Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 października 2012 roku oddalił skargę Gminy Piotrków Trybunalski na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości
Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1976r. - Rep. A Nr [....] wykupiono na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 6 ust. 1 ustawy nieruchomość położoną w P., przy ul. C. [...], oznaczoną wówczas numerem działki [...] o pow. [...] ha, stanowiącą własność H. K., M. K., H. P., J. S., na podstawie księgi wieczystej pod nazwą "P. nieruchomość" - Rep. Nr [...], z przeznaczeniem pod budowę czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym. Odszkodowanie ustalone zostało w łącznej wysokości [...] złotych.
W dniu [...] sierpnia 2009r. H. P. i J. S., będący spadkobiercami byłych właścicieli w 1/2 części każde z nich, wystąpili do Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego o zwrot wymienionej wyżej nieruchomości, która aktualnie oznaczona jest numerami działek [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha (a uprzednio numerem [...] o pow. [...] ha) i stanowi własność Gminy Piotrków Trybunalski (zgodnie z decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 1995r. znak: [...]), dla której prowadzona jest w VI Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim księga wieczysta KW Nr [...].
Podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2011r. stwierdzono, że sporna nieruchomość, tj. działki [...] oraz działki [...] są niezagospodarowane. Zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny, wydaną przez Urząd Miejski w Piotrkowie Trybunalskim Wydział Gospodarki Komunalnej, Przestrzennej, Ochrony Środowiska i Komunikacji z dnia [...] listopada 1974r. Nr [...], nieruchomość ta przeznaczona została pod budowę czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym. Z załącznika graficznego do owej decyzji wynikało, iż przewidywano do zrealizowania plac przedpogrzebowy, wiatę oraz parking na 60 miejsc i była to lokalizacja tymczasowa.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2011r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego poinformował, że nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot: została utwardzona w okresie "dożynkowym" tj. przed 1979r. i pełniła rolę parkingu ogólnodostępnego, w okresie od 12 lipca 1984r. do 3 listopada 1992r., była wydzierżawiana z przeznaczeniem na plac manewrowy do nauki jazdy, zaś od roku 1993 do chwili obecnej pełni rolę parkingu ogólnodostępnego. Prezydent stwierdził, że nie udało się odszukać dokumentów potwierdzających termin rozpoczęcia i zakończenia budowy parkingu.
W świetle powyższych ustaleń Starosta Piotrkowski uznał, że przedmiotowe działki do chwili obecnej nie zostały zagospodarowane zgodnie z celem wywłaszczenia, tj. pod budowę czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym i stały się zbędne na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu w rozumieniu art. 136 ust. 3, w związku z art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...], wydaną na podstawie art. 142, w związku z art. 136 ust, 3, art. 137 ust. 1 pkt 2, art. 140 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm. dalej jako u.g.n.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.), Starosta Piotrkowski, zwrócił na rzecz H. P. w 1/2 części oraz J. S. w 1/2 części, nieruchomość określoną żądaniem ich wniosku.
Ponadto zobowiązał Hannę Piotrowską oraz Janusza Szajewskiego do zwrotu na rzecz gminy Miasto Piotrków Trybunalski należności w wysokości [...] zł proporcjonalnie do przypadających im udziałów tj. po [...] zł.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Gmina Piotrków Trybunalski (dalej też: Gmina), zarzucając jej naruszenie art. 137 u.g.n., poprzez błędne ustalenie, że działki będące przedmiotem postępowania o zwrot do chwili obecnej nie zostały zagospodarowane zgodnie z celem umowy nabycia, tj. pod budowę czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym. Wskazano nadto, że cel na realizację którego nastąpiło nabycie nieruchomości: "budowa placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym" nie został określony precyzyjnie, bowiem urządzenie czasowego placu przedpogrzebowego jest pojęciem nieostrym, szczególnie w sytuacji, gdy ten znajduje się w pobliżu cmentarzy, został utwardzony i wykorzystywany jako parking. Zdaniem strony odwołującej się, każde wykorzystanie nieruchomości mieszczące się w granicach ogólnie określonego przeznaczenia jest realizacją celu wywłaszczenia.
Ponadto fakt, że, w okresie od dnia 12 lipca 1984r. tj. po 6 latach od umowy nabycia nieruchomości - do dnia 3 listopada 1992r. był wykorzystywany na cele placu manewrowego nie ma wpływu na to, że cel umowy nabycia przedmiotowej nieruchomości nie został zrealizowany. Samo wykorzystywanie przedmiotowej nieruchomości na cele manewrowe, związane z nauką jazdy, może jedynie poświadczyć, iż plac wraz z parkingiem został wybudowany. Późniejsza zmiana sposobu wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości nie ma znaczenia dla oceny jej zbędności. Wskazano, że parking funkcjonuje do chwili obecnej, zlokalizowany jest w pobliżu cmentarzy, jest utwardzony i ogólnodostępny, zatem cel nabycia przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany z zachowaniem terminów określonych w art. 137 ust. 1 u.g.n., a tym samym nie została spełniona podstawowa przesłanka zbędności nieruchomości, warunkująca jej zwrot na rzecz H. P. i J. S. Wojewoda Łódzki, decyzją z dnia [...] marca 2012r., nr [...], utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Starosty Piotrkowskiego z dnia [...] sierpnia 2011r.
Wojewoda, mając na uwadze cel na jaki wywłaszczono nieruchomość zauważył, iż rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia musi wiązać się z konkretnymi robotami i nakładami inwestycyjnymi, zaś działka nr [...] i część działki nr [...] są niezagospodarowane. Organ stwierdził, że pomimo upływu ponad 35 lat od jej nabycia nie zrealizowano tam celu wywłaszczenia. Odnosząc się do pozostałej części nieruchomości oznaczonej numerem [...] organ doszedł do wniosku, że utwardzenie przedmiotowego terenu i wykorzystywanie jako parkingu ogólnodostępnego nie jest tożsame z opisanym celem. Samo utwardzenie asfaltobetonem części nieruchomości (jak wykazały oględziny) i ewentualne wykorzystywanie terenu jako parkingu ogólnodostępnego, przy jednoczesnym braku dowodów, że na nieruchomości podjęto działania zmierzające do trwałego i widocznego zagospodarowania nieruchomości, polegające na budowie placu z jego infrastrukturą służącego nowej funkcji, zdaniem organu odwoławczego przesądza o zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia.
Gmina Piotrków Trybunalski zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Piotrkowskiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uznała, że ustalenia faktyczne nie uzasadniają przyjęcia, że zaistniały podstawy do zwrotu nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, iż oświadczenie złożone przez W. C., o tym że przedmiotowe utwardzenie nieruchomości zostało wykonane w okresie "dożynkowym", tj. przed sierpniem 1979r. zostało przez organy zbagatelizowane, bowiem nie prowadzono w tym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego, chociażby poprzez przesłuchanie owego świadka. Skarżąca Gmina dodała, że celem wykupu nieruchomości był czasowy plac przedpogrzebowy z zespołem parkingowym, lecz w żadnym dokumencie nie znajduje się zastrzeżenie, że parking nie może być parkingiem ogólnodostępnym. Zdaniem strony, późniejsze wykorzystanie nieruchomości na inne cele, tj. plac manewrowy do nauki jazdy nie powinno mieć znaczenia dla kwestii orzekania o zwrocie, albowiem jest to wyłącznie okoliczność potwierdzająca, że na nieruchomości zrealizowano parking, a zatem przynajmniej częściowo cel wywłaszczenia został zrealizowany. Wskazano również, że cel wykupu nieruchomości sprowadzał się do inwestycji polegającej na utwardzeniu terenu, albowiem zarówno plac przedpogrzebowy, jak i parking to utwardzony teren.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 października 2012 r. orzekł, że skarga nie jest zasadna i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.).
Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 136 ust. 3 u.g.n. zasadniczą okolicznością, jaką organ administracji publicznej winien badać w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest jej zbędność z punktu widzenia celu na jaki została nabyta. Zgodnie z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo pomimo upływu 10 lat cel ten nie został zrealizowany.
Sąd I instancji uznał, iż przepisy te oznaczają, że pierwszym i podstawowym warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest jej obiektywnie stwierdzona zbędność dla realizacji celu wywłaszczenia. Wyjaśnił, że jeśli cel wywłaszczenia został zrealizowany, to zwrot nie jest możliwy bez względu na to, kiedy realizacja ta nastąpiła. Określone w punktach 1 i 2 terminy 7 i 10 lat stanowią tylko dopełnienie przesłanki zbędności. Istota "zbędności" polega na tym, że cel wywłaszczenia nie jest (i nie był) zrealizowany. Normę tą należy odczytać w ten sposób, że organ rozpatrujący żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, w sytuacji, gdy nie została ona jeszcze wykorzystana na cel wywłaszczenia, winien ustalić, czy upłynęły już wskazane terminy. W razie dokonania pozytywnego ustalenia winien wydać decyzję o zwrocie, w przeciwnym razie - o odmowie zwrotu.
Sąd I instancji zaznaczył, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zgromadzony zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Wskazał, że organy, na podstawie protokółu oględzin z dnia [...] lutego 2011r., ustaliły, że działka [...] - nie jest zagospodarowana, porośnięta jest chwastami, a działka [...] – w pasie o szerokości ok. 4 metrów od strony południowej jest niezagospodarowana, porośnięta chwastami, zaś w kierunku północnym teren posiada w części utwardzoną nawierzchnię z asfaltobetonu. Nawierzchnia jest zniszczona, popękana, nierówna, zużyta. Natomiast część od strony północnej jest terenem gruntowym. Teren działki jest niezagospodarowany. Na owej działce parkują samochody osób prywatnych.
Sąd podkreślił, że decyzja Urzędu Miejskiego w Piotrkowie Trybunalskim Wydziału Gospodarki Komunalnej, Przestrzennej, Ochrony Środowiska i Komunikacji z dnia [...] listopada 1974r., Nr [....] przewidywała przeznaczenie spornej nieruchomości pod budowę czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym, a z załącznika graficznego do niej wynikało, iż przewidywano do zrealizowania plac przedpogrzebowy, wiatę oraz parking na 60 miejsc i była to lokalizacja tymczasowa.
Sąd wojewódzki uznał, że utwardzenie terenu przed sierpniem 1979 r., na które wskazuje w swoim oświadczeniu W. C., nie stanowiło realizacji celu, na który wywłaszczono nieruchomość. Dalej stwierdził, że dzierżawa działki [...] z przeznaczeniem na parking czy plac manewrowy do nauki jazdy w latach 1984 – 1992 nie wypełniła przesłanki realizacji celu wywłaszczenia, podobnie jak obecna rola, którą nieruchomość spełnia, tj. parkingu ogólnodostępnego. Podkreślił, że również obecny stan zagospodarowania działki [...], tj. teren zieleni nieurządzonej świadczy o niezrealizowaniu celu wywłaszczenia.
W ocenie Sądu I instancji, ustalenia powyższe niewątpliwie wskazywały, że mimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Fakt ten znajdował potwierdzenie w operacie szacunkowym z wyceny wartości rynkowej w/w nieruchomości datowanym na [...] czerwca 2011r.
Skargę kasacyjną na powyższy wyroku wniosła Gmina Piotrków Trybunalski, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Gmina w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przepisów art. 136 oraz art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. u.g.n. poprzez nietrafne przyjęcie, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym należało uznać za zbędną - na cel określony w akcie notarialnym zakupu nieruchomości z dnia [...] czerwca 1976 r. Rep. A Nr [...] - nieruchomość położoną w
P. przy ul. C. oznaczoną aktualnie numerami działek [...] oraz [...], a tym samym, że zaistniały przesłanki do orzeczenia o zwrocie przedmiotowej nieruchomości na rzecz H. P. i A. S. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Gmina zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi tj.:
- 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77§ 1 oraz art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, a mianowicie nie dostrzegł, że materiał dowodowy mógłby zostać uzupełniony o przesłuchanie świadka W. C., które to zeznanie mogłoby potwierdzić realizację celu wykupu nieruchomości, a tym samym mieć istotny wpływ na wynik postępowania,
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia okoliczności zgłaszanej przez Gminę, zarówno w skardze do Sądu, jak i w odwołaniu od decyzji Wojewody Łódzkiego, że cel wykupu nieruchomości w akcie notarialnym został sformułowany ogólnie, nieprecyzyjnie; "budowa czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym" jest sformułowaniem nieostrym, a wobec tego trudno rygorystycznie jednoznacznie rozstrzygnąć, jaka inwestycja wypełniała tak określony cel.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie utrzymując, że wbrew temu co twierdzi skarżąca kasacyjnie w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić, że cel wywłaszczenia został zrealizowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Piotrkowskiego dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...], orzekającą o zwrocie na rzecz H. P. w 1/2 części oraz J. S. w 1/2 części, nieruchomość określoną żądaniem ich wniosku, tj. działki nr [...] i nr [...] i zobowiązaniu w/w osób do zwrotu na rzecz Gminy wskazanej w niej należności.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a., zarówno naruszenia przepisów postępowania (pkt 2) jak i naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1).
Zasadą w takiej sytuacji jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.).
Zarzuty procesowe dotyczą w niepełny sposób przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego, co uszło uwadze Sądu, oraz nieustosunkowania się Sądu do okoliczności podnoszonych w skardze, tj. niepełnego uzasadnienia wyroku. W pierwszym zarzucie wskazuje się na nieskorzystanie przez organy z możliwości przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka – W. C. W drugim zarzucie podnosi się przemilczenie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnień Gminy, że cel wywłaszczenia przedmiotowych nieruchomości został określony w akcie wywłaszczeniowym (akcie notarialnym) w sposób ogólnikowy. Oba zarzuty nie są usprawiedliwione.
Jeśli chodzi o zarzut dotyczący pominięcia przesłuchania jako świadka W. C., to stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się przyjęte w Urzędzie Miasta Piotrkowa Trybunalskiego "Oświadczenie" W. C. z dnia [...] grudnia 2011 r. (z adnotacją, że złożone zostało po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej), w którym osoba ta stwierdza, iż przedmiotowa nieruchomość: "została utwardzona w okresie "dożynkowym", tj. przed sierpniem 1979 r." Wyjaśnienie to zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji, a Sąd I instancji uznał, iż "utwardzenie terenu" nie świadczy o realizacji celu wywłaszczenia. Ocena tego stwierdzenia Sądu I instancji możliwa jest po rozważeniu kolejnego zarzutu, dotyczącego ogólnikowego określenia celu wywłaszczenia.
Odnośnie zarzutu, iż Sąd bez głębszego zastanowienia się nad sposobem określenia celu wywłaszczenia, przeszedł do oceny, czy został on zrealizowany, stwierdzić należy, iż zarówno organy, jak i Sąd były w tej kwestii bardziej dokładne aniżeli skarżąca kasacyjnie. Nie podlega podważeniu stwierdzenie, iż cel wywłaszczenia w samym akcie notarialnym nabycia przedmiotowej nieruchomości na rzecz Państwa, nie został określony precyzyjnie: "budowa czasowego placu przedpogrzebowego z zespołem parkingowym." Jednakże w skardze kasacyjnej nie wskazuje się, że w aktach sprawy są dokumenty, które uściślają ów cel, a które nie zostały uwzględnione przez organy i Sąd. Te materiały, to decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny z [...] listopada 1974 r. załącznik graficzny do tej decyzji. Z załącznika tego wynika, że na przejętych nieruchomościach ma powstać plac przedpogrzebowy z wiatą oraz parking na 60 miejsc, została też zakreślona lokalizacja wiaty na placu i urządzenie parkingu obok.
Wskazano więc konkretne urządzenia, służące nowej funkcji, do jakiej przeznaczono przejęte nieruchomości. Wobec powyższego, zarówno organy, jak i Sąd I instancji mieli podstawy do uznania, iż cel wywłaszczenia jest na tyle precyzyjnie określony, że w oparciu o zebrane materiały można określić, czy cel ów został zrealizowany czy nie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie organy i Sąd uczyniły zadość wymogom formułowanym w orzecznictwie NSA, by dążyć do rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości dotyczących celu wywłaszczenia, jak i jego realizacji, na podstawie całej dostępnej dokumentacji (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt (I OSK 346/2011, Lexis pl. nr 3891912). W sytuacji braku dowodów, że na nieruchomości podjęto działania zmierzające do widocznego zagospodarowania nieruchomości, polegające na budowie placu z jego infrastrukturą służącego nowej funkcji – oraz wobec braku innych dowodów, które by im przeczyły -Sąd I instancji miał podstawy uznać, iż stanowisko organów, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, jest prawidłowe.
Powracając do poprzednio rozważanego zarzutu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponowne przesłuchanie W. C., wobec jego jednoznacznego stwierdzenia o utwardzeniu części powierzchni przedmiotowej nieruchomości przed dożynkami 1979 r., w świetle pozostałych materiałów sprawy, w tym oględzin, oraz wyników badań przedstawionych w operacie, nie było konieczne.
Podsumowując, zarzuty naruszenia prawa procesowego, okazały się niezasadne.
Powyższe stwierdzenie stanowi istotny element rozważań dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przepisów: art. 136 oraz art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. u.g.n. Zarzut ten opiera się na założeniu, że organy nie dokonały właściwych ustaleń stanu faktycznego, a Sąd I instancji wady tej nie zauważył. Wobec uznania przez orzekający Naczelny Sąd Administracyjny, że postępowanie wyjaśniające prowadzone było przez organy w sposób właściwy, a zatem nie było podstaw do podważenia ustaleń stanu faktycznego, powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zasadny.
Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania i stwierdzenia, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.