Uzasadnienie
Skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą z dnia 23 sierpnia 2013 r., S. P. zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...], nr KOC/3290/Go/12, w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia [...], nr [...], o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej oznaczonej hip. 5180 położonej przy ul. [...] (dawny numer policyjny) w W. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2364/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a), do każdego pisma należy dołączyć jego odpisy (...) dla doręczenia ich stronom i dołączenia do akt sądowych.
Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej - art. 49 § 1 p.p.s.a.
Jeżeli strona nie uzupełniła braków formalnych w 7-dniowym terminie, sąd administracyjny odrzuca skargę - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nadto - jak wskazał WSA - nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu - art. 222 p.p.s.a.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącej o przedłużenie siedmiodniowego terminu do usunięcia braków formalnych skargi Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany. W sytuacji gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia.
W ocenianej przez WSA sprawie skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i prawidłowego pouczenia o skutkach ich nieuzupełnienia, nie nadesłała w określonym terminie 97 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.
Osobiście sporządzoną skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła S. P. (sędzia w stanie spoczynku). Zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz orzeczenie o kosztach postępowania.
Wskazała, iż uzupełniła braki skargi w wyznaczonym terminie. Na jej prośbę o ograniczenie obowiązku doręczenia 97 odpisów skargi bądź przedłużenie terminu do wykonania tego wezwania WSA odpowiedział dopiero w kwestionowanym postanowieniu o odrzuceniu skargi. Tym samym datą początkową biegu terminu do wykonania zarządzenia o uzupełnieniu skargi jest dzień 25 listopada 2013 r. (data doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi). Skoro w dniu 29 listopada 2013 r. żądane odpisy skargi zostały przedłożone, Sąd pierwszej instancji niezasadnie odrzucił skargę.
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2364/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił S. P. termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazał, iż strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych, bowiem nieudzielenie przez WSA odpowiedzi na jej pismo z dnia 9 października 2013 r. (ograniczenie obowiązku doręczenia 97 odpisów skargi bądź przedłużenie terminu) mogło spowodować u skarżącej stan niepewności co do konieczności wykonania tego obowiązku.
Pismem z dnia 15 marca 2014 r. S. P. cofnęła swoją skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a., możliwe jest cofnięcie skargi kasacyjnej, które wiąże Sąd, o ile działanie takie uznane zostanie za dopuszczalne.
Zakreślone w art. 60 p.p.s.a. granice w jakich może poruszać się sąd administracyjny badając dopuszczalność cofnięcia skargi odnoszą się do kwestii związanych z obejściem prawa spowodowanego tymże cofnięciem lub wywołania takim działaniem skutku w postaci utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Tak zakreślone przesłanki dopuszczalności odmowy uznania skuteczności cofnięcia skargi ulegają modyfikacji w postępowaniu kasacyjnym (ze względu na jego charakter). W zasadzie uznanie cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne będzie więc miało miejsce wtedy, gdy cofnięcie to - oceniane przez pryzmat wcześniej sformułowanych w środku odwoławczym zarzutów - uznane będzie mogło zostać za wywołujące stan obejścia prawa bądź też cofnięcie takie, również oceniane w kontekście wcześniejszych zarzutów kasacyjnych, doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych kwalifikowaną wadą nieważności. Cofnięcie będzie też mogło zostać uznane za niedopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie sądu pierwszej instancji dotknięte jest wadą nieważności.
Powyższe stanowisko - jak wskazano - wynika ze specyfiki postępowania kasacyjnego, zwłaszcza z zasady związania NSA zarzutami skargi kasacyjnej wyznaczającymi granice sprawy oraz z zasady brania z urzędu pod rozwagę nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki zwłaszcza, iż skarga kasacyjna nie kwestionuje merytorycznego rozstrzygnięcia, a postanowienie o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. umorzono postępowanie kasacyjne.
O zwrocie całego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.