Uzasadnienie
Wyrokiem dnia 23 lutego 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 1236/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że uprawnienie do prowadzenia pojazdów jest ściśle związane z charakterem wykonywanej przez niego pracy taksówkarza. Skarżący nie posiada żadnych innych dodatkowych kwalifikacji ani uprawnień, które pozwoliłyby mu znalezienie pracy o równorzędnych zarobkach, pozwalających utrzymać siebie i swoją rodzinę, której jest podstawowym żywicielem. Podkreślono, że w krótkim odstępie czasu sytuacja finansowa skarżącego uległa znacznemu pogorszeniu. Utrzymanie wadliwej decyzji wywoła więc nieodwracalne, negatywne i trudne do odwrócenia skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek powinien zatem zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy uznać należało, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący nie wskazał bowiem, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można uznać zawartego we wniosku stwierdzenia, iż utrata przez skarżącego, jako taksówkarza, uprawnień do kierowania pojazdami spowoduje brak możliwości zarobkowania, co w konsekwencji skutkować będzie zagrożeniem dla zaspokojenia podstawowych potrzeb jego rodziny. Jeżeli wnioskodawca domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z wskazanego wyżej powodu, winien był w sposób jasny i przejrzysty zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi faktami i odnoszącymi się do nich dokumentami.
Tak umotywowany wniosek umożliwiłby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Ogólnikowe wywody skarżącego nie mogły natomiast stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.