Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r., (sygn. akt II SA/Po 1/15) odrzucił skargę I. B. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
- I. i S. Ba. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Uznając, że skarżący nie wskazali w ww. piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący, zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2015 r. wezwał ich do usunięcia wskazanego braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania - pod rygorem jej odrzucenia.
Skarżący nie uzupełnili braku formalnego skargi w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie.
Odrzucając skargę – na podstawie 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej " p.p.s.a" - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że nieuzupełnienie jej braku formalnego skutkowało brakiem możliwości nadania jej dalszego biegu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazywał, że - w świetle art. 215 § 1 p.p.s.a., art. 216 p.p.s.a., art. 230 § 2 p.p.s.a. i art. 231 p.p.s.a. – skarżący, wnosząc skargę na decyzję w przedmiocie opłaty adiacenckiej zobligowani byli podać wartość przedmiotu zaskarżenia. Z treści wniesionego przez nich pisma wynikało bowiem, że kwestionowali wysokość opłaty adiacenckiej ustalonej na podstawie art. 98a ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.) dalej "u.g.n.", wskazując, że wartość nieruchomości nie wzrosła, a na pewno nie w taki sposób, jak to wyliczył biegły w swoim operacie.
Skarżący, odwołując się do wyceny dotyczącej innej działki, wskazywali ponadto, że wzrost wartości ich nieruchomości objętej podziałem nie jest znaczny [co najwyżej [...] zł] i nie wynosi [...] zł, wobec czego opłata ustalona w zaskarżonej decyzji jest zawyżona. Podnieśli również, że od kwoty wzrostu wartości nieruchomości należałoby odjąć, przed naliczeniem opłaty, wartość ich nakładu na wydzielenie działek. Swoje twierdzenia powiązali z kwestionowaniem prawidłowości operatu szacunkowego, na podstawie którego został stwierdzony wzrost wartości nieruchomości w wyniku podziału i ustalona opłata adiacencka.
Sąd Wojewódzki podkreślił, że w niniejszej sprawie wartości przedmiotu zaskarżenia przy decyzji ustalającej opłatę, o jakiej mowa w przepisie art. 98a u.g.n nie stanowi automatycznie kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość opłaty adiacenckiej, którą może być tak całość, jak i tylko część kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji. Wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi więc różnica pomiędzy wysokością ustalonej opłaty adiacenckiej, a wysokością tej opłaty, jaką powinien w danej sprawie ustalić organ.
W sytuacji zatem, gdy skarżący nie wskazali przedmiotu zaskarżenia wprost, ani nie wynika on z treści skargi, należało wezwać ich do uzupełnienia tego braku formalnego skargi w zakreślonym do dokonania tej czynności terminie. Uniemożliwia on bowiem ustalenie wysokości wpisu sądowego, a w konsekwencji nadanie skardze dalszego biegu.
Nieuzupełnienie przez skarżących ww. braku, pomimo skierowanego do nich wezwania w tym przedmiocie, skutkowało odrzuceniem złożonej przez nich skargi.
I. i S. B. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie w całości zarzucili Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 i art. 220 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano, iż - wbrew twierdzeniom Sądu I instancji - skarżący w skardze jasno określili, co jest przedmiotem zaskarżenia. Wyraźnie wskazali, iż nie powinni zostać obciążeni opłatą adiacencką w żadnej części. Zbędnym było zatem dodatkowe wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Ich zdaniem, przedmiotowa skarga spełniania również wszystkie, wymienione w art. 57 p.p.s.a. wymogi formalne. Wskazane w tym przepisie wymogi nie przewidują konieczności podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego. Ewentualne odrzucenia skargi powinno zatem nastąpić dopiero w sytuacji gdyby nie uiścili wpisu od skargi.
Skarżący kasacyjnie wskazywali również, że - w świetle art. 220 p.p.s.a. - Sąd nie powinien był podjąć żadnej czynności na skutek pisma obarczonego brakami formalnymi, zaś w niniejszym przypadku skarżącym została doręczona odpowiedź na skargę.
Skarżący kasacyjnie podnosili również, że nie zostali prawidłowo wezwani do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem wezwanie to zostało im doręczone wraz z odpowiedzią na skargę i nie zostało przez nich zauważone. Takie doręczenie jest zaś niedopuszczalne. Z tego powodu złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które częściowo okazały się usprawiedliwione.
Jako niezasadny należało uznać zarzut, iż Sąd I instancji naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Powołane przepisy postępowania administracyjnego nie były bowiem w niniejszym przypadku stosowane, jak również art. 220 p.p.s.a. nie stanowił bezpośredniej podstawy odrzucenia przez Sąd I instancji skargi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 57 § 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, że wymogi formalne skargi nie zostały określone wyłącznie w tym przepisie, lecz również w znajdującym się w Dziele V, dotyczącym kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, art. 215 § 1 p.p.s.a., obligującym stronę do podania w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe wartości przedmiotu zaskarżenia, jeśli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niewskazanie przez skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi zatem brak formalny, którego uzupełnienie następuje według reguł określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a.
Powyższe nie oznacza jednak, że pismo skarżących było tym brakiem obciążone. I. i S. B. wyraźnie bowiem w złożonej przez siebie skardze zakwestionowali w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2014 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], ustalającą opłatę adiacencką w kwocie [...] zł.
Z treści skargi wynika przede wszystkim, że - zdaniem skarżących – organ niezasadnie ustalił ww. opłatę, w sytuacji gdy wartość ich nieruchomości nie wzrosła. Skarżący starali się również podważyć sposób wyliczenia wartości nieruchomości dokonany przez biegłego oraz wskazywali uchybienia, które ich zdaniem rzutują na prawidłowość wydanej decyzji.
Treści skargi jednoznacznie zatem wskazuje, że skarżący zakwestionowali decyzję w całości. Zgodnie zaś z art. 216 p.p.s.a., w przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, cała ta należność stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia. W tej zatem sytuacji trzeba uznać, że skarżący wskazali wartość przedmiotu zaskarżenia.
Brak było zatem podstaw do wzywania ich do uzupełnienie tego braku formalnego skargi, a w konsekwencji, odrzucenia jej z powodu jego nieuzupełnienia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie.