Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lipca 2006 r. odrzucił skargę Miasta Tarnowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie oraz oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając odrzucenie skargi Sąd wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie decyzja I instancji została wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta Tarnowa, w ramach kompetencji przyznanych ustawą organom gminy. Organ wykonawczy Miasta Tarnowa był więc organem I instancji, który wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Skargę Miasta Tarnowa należało więc odrzucić jako niedopuszczalną.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyło Miasto Tarnów, reprezentowane przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej odrzucenia skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy tj. naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 25 § 1 i art. 28 § 1, a także art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), a także naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.), jako materialnej podstawy interesu prawnego Miasta Tarnowa w przedmiotowej sprawie.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że brak jest podstawy prawnej do uznania, że skarga Miasta Tarnowa jest niedopuszczalna. Orzeczenie to oparte zostało jedynie na dorobku orzecznictwa i literaturze, które potwierdzają, iż prezydent miasta jako organ administracyjny I instancji nie ma możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie organu II instancji. Sąd nie wziął jednak pod uwagę faktu, iż prezydent miasta występuje w systemie prawa również w innych rolach m.in. reprezentanta gminy. Pozbawienie prezydenta miasta uprawnienia do wniesienia skargi nie oznacza pozbawienia tego uprawnienia gminy, jeżeli ma ona interes prawny. Autor skargi kasacyjnej wskazał również, że status strony w niniejszym postępowaniu przyznany został Gminie Czarna. Pozbawienie Miasta Tarnowa możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego stanowiłoby naruszenie zasady równości tron wobec prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż w przypadku, gdy organ gminy występował w danej sprawie jako organ wydający decyzję administracyjną w I instancji, nie ma ona uprawnienia do występowania w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym w charakterze strony. W sytuacji, w której organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, zostaje ona pozbawiona uprawnienia do ochrony swojego interesu prawnego. Wykonywanie władztwa administracyjnego przez organ gminy następuje kosztem ograniczenia uprawnień samej gminy w danej dziedzinie. Nie ma przy tym mowy o naruszeniu zasady równości stron, ponieważ zasada ta dotyczy jedynie podmiotów pozostających w takiej samej sytuacji. Gmina Czarny od początku występowała w sprawie jako strona, nie miała natomiast wypływu na wydanie rozstrzygnięcia administracyjnego. Nie można więc postawić znaku równości między nią a Miastem Tarnów, którego organ rozstrzygał sprawę w I instancji.
Nie można również dokonać rozróżnienia między prezydentem miasta, występującym w charakterze organu administracji, a prezydentem miasta działającym jako reprezentant jednostki samorządu terytorialnego. Rozróżnienie takie musiałoby skutkować wyłączeniem się organu administracji publicznej w przypadkach, w których rozpatrywana sprawa dotyczyłaby interesu reprezentowanej przez niego jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z zasadą "ne quis iudex in propria causa". Ponieważ przepisy nie przewidują takiej możliwości, gmina zostaje pozbawiona możliwości wnoszenia środków zaskarżenia w przypadku, gdy dotyczyłyby one decyzji lub postanowienia wydanych przez jej organ.
Powyższy pogląd znajduje poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała NSA sygn. akt OPS 1/03 [ONSA 2003, nr 4, poz. 115], wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 [LEX nr 171164], postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 368/06 [niepubl.], postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1555/04 [niepubl.]). Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zatem w zaskarżonym postanowieniu naruszeń wskazanych w skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.