a w szczególności – legitymowania osób, ze wskazaniem podstawy faktycznej. Wyjaśnić należy, iż okoliczność, że określony w § 4 pkt 2 ppkt 2 lit. a cyt. wytycznych nr 2 katalog informacji, które mają być zapisane w notatniku, nie zawiera wzmianki o obligatoryjnym obowiązku wpisywania sprawdzenia w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji wynika z tego, że pojęcie KSIP w dacie wydawania tych wytycznych nie istniało.

Zostało wprowadzone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach (Dz. U. Nr 170, poz. 1203). Następnie Komendant Główny Policji, na podstawie § 4 ust. 2 i 5 w związku z § 8 powołanego wyżej rozporządzenia wydał decyzję nr [...] z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji (Dz. Urz. KGP Nr 10, poz. 57 ze zm.). Z § 83 pkt 2 w/w decyzji wynika, że policjant dokonujący legitymowania zobowiązany jest do sprawdzenia w KSIP osoby oraz dokumentu, jeśli osoba go posiada. Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji obowiązywała w dacie wszczęcia przez Komendanta [...] Policji postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...] M.J. (postanowienie z dnia 30 stycznia 2013 r.). Utraciła ona moc na podstawie § 100 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz.

KGP z 2013 r., poz. 28), wydanej na podstawie § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2013 r., poz. 8). W datach wydawania przez organy orzeczeń w postępowaniu dyscyplinarnym, tj. w dniu 8 maja i w dniu 27 czerwca 2013 r., obowiązywała zatem powołana wyżej decyzja. Z § 71 ust. 1 decyzji nr [...] wynika, że w przypadku wykonywania przez policjantów czynności legitymowania osób dokonuje się sprawdzenia w KSIP. Przepis § 71 ust. 2 zd. pierwsze cyt. decyzji stanowi, że sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje osobę legitymowaną lub kontrolowaną oraz posiadane dokumenty stwierdzające jej tożsamość.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza przedstawionych przepisów upoważnia do stwierdzenia, że obowiązkiem policjanta legitymującego osoby było i jest sprawdzenie ich oraz posiadanych przez nich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji oraz udokumentowanie tego faktu w notatniku służbowym.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).