Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1922/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 391/07.
Pełnomocnik T. M., adwokat Z. P., wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego co do kosztów postępowania, o których nie orzeczono mimo zamieszczonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, stanowi, iż strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Odpowiedź pełnomocnika T. M. na skargę kasacyjną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. zawierała wniosek o orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednakże zauważyć należy, iż § 18 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U, Nr 163, poz. 1348 ze zm.) ustanawia stawki wynagrodzenia dla pełnomocnika jedynie za sporządzenie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia takiej skargi oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny. Adwokat reprezentujący T. M. nie brał udziału w rozprawie przed Sądem II instancji, nadsyłając jedynie odpowiedź na skargę kasacyjną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K..
Sąd nie miał zatem obowiązku umieszczenia we wskazanym powyżej wyroku orzeczenia co do zwrotu kosztów postępowania, zaś wniosek o uzupełnienie orzeczenia w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1, art. 203 § 1 Ppsa oraz § 18 ust. 2 pkt 2) powołanego rozporządzenia.