Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 stycznia 2016 r., I OSK 1908/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 marca 2015 r., IV SA/Wr 785/14,w opisanej w sentencji sprawie.
Pełnomocnik Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. pismem z 15 lutego 2016 r. złożył wniosek o uzupełnienie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że wniosek o zasądzenie tych kosztów, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną z 13 czerwca 2015 r., nie został rozpoznany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednym z takich dodatkowych orzeczeń jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.
Stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Bezsporne jest, że Rektor Uniwersytetu Medycznego we W. poniósł w postępowaniu kasacyjnym jedynie koszty wynagrodzenia zastępującego go radcy prawnego i złożył wniosek o zwrot tych kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 uznał, że art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
W związku z tym, że przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) nie określają stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało przyjąć analogicznie stawkę ustaloną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie jest to stawka określona w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik organu nie był obecny na rozprawie kasacyjnej 20 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 stycznia 2016 r. oddalił skargę kasacyjną E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze Wrocławiu z 26 marca 2015 r., IV SA/Wr 785/14 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Uniwersytetu Medycznego we Wr. z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej za studia, nie orzekając jednak o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. W związku z powyższym zasadne było uzupełnienie powyższego wyroku w tym zakresie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 2 i § 3 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.