Uzasadnienie
P. B. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 505/10, którym oddalono jego skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia – kierunek [...].
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Rektor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie reprezentowany przez pełnomocnika.
Dnia 11 lutego 2011 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo P. B., w którym cofnął złożoną skargę kasacyjną. W uzasadnieniu P. B. podkreślił, że "skarga kasacyjna zmierzała w istocie do wykazania, że zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w celu ustalenia zgodności z ustawą zasadniczą art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. tutaj w zakresie takim: czy działający z upoważnienia prorektor uczelni wyższej może otrzymać po raz wtóry upoważnienie do załatwienia sprawy w postępowaniu wszczętym wnioskiem z art. 127 § 3 k.p.a. Jednakże w międzyczasie NSA przesądził tą kwestię zgodnie z oczekiwaniami skarżącego w wyroku z 24 listopada 2010 r. (I OSK 1360/10) i nie ma już potrzeby dalszego roztrząsania tego problemu. Z tych powodów, dla skarżącego kasacyjnie sprawa niniejsza stała się bezprzedmiotowa i nie zamierza dalej popierać swej skargi kasacyjnej."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych. Odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 p.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego jedynie w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 i z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10).
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. Skoro konsekwencją cofnięcia skargi kasacyjnej jest rezygnacja strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Wskazać ponadto należy, że w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Obowiązek zwrotu kosztów spoczywać będzie na Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, gdyż na konto tego Sądu uiszczono wpis od skargi kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.