Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1279/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J.R. (dalej: skarżący) na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 28 grudnia 2012 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie opinii o służbie. Jako podstawę prawną wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.). W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie ujawniły się nowe okoliczności, nieznane organowi w chwili wydawania decyzji, wynikające z wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...]. Podał również, iż o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 27 grudnia 2012 r., gdy doręczono mu postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby z dnia [...] sierpnia 1996 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., odmówił wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu podał, że ostateczna decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] została wydana w 2002 r., a wniosek skarżącego o wznowienie postępowania wpłynął w 2012 r. Z art. 146 § 1 K.p.a. wynika, że uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie może nastąpić, jeśli od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat, a w tym przypadku upłynęło dziesięć lat.
Na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., uchylił zaskarżone postanowienie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że w ramach postępowania wstępnego (przed postanowieniem o wznowieniu lub odmowie wznowienia) organ powinien ustalić, jakie nowe dowody lub okoliczności faktyczne podaje wnioskodawca i ocenić, czy został zachowany termin określony w art. 148 K.p.a. Jednocześnie wskazał, że należy wziąć pod uwagę fakt, iż skarżący we wniosku podał, iż o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 27 grudnia 2012 r., gdy otrzymał postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby.
[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podał, że w sprawie wystąpiły trzy negatywne przesłanki formalne uniemożliwiające wznowienie postępowania, wynikające z art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1 i art. 146 § 1 k.p.a. Po pierwsze, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, na który powołuje się skarżący został wydany w dniu 6 października 2011 r., a więc ten dzień należy przyjąć za datę, od której biegną terminy określone w art. 148 § 1 K.p.a. i trudno przyjąć, że o fakcie, z którego wywodzi skutki prawne, dowiedział się w dniu 27 grudnia 2012 r., gdy otrzymał postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby, które było wydane w związku z wnioskiem wyżej wymienionego opierającym się na powołanym wyroku.
Ponadto organ wskazał, że wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt III [...] był znany wyżej wymienionemu w dniu jego wydania, a z całą pewnością w lutym 2012 r., gdy odpis tego wyroku składał jako dowód w sprawie o sygn. akt I [...] w Sądzie Okręgowym w [...] ze swego powództwa przeciwko Skarbowi Państwa – Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w [...] o zapłatę odszkodowania i zadośćuczynienie. Po drugie, od dnia doręczenia decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] stycznia 2002 w przedmiocie opinii o służbie upłynęło 5 lat i stosownie do treści art. 146 § 1 K.p.a., nie można wznowić postępowania w tej sprawie.
Po trzecie, z art. 145 pkt 5 K.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu, okoliczności na które powołuje się skarżący, były znane organowi w chwili wydania decyzji ostatecznej, albowiem wynikały one z jego akt osobowych.
Po wniesieniu zażalenia, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie w sprawie odmowy wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1 i art. 149 § 1 K.p.a., postanowił wznowić postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu podał, że organ pierwszej instancji w przeprowadzonym postępowaniu wstępnym analizował zarówno przesłanki warunkujące wznowienie postępowania (termin jednego miesiąca – art. 148 § 1 K.p.a.), jak i przesłanki dotyczące możliwości uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1 K.p.a.). Jest to działanie nieprawidłowe, bowiem w ramach postępowania wstępnego nie można badać przesłanek merytorycznych dotyczących możliwości uchylenia decyzji, czy postanowienia.
Ponadto wskazał, że po złożeniu przez skarżącego wyjaśnienia dotyczącego podania, konkretnie z jakiego dokumentu uzyskał on informacje o zaistnieniu okoliczności będących podstawą do wznowienia postępowania oraz kiedy otrzymał wspomniany wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, przyjął, iż można uznać, że dochował on jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. W związku z powyższym stwierdził, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania, a zatem jego wszczęcie jest uzasadnione.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1526/13, oddalił skargę.
Na wskutek wniesionej skargi kasacyjnej przez skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3054/14, uchylił zaskarżony wyrok i stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podał m.in., że: "Istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania, był uprawniony do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. (...) przepisy określające kompetencje organów w przedmiocie wznowienia postępowania nie uprawniają organu odwoławczego do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, rozpoznając zażalenie od postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, nie mógł zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. uchylić zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania i wydać postanowienia o wznowieniu postępowania. Jak wyżej podano, zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a., w sprawach wymienionych w art. 149 wyłącznie właściwym jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, w tym przypadku jest to [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...], a zatem tylko ten organ jest właściwy dla wydania postanowienia o wznowieniu postępowania."
W tej sytuacji Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w pierwszej fazie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania bada się, czy zostały spełnione formalne podstawy wznowienia – czy faktycznie zostały wskazane przesłanki wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy zachowano termin do zgłoszenia żądania wznowienia.
Z kolei skarżący powołuje się na dwa dokumenty, które – jego zdaniem – są nowymi okolicznościami faktycznymi istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który decyzję wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), tj. postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby (doręczenie w dniu 27 grudnia 2012 r.) oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r. Nie podaje jednak, w jaki sposób wymienione akty prawne wpływają na postępowanie dotyczące zmiany i uzupełnienia opinii o służbie. Postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby z dnia 30 sierpnia 1996 r. dotyczy tylko i wyłącznie problemów związanych ze świadectwem służby, głównie zakończonych już postępowań administracyjnych dotyczących możliwości sprostowania świadectwa służby prowadzonych w latach 1996 – 2009, a zatem informacje z tego postanowienia w żadnej mierze nie dotyczą opinii o służbie.
Z kolei wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach II Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt III [...] przyznaje skarżącemu prawo do emerytury (z ZUS) od dnia 1 września 2008 r. Wyrok ten analizuje charakter pracy podczas zatrudnienia strony przed podjęciem służby w Państwowej Straży Pożarnej i nie ma żadnego związku z opinią o służbie za okres służby w Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto należało dokonać ustaleń, czy przedstawione dokumenty wniesiono do organu w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. I tak, wymienione wyżej postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. doręczono stronie dnia 27 grudnia 2012 r. i w tej sytuacji nastąpiło zachowanie terminu.
Natomiast wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r. doręczono stronie w dniu 24 listopada 2011 r. (co sam podaje w piśmie z dnia 17 maja 2013 r.) i w tym przypadku nie dopełniono terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Analizując niniejszą sprawę stwierdzono, że skarżący nie podał w istocie żadnych nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję. Podaje jedynie wyroki sądowe lub akty administracyjne, które nie mają związku ze sprawą, którą chce się wzruszyć w trybie wznowienia.
Ponadto sprawy poruszone zarówno w wyroku sądowym, jak i postanowieniu Komendanta Miejskiego PSP w [...] są i były znane organom PSP, gdyż dokumentacja spraw dotyczących służby i pracy skarżącego jest obszerna.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie.
Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1526/13, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3054/14, uchylił zaskarżony wyrok i stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania, był uprawniony do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy określające kompetencje organów w przedmiocie wznowienia postępowania nie uprawniają organu odwoławczego do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.
W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, iż kontrolując zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej zobligowany był uznać za wiążącą ocenę prawną i wytyczne sformułowane w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Dalej Sąd wskazał, że złożenie podania o wznowienie postępowania administracyjnego uruchamia postępowanie wstępne, w którym organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a.
Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 k.p.a., bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a., organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówić wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 1999 r. sygn.akt IV SA 2391/98, LEX nr 47857).
Sąd I instancji podzielił pogląd organu, iż skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 148 § 1 k.p.a. do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący w tym zakresie odwołuje się do ustaleń poczynionych w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Istotne zatem jest kiedy skarżący poznał treść wyroku. Z twierdzeń skarżącego wynika, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał 24 listopada 2011 r., co sam podaje w piśmie z dnia 17 maja 2013 r. Od tej zatem daty rozpoczął się -zdaniem Sądu – bieg terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Wniesienie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] podania o wznowienie 31 grudnia 2012 r. nastąpiło zatem z przekroczeniem miesięcznego terminu przewidzianego dla tej czynności. Okolicznością irrelewantną w sprawie jest, w jakiej dacie oddalona została przez Sąd Najwyższy skarga kasacyjna od powyższego wyroku i kiedy skarżący dowiedział się o tym rozstrzygnięciu.
Wyrok Sądu Apelacyjnego jest wyrokiem prawomocnym, a rozpatrzenie sprawy przed Sądem Najwyższym w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej jest trybem nadzwyczajnym. Skoro zatem skarżący otrzymał wyrok Sądu Apelacyjnego, w oparciu o który uznał, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z [...] stycznia 2002 r. w przedmiocie opinii o służbie, to niewątpliwie do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął okres, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
W treści wniosku z 28 grudnia 2012 r. o wznowienie postępowania skarżący wskazuje, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, dowiedział się 27 grudnia 2012 r. w wyniku dokonanej analizy otrzymanego w tym dniu postanowienia z [...] grudnia 2012 r. Komendanta Miejskiego Policji Państwowej Straży Pożarnej w [...] o odmowie wszczęcia postanowienia w sprawie sprostowania świadectwa służby skarżącego z 30 sierpnia 1996 r. Jednakże i ta data – w ocenie Sądu – nie mogła być uwzględniona przy ocenie zachowania przez skarżącego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, skoro okoliczności, do których odwołuje się skarżący w ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynikają z wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, którego treść skarżący, na co wyżej wskazano, poznał 24 listopada 2011 r. Wbrew przekonaniu skarżącego dla zachowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia, kiedy uświadomił on sobie o zaistnieniu możliwości wniesienia podania o wznowienie postępowania, ale wtedy, kiedy obiektywnie dowiedział się o istnieniu okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Zdaniem Sądu, już tylko uchybienie ustawowemu terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a. do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] stycznia 2002 r., stanowiło dla organu wystarczającą podstawę do odmowy wznowienia ww. postępowania.
Ponadto Sąd zauważył, że w ramach postępowania wstępnego organ ustalił, że w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, co również mogło stanowić podstawę odmowy wznowienia postępowania. Jako nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne skarżący powołał okoliczności wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Są to okoliczności związane z pracą skarżącego w szczególnym charakterze i wykonywaniem przez skarżącego w latach 1978 – 981 takich samych obowiązków jakie wykonuje mianowany funkcjonariusz pożarnictwa. Ustalenia te były czynione w związku z odmową przyznania skarżącemu prawa do emerytury. Okoliczności wskazane w powyższym wyroku nie pozostają w jakimkolwiek związku z przedmiotem sprawy objętej wnioskiem o wznowienie. Decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. odnosi się bowiem do zmiany i uzupełnienia opinii służbowej.
Nowych, istotnych dla sprawy okoliczności nie zawiera również postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby skarżącego z 30 sierpnia 1996 r., do którego również odwołuje się skarżący. We wniosku o wszczęcie tego postępowania skarżący w istocie powołuje się także na okoliczności wynikające z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach.
Ponadto sprawy poruszane zarówno w tym wyroku sądowym jak i w postanowieniu Komendanta Miejskiego PSP są i były znane organom PSP, gdyż dokumentacja spraw dotyczących skarżącego istotnie jest obszerna. Wyrok sądowy jedynie przedstawił inną interpretację okresu pracy strony dla celów emerytalnych w ramach systemu ubezpieczeń społecznych.
W tej sytuacji, jako prawidłowe Sąd I instancji ocenił stanowisko organu, iż skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazał ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Skarżący powołuje wprawdzie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednak przywoływane przez niego okoliczności w sposób oczywisty nie są nowymi, istotnymi dla sprawy okolicznościami, skoro nie pozostają w związku z jej przedmiotem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
1) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8, art. 107 § 3, art. 124 § 2 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast jej uwzględnieniu, pomimo iż organ II instancji w sposób naruszający przepisy postępowania administracyjnego zamiast dokonania własnej wnikliwej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz starannego uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, w całości pominął swoje pierwotne stanowisko z 2013 roku powzięte w rozpoznaniu tegoż samego wniosku skarżącego i w zasadzie ograniczył się do podzielenia wcześniejszego stanowiska organu I instancji, które pierwotnie uznał za błędne, podważając tym samym zaufanie do organów administracji publicznej;
2) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 i 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie za prawidłowe rozumienie przez organ drugiej instancji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania jakie zostały wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3054/14, którym to wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia wobec nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. uchylenia odmowy wznowienia postępowania administracyjnego i wydania postanowienia o wznowieniu, i nieuprawnione rozszerzenie przez organ drugiej instancji podstaw stwierdzenia nieważności również na dokonane już ustalenia, co do błędnego przyjęcia przez organ pierwszej instancji braku dochowania przez skarżącego terminu określonego w przepisie art. 148 § 1 K.p.a., co w konsekwencji doprowadziło organ drugiej instancji do przekonania o niemożności uchylenia skarżonego postanowienia organu pierwszej instancji i przyjęcie za własne stanowiska wyrażonego w tym ostatnim orzeczeniu poprzez utrzymanie go w mocy;
3) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy z materiału dowodowego niniejszej sprawy, w szczególności w oparciu o złożone w toku postępowania administracyjnego wyjaśnienia dotyczące rodzaju dokumentu z jakiego skarżący mógł ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że dane okoliczności stanowią podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie sprostowania świadectwa służby w powiązaniu z powoływanym przez skarżącego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2011 r., mając na uwadze nieprawnicze wykształcenie skarżącego, można przyjąć, że dochował on jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., na co wskazał organ drugiej instancji pierwotnie stwierdzając zasadność zażalenia skarżącego od postanowienia odmawiającego wznowienia przedmiotowego postępowania;
4) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, podczas gdy orzeczenia organów zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80, 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a oraz w zw. z art. 149 § 2 i § 3 K.p.a. polegającym na przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie postanowień odmawiających wznowienia postępowania przy rzeczywistym przeprowadzeniu przez organy administracyjne obu instancji merytorycznej analizy przesłanek warunkujących możliwość uchylenia decyzji już po faktycznym wznowieniu postępowania, czyli przepisów art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. oraz przepisu art. 146 § 1 k.p.a. co legło bezpośrednio u podstaw odmowy wznowienia postępowania zgodnie z żądaniem skarżącego.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, której granicami stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany okazała się nieuzasadniona.
Na wstępie należy wyjaśnić, że przepisy art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, mają charakter ustrojowy (wskazują zadania realizowane przez sądy administracyjne oraz kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne), a nie procesowy.
Postawienie skutecznego zarzutu naruszenia wymienionych przepisów możliwe byłoby jedynie w sytuacji gdyby skarżący kasacyjnie wykazał, że Sąd I instancji zastosował inne niż legalność kryterium kontroli administracji publicznej. Naruszenia wymienionych przepisów nie można, jak czyni to autor skargi kasacyjnej upatrywać w niekorzystnym dla strony rozstrzygnięciu sprawy.
Nadto w rozpoznawanej sprawie naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. można upatrywać wyłącznie w niezastosowaniu tego przepisu przez Sąd I instancji, a nie uzasadniać oddaleniem skargi, bez jednoczesnego postawienia zarzutu wadliwego zastosowania art. 151 P.p.s.a.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie wskazuje też jednostki redakcyjnej art. 3 § 2 P.p.s.a., którego naruszenie zarzuca, podczas gdy w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany jest jednolity pogląd, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do konkretyzowania zarzutów kasacyjnych za autora skargi kasacyjnej. Nieprawidłowa konstrukcja podstaw kasacyjnych pozbawia Naczelny Sąd Administracyjny możliwości kontroli instancyjnej w zakresie niewłaściwie postawionego zarzutu.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej zawiera wystarczającą argumentację faktyczną i prawną, której ocena doprowadziła Sąd I instancji do prawidłowych wniosków.
Należy przypomnieć, że powodem odmowy wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania było ustalenie iż skarżący uchybił terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 K.p.a.
Skarga kasacyjna zarzucając Sądowi I instancji oparcie zaskarżonego wyroku na błędnie ustalonym stanie faktycznym, nie stawia jednak zarzutu naruszenia tych przepisów P.p.s.a., które pozwoliłyby podważyć przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. pojawia się w innym kontekście, a mianowicie niezastosowania się do wskazań wynikających z wyroku NSA z dnia 6 maja 2016r. I OSK 3054/14.
Wymieniony wyrok NSA, którym uchylono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę i stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego z uwagi na brak po stronie organu odwoławczego możliwości zastosowania art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a., w żaden sposób nie dotyczył kwestii zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. NSA nie wypowiadał się w tym zakresie, a związanie organu wynikające z powyższego wyroku dotyczy formy w jakiej organ odwoławczy powinien rozpoznać zażalenie.
Skarga kasacyjna nie zdołała podważyć ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Z ustaleń tych wynika jednoznacznie, że o treści wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia [...] października 2011r., który to zdaniem skarżącego stanowić miał nową okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania – art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a., skarżący dowiedział się 24 listopada 2011r. (fakt przyznany przez skarżącego). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 28 grudnia 2012r. Z zestawienia obydwu wskazanych dat jednoznacznie wynika, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.
Tym samym Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Oznacza to, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1pkt. 1lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. okazały się także nietrafne.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.