Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "F." Sp. z o.o., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5.07.2001 r., w przedmiocie kary pieniężnej za wykonanie przewiertu i zajęcie chodnika.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje
Decyzją z dnia 21.03.2000 r. Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. ustalił i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 16.787,19 zł za wykonanie przewiertu i zajęcie chodnika, przy drodze wojewódzkiej nr 776 w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu złożonego od tej decyzji odwołania, decyzją z dnia 12.07.2000 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Powodem uchylenia decyzji było wydanie jej przez niewłaściwy organ.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzję wydał ten sam organ tj. Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. i ponownie ustalił i nałożył na skarżącego karę pieniężną w takiej wysokości jak poprzednio. W wyniku kolejnego odwołania się skarżącego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia 17.01.2001 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. W ocenie tego organu, decyzja wydana została przez "niewłaściwy organ", ponieważ Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich nie działał z upoważnienia i w imieniu Zarządu Województwa, który to organ jest właściwy do wydawania decyzji w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 21.03.1985 r. - o drogach publicznych.
W dniu 21.02.2001 r. Dyrektor Zarządu Dróg Publicznych wszczął postępowanie w sprawie zajęcia przez skarżącego chodnika i wykonania przewiertu w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr 776 w P. i w dniu 21.03.2001 r. wydał decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 13.759,9 zł.
Powyższa decyzja utrzymana została w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia 5.07.2001 r. W aktach sprawy znajduje się odpis uchwały, Zarządu Województwa M. z dnia 7.09.2000 r., zatwierdzającego statut Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., z którego wynika, że w par. 3 ust. 3 lit. "g" oraz par. 6 ust. 2 udzielono Dyrektorowi Zarządu Dróg Wojewódzkich "stosownych" upoważnień.
W złożonej od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5.07.2001 r. skardze, Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe "F." sp. z o.o. z siedzibą w K., podniosło zarzut naruszenia przez kwestionowaną decyzję art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa. Postępowanie w sprawie nałożenia grzywny zostało bowiem prawomocnie umorzone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17.01.2001 r.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej.
Decyzja z dnia 17.01.2001 r. nie rozstrzygała sprawy pod względem merytorycznym, a jedynie uchyliła decyzję organu I instancji i mogła postępowanie przed tym organem umorzyć uznając, iż wydał ją organ niewłaściwy. Nie rozstrzygała więc sprawy co do istoty, a jedynie z przyczyn formalnych usunęła z obrotu prawnego wadliwą decyzję. W tej sytuacji nie można przyjąć, iż zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa.
W złożonej od tego wyroku skardze kasacyjnej, Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe "F." sp. z o.o., domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji podniosło zarzut naruszenia art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa. Stwierdziło też, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 29.04.1998 r. /I SA/Gd 1279/96/ wyraziło pogląd, że stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z takiej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w trybie nadzwyczajnym. Tak więc nowa decyzja wydana w tej sprawie w trybie zwykłym zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do brzmienia art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, wynikającą z wystąpienia którejkolwiek z pośród sześciu przesłanek określonych w par. 2 ww. artykułu.
Oznacza to, że w przypadku niezaistnienia chociażby jednej z przesłanek, o których mowa w par. 2 art. 183 cyt. ustawy, kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania zaskarżonego orzeczenia w zakresie powołanych w skardze podstaw kasacyjnych.
Jedynym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez sąd art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa. Zauważyć w tym miejscu należy, że dokonywana przez Naczelny sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego i materialnego przez sąd administracyjny. Stąd też zarzuty skargi kasacyjnej winny zmierzać do wykazania, jakie błędy - w granicach określonych w art. 174 p.p.s.a. - popełnił Sąd I instancji, a nie organy administracji.
Przypomnieć bowiem należy, że sąd administracyjny - stosownie do jego kompetencji określonych w art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dokonuje wyłącznie kontroli działalności wymienionych wyżej organów pod względem ich zgodności z prawem, natomiast nie kształtuje bezpośrednio swymi orzeczeniami sytuacji prawnej stron postępowania administracyjnego.
Tak więc sąd nie mógł stosować /lub nie stosować/ art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa skoro od 1.01.2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulują przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarzucając zatem sądowi, że nie uwzględnił on okoliczności, iż kontrolowana decyzja wydana została w warunkach res indicate, należało wskazać przepis art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który ewentualnie mógłby być przez sąd - w tego rodzaju sytuacji - naruszony.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że wyrażone przez sąd stanowisko w kwestii braku podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa jest zasadne. O naruszeniu zasady powagi rzeczy osadzonej, możnaby bowiem mówić wyłącznie wtedy, gdyby wydane kolejne po sobie decyzje - z których pierwsza jest ostateczna - rozstrzygały daną sprawę co do istoty. Jest poza sporem, że w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca, ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17.01.2001 r. umorzyła postępowanie z przyczyn formalnych i nie rozstrzygała sprawy merytorycznie.
Z wymienionych wyżej przyczyn, skarga kasacyjna - wobec braku usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu /art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.