Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1613/05, oddalił skargę T. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] NR [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
T. P. prawomocnym postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] został wydalony ze służby w Policji.
W dniu 14 marca 2005 r. ww. złożył wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego i uchylenie orzeczenia o wydaleniu go ze służby w Policji powołując się na postanowienie Prokuratury Rejonowej Ł.-W. z dnia [...] grudnia 2004 r. o umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu postępowania przygotowawczego. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego, z uwagi na złożenie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.).
W zażaleniu na to postanowienie złożonym do Komendanta Głównego Policji skarżący podniósł, że dopiero w dniu 28 lutego 2005 r. Prokuratura Rejonowa Ł.-W. stwierdziła z dniem 26 stycznia 2005 r. prawomocność postanowienia z dnia [...] grudnia 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, stwierdzając w jego uzasadnieniu, że dzień 26 stycznia 2005 r. należy uznać za datę, w jakiej skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
Nadto Komendant Główny Policji podniósł, że postanowienie o umorzeniu śledztwa skarżący otrzymał w dniu 12 stycznia 2005 r. i już wówczas wiedział o zaistnieniu przesłanki do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy wniosek o wznowienie złożył w dniu 14 czerwca 2005 r., czyli z naruszeniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji.
T. P. złożył skargę od powyższej decyzji podnosząc, że dopiero z dniem 28 lutego 2005 r. (stwierdzenie prawomocności postanowienia o umorzeniu śledztwa) powziął wiadomość o zaistnieniu okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego, termin określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji rozpoczął swój bieg najwcześniej w dniu 28 lutego 2005 r.
W ocenie skarżącego, nieprawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego nie mogło być podstawą domagania się wznowienia postępowania dyscyplinarnego, a zaskarżone postanowienie narusza przepis art. 135r ust. 7 ustawy o Policji w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż Stosownie do art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Treść powołanego przepisu wyraźnie nawiązuje – w ocenie Sądu – do dnia "dowiedzenia się" o podstawie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie za dzień dowiedzenia się przez skarżącego o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania należy uznać dzień 12 stycznia 2005 r., tj. datę doręczenia skarżącemu postanowienia Prokuratury Ł.-W. z dnia [...] grudnia 2004 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego.
Wywody skarżącego, iż termin określony w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji należy liczyć od dnia, kiedy stwierdzono prawomocność powyższego postanowienia, nie znajdują, zdaniem Sądu, uzasadnienia w treści analizowanego przepisu. Istota unormowania z art. 135r ust. 7 ustawy o Policji polega na dowiedzeniu się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a więc dotarciu do skarżącego wiadomości o umorzeniu postępowania przygotowawczego.
Uprawomocnienie się postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego ma znaczenie tylko w toku postępowania wznowieniowego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż trafnie organy administracji publicznej obu instancji uznały, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego skarżący złożył z uchybieniem terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, co uniemożliwiało wznowienie postępowania dyscyplinarnego.
T. P. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku podnosząc zarzut "naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia w postępowaniu przed organem administracji publicznej naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 135r ust. 7 ustawy o Policji wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Po myśli tego przepisu termin 30-dniowy rozpoczyna bieg od dnia powzięcia przez obwinionego wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania.
Jednakże, w ocenie strony skarżącej ani data doręczenia nieprawomocnego postanowienia o umorzeniu śledztwa ani też data uprawomocnienia się tego postanowienia nie mogą być uznane za początek biegu terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Podstawą wznowienia postępowania dyscyplinarnego mogło być wyłącznie prawomocne postanowienie o umorzeniu śledztwa. Taką wiedzę skarżący uzyskał w pierwszych dniach marca 2005 r. Najwcześniej zaś mógł ją uzyskać w dniu 28 lutego 2005 r. bowiem dopiero w tej dacie dokonano stwierdzenia prawomocności postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego. Okoliczność ta została jednoznacznie potwierdzona stosowną informacją Prokuratury Rejonowej Ł.-W.. Przed dniem 28 lutego 2005 r. wiedzy takiej nie posiadał prokurator prowadzący postępowanie. Tym bardziej nie mógł jej posiadać skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada wymogom, bowiem w jej podstawie nie wskazano konkretnych przepisów postępowania, których naruszenia dopuścił się Sąd pierwszej instancji. Jednakże w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano te przepisy i w związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny może ustosunkować się do podniesionego zarzutu. Tym niemniej zarzut ten nie jest zasadny i skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.
Prawidłowo bowiem Sąd uznał, że odmawiając wznowienia postępowania organy nie naruszyły art. 135r ust. 7 ww. ustawy o Policji.
Tak jak to już wskazał Sąd, powyższy przepis odnosi się do momentu, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.
Bezsporne jest, iż o umorzeniu postępowania karnego skarżący dowiedział się w dniu 12 stycznia 2005 r., w którym to dniu doręczono przedmiotowe postanowienie. Natomiast przesłanką wznowienia postępowania jest właśnie umorzenie postępowania karnego.
W związku z tym, dniem od którego należało liczyć termin skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania był dzień doręczenia skarżącemu przedmiotowego postanowienia. Natomiast tym dniem, wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, nie mógł być dzień, w którym stwierdzono prawomocność postanowienia o umorzeniu postępowania karnego, bowiem w tym dniu skarżący znał już od przeszło miesiąca treść rozstrzygnięcia prokuratorskiego.
Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, prawomocność tego postanowienia miałaby znaczenie dopiero po wznowieniu postępowania, kiedy doszłoby do oceny istnienia przesłanek wznowieniowych.
Wskazać przy tym należy, iż stanowisko takie jest już ugruntowane tak w doktrynie prawa administracyjnego, jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 7 października 1997 r. sygn. akt IV SA 1676/97 i z dnia 18 stycznia 2005 r. sygn. akt OSK 1594/04).
Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji wyroku.