Uzasadnienie
W dniu 24 marca 2007 r. W. B. wniosła w imieniu córki W. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty S.. Według zarzutów skargi bezczynność organu miała polegać na braku wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie stypendium dla W. B. oraz nieudzieleniu odpowiedzi w tej sprawie. W dalszej części skargi podniesiono, iż pismo od Starosty S. skarżąca otrzymała po upływie 3 miesięcy.
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę W. B.. Jak podniósł Sąd, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z akt administracyjnych sprawy, jak również z treści nadesłanego przez skarżącą pisma z dnia 10 czerwca 2007 r., nie wynika, aby przed wniesieniem skargi skarżąca zaskarżyła bezczynność organu zażaleniem do organu wyższego stopnia, bądź też aby wzywała organ Powiatu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stwierdził zatem, iż wskazany w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. wymóg dopuszczalności skargi nie został w niniejszej sprawie spełniony, co czyni złożoną przez R. B. skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. o odrzuceniu skargi.
Na powyższe postanowienie W. B. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i rozpatrzenie pod względem merytorycznym skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechania udzielenia stronie (jej pełnomocnikowi) występującej bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych i pouczenia o skutkach prawnych tych czynności oraz zaniedbań - art. 6 p.p.s.a. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca nie może sobie przypomnieć czy skorzystała z środków zaskarżenia czy też nie. Jest ona schorowanym, starszym człowiekiem przytłoczonym ciężkimi warunkami życia swego i córki. Skarżąca robiła co mogła, kierując się swoją logiką załatwiania spraw, by załatwić stypendium dla córki. Jej tok załatwiania spraw był wadliwy i niekonsekwentny. Wynika to z akt sprawy. Wynika z nich także, że czynności podjęte przez pełnomocnika nie były adekwatne, a niejednokrotnie forma ich podjęcia wskazuje, iż W. B. nie potrafiła wyłowić tego co w sprawie jest ważne, a co stanowi materię poboczną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie do końca odpowiada przedstawionym wyżej wymogom stawianym przez przepisy p.p.s.a. takiej skardze. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 6 p.p.s.a. Nie wskazano jednak aby to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - jak tego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono ponadto przepisy art. 7, 8, 9 k.p.a. - jednak bez sformułowania konkretnych zarzutów pod adresem organów administracji lub Sądu. Ponadto należy zauważyć, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie stosuje bezpośrednio wymienionych wyżej przepisów k.p.a., gdyż zasadniczo wyznaczają one zasady postępowania przez organami administracji publicznej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny zajął się jedynie zarzutem naruszenia art. 6 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Zarzut ten należy jednak uznać za chybiony. Przepis ten znajduje bowiem swoje zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym i jest adresowany do Sądu. Tymczasem zaniedbanie procesowe skarżącej wytknięte przez Sąd I instancji a polegające na braku wyczerpaniu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) miało miejsce na etapie postępowania administracyjnego. Nie można więc skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, iż nie udzielił skarżącej potrzebnych wskazówek w tym względzie.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.