Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Ke 102/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Z. Ł. na decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan sprawy: decyzją z dnia [...], Nr [...], Komendant Miejski Policji w K. na podstawie art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz.1371 z póź. zm.) i pkt 1.1.4 załącznika do tej ustawy - nałożył na Z. Ł. karę pieniężną w wysokości 3.000zł.-za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.
W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. podniósł, iż od lat walczy o swobodny dostęp do postojów taksówek w K., informując różne instytucje o bezprawnej rejonizacji, a ponieważ jego działania nie odnoszą skutku, poinformował właściwy organ, iż nie będzie się starał o uzyskanie licencji, gdyż dokument ten do niczego go nie uprawnia.
Decyzją z dnia [...], Nr [...],[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższą decyzję Z. Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu podkreślając, że nie stara się o uzyskanie licencji, ponieważ protestuje w ten sposób przeciwko bezprawnej jego zdaniem rejonizacji na postojach taksówek i braku działań właściwych organów administracji publicznej, by zapewnić swobodny dostęp do postojów osobom wykonującym transport drogowy taksówką osobową. Podniósł, że jest ofiarą nieformalnych układów panujących na postojach taksówek.
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Ke 102/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Z. Ł. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym, ten kto wykonuje transport drogowy lub przewozowy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające w przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 - 15.000zł.
Podkreślono, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy, z którego pkt 1.1.4 wynika, że za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji wysokość kary pieniężnej wynosi 3.000zł.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Z. Ł., radca prawny A. F., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, wraz z zasądzeniem na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegające na niezasadnym uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, podczas gdy powinny zostać zbadane wszystkie argumenty podniesione przez skarżącego, co nie zostało dokonane.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 113 ust. 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może zamknąć rozprawę dopiero wówczas, gdy sprawa zostanie dostatecznie wyjaśniona. W ocenie skarżącego Sąd zamknął rozprawę bez zbadania okoliczności sprawy i argumentów przez niego podniesionych, wskazując, że zaskarżony wyrok nie uwzględnił istniejącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego. Sąd nie wziął pod uwagę motywów, dla których skarżący nie starał się o uzyskanie licencji, a które są dla sprawy, zdaniem skarżącego kluczowe i winny przesądzać o zasadności wysuwanych przez niego racji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Odnośnie oceny zasadności wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 113 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że przewodniczący ma obowiązek zamknąć rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.
Podkreślić wypada, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdy zostały rozpoznane przedstawione przez stronę środki dowodowe, zatem uznać należy, że we wskazanym przepisie chodzi o stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.), uzależnia podjęcie i wykonywanie transportu drogowego od uzyskania odpowiedniej licencji.
W niniejszej sprawie, w czasie przeprowadzonej kontroli drogowej zostało ustalone, iż Z. Ł. nie posiadał wymaganej licencji i nie zamierzał rozpocząć starań w kierunku jej otrzymania, co zresztą sam potwierdził, stwierdzając, że jest to forma jego protestu przeciwko bezprawnej - jego zdaniem - rejonizacji na postojach taksówek i braku działań właściwych organów administracji publicznej, by zapewnić swobodny dostęp do postojów osobom wykonującym transport drogowy taksówką osobową.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro ustawodawca nałożył prawny obowiązek posiadania aktualnej licencji na prowadzenie transportu drogowego, a konsekwencję niespełnienia tego obowiązku opatrzył sankcją w postaci kary pieniężnej, określonej w art. 92 ust. 1 i 4 powołanej ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 1.1.4 załącznika do tej ustawy, to uznać należy, że w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji w przedmiocie wymierzenia takiej kary w kwocie 3.000 zł były zgodne z prawem.
W związku z tym stwierdzić wypada, że na gruncie stanu faktycznego i okoliczności niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie naruszył art. 113 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać należy za nieusprawiedliwiony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 wskazanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).