Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 1994/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1520/15 oddalił skargę B. P. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] października 2015 r., nr [...], w którym utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] września 2015 r., nr [...]o uznaniu skarżącego winnym zarzucanych mu czynów, tj. o to, że:

1. - [...] czerwca 2015 r. o godz. [...] w [...] przy ul. [...] podczas prowadzenia czynności wobec H. S., która popełniła wykroczenie w ruchu drogowym z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że nie dokonał sprawdzenia zgodnie z § 71 ust. 1 i 2 Decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji (Dz. Urz. KGP poz. 28), czy osoba legitymowana posiada rejestrację w systemie KSIP, a następnie wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 4 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 lit. e wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP Nr 13, poz. 104 ze zm.), zaniechał odnotowania w notatniku służbowym faktu zastosowania wobec wyżej wymienionej, jako sprawcy wykroczenia, środka oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.);
2. - [...] czerwca 2015 r. o godz. [...] w [...] przy ul. [...] podczas legitymowania uczestnika ruchu drogowego J. A. nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że nie dokonał sprawdzenia zgodnie z § 71 ust. 1 i 2 Decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji, czy osoba legitymowana posiada rejestrację w systemie KSIP, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony wart. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji;
3. - będąc zobowiązanym w każdej sytuacji do dbałości o społeczny wizerunek Policji oraz dbałości o schludny wygląd, co wynika z załącznika do zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie regulaminu musztry w Policji (Dz. Urz. KGP poz. 18), a także będąc zobowiązanym § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP poz.
4. 99) do terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w karcie opisu stanowiska pracy oraz poleceń przełożonego, [...] czerwca 2015 r. podczas pełnionej służby na ul. [...] w [...] posiadał rozpiętą i krzywo założoną kamizelkę ostrzegawczą z napisem Policja oraz wbrew poleceniu nakazującemu posiadanie podczas pełnionej służby czapki gabardynowej z białym otokiem, nie posiadał takiej czapki, czym ruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji;
5. - będąc zobowiązanym § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji do terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w karcie opisu stanowiska pracy oraz poleceń przełożonego, wbrew poleceniu nakazującemu posiadanie kompletnego wyposażenia policjanta ruchu drogowego niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych na drodze wydanemu przez podkom. P. B. przełożonego odprawiającego go do służby, [...] czerwca 2015 r. podczas pełnionej służby na ul. [...] w [...] nie posiadł tarczy STOP do zatrzymywania pojazdów oraz gwizdka sygnałowego niezbędnych do wykonywania powierzonych mu obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postęowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: “P.p.s.a.") w zw. z:

1. a) art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji, przez uznanie, iż skarżący nie dopełnił obowiązków służbowych, czym naruszył dyscyplinę służbową, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w powiązaniu z obowiązującymi przepisami prawa i wytycznymi skierowanymi do policjantów nie pozwala uznać, ażeby skarżący dopuścił się któregokolwiek z zarzucanych mu czynów;
2. b) art. 132a ust. 1 ustawy o Policji, przez brak ustalenia zawinienia popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 134 h ust. 3 ustawy o Policji pomimo, iż w sprawie istniały przesłanki mające wpływ na złagodzenie kary i uznanie czynu, za czyn mniejszej wagi uzasadniający ewentualne odstąpienie od ukarania;
3. c) art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz 135e ust. 1 ustawy o Policji, przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązku wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy, w szczególności przez brak zebrania i oceny dowodów korzystnych dla skarżącego, co skutkowało niewłaściwą kontrolą legalności działalności organów obu instancji, w sytuacji gdy brak kontroli tej działalności pod kątem wskazanych przepisów mógł mieć wpływ na wynik postępowania, w szczególności w uznania czynu za czyn mniejszej wagi;
4. d) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi oraz błędne przyjęcie, że zaskarżone rozkazy organów policji nie naruszają przepisów ustawy o Policji, będące konsekwencją braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania jego oceny zgodnie z zasadą logiki oraz rozstrzygnięcia istotnych wątpliwości na niekorzyść skarżącego;
5. 2. art. 141 § 4 P.p.s.a., przez ograniczenie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji do prostej akceptacji stanowiska organu przy jednoczesnym braku dokonania przez ten Sąd dostatecznej weryfikacji zarzutów wskazanych w skardze i uzasadniających je argumentów, jak również przez brak wskazania, które ustalenia organu Sąd I instancji przyjął za własne.

Ustosunkowując się do pierwszego postawionych mu zarzutów skarżący podał, że po zatrzymaniu H. S. wylegitymował ją i pouczył, po czym zgodnie § 4 pkt 5 Wytycznych nr 2 KGP (zapisy powinny być czytelne, dokonywane w trakcie lub bezpośrednio po zakończeniu czynności) wpisał do notatnika służbowego niezbędne dane dotyczące osoby, czasu, miejsca i wykroczenia zgodnie z ww. wytycznymi. Tym samym nieuzasadnione jest twierdzenie, aby skarżący nie dopełnił obowiązków służbowych.

W odniesieniu do drugiego z zarzutów wyjaśnił, iż niesprawdzenie czy osoba legitymowana, tj. J. A. posiada rejestrację w systemie KSIP było w chwili określonej w orzeczeniu nr [...] niemożliwe do zrealizowania. Jak podawał skarżący i przesłuchany w charakterze świadka post. M. S. w dniu zdarzenia zatrzymali kilka osób, zaś kolejne oczekiwały na kontrolę. Mając na uwadze ilość osób i sprawdzanie osoby legitymowanej przez post. M. S. z przyczyn obiektywnych nie było możliwe w danej chwili sprawdzenie rejestracji w systemie KSIP osoby legitymowanej przez skarżącego. Nie sposób tu mówić o jakimkolwiek zawinieniu czy uchybieniu ze strony skarżącego, albowiem nie była to okoliczność na którą mógł mieć jakikolwiek wpływ.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. posiadania czapki ćwiczebnej w kolorze niebieskim niezgodnej z zestawem przedmiotów umundurowania ubioru służbowego policjantów w okresie letnim oraz rozpiętej i krzywo założonej kamizeli ostrzegawczej z napisem Policja, wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. Nr 90, poz. 738 ze zm.) czapkę gabardynową nosi się do munduru wyjściowego i galowego. Zgodnie z załącznikiem nr 9 rozporządzenia, tabela nr 1 (ubiór policjanta w okresie letnim) w uwagach wskazano, że Policjanci komórek organizacyjnych ruchu drogowego zamiast czapki letniej służbowej mogą nosić czapkę gabardynową z pokrowcem w kolorze białym. Tak więc policjantom pozostawiono dowolność co do wyboru czapki. Nie sposób uznać, ażeby zarzut stawiany skarżącemu był uzasadniony, a jednocześnie wskazywał na naruszenie dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

Następnie zwrócił uwagę, że zgodnie z zarządzeniem nr 7 KGP z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie regulaminu musztry w pkt 7 określono, że gdy wygląd umundurowanego policjanta nie spełnia w ocenie przełożonego wymogów określonych w regulaminie, przełożony wydaje policjantowi polecenie niezwłocznego dostosowania wyglądu do określonych wymogów a w szczególnie uzasadnionych przypadkach - nie dopuszcza go do pełnienia służby lub odsuwa od jej pełnienia. W związku z powyższym nasuwa się uzasadniono wątpliwość, dlaczego skarżący w dniu zdarzenia nie został odsunięty od pełnienia służby. Może to wskazywać na okoliczność, że wygląd i umundurowanie skarżącego nie były sprzeczne z obowiązującymi przepisami, uzasadniające odsunięciem skarżącego od pełnienia służby.

Podniósł także, iż przesłuchany w charakterze świadka post. M. S. potwierdził, że podkom. P. B., nie miał uwag podczas odprawy w stosunku do skarżącego, co do posiadanego umundurowania, natomiast nie pamięta czy miał uwagi w stosunku do ww. jeśli chodzi o wyposażenie. Post. M. S. zeznał, że posiadł na odprawie [...] czerwca 2015 r. tarcze do zatrzymywania pojazdów oraz gwizdek służbowy, gdyż na wcześniejszych szkoleniach i odprawach były wydane polecenia dotyczące obowiązku posiadania na każdej służbie ww. wyposażenia oraz czapki z białym otokiem. Post. M. S. potwierdził również fakt, przekazywanych poleceń na odprawach/szkoleniach w kwestii umundurowania, tj. posiadania czapki z białym otokiem oraz posiadania w trakcie służby tarczy STOP oraz gwizdka służbowego. Sam fakt przekazywania poleceń nie uzasadnienia jednak twierdzenia, iż wyposażenie skarżącego było sprzeczne z przepisami prawa, uzasadniając w tym zakresie wymierzenie skarżącemu kary nagany.

Nie bez znaczenia jest również podawana przez świadka liczba interwencji i dokonywanych kontroli w dniu zdarzenia wspólnie ze skarżącym, albowiem jest to okoliczność istotna z punktu widzenia możliwości przypisania skarżącemu popełnienia zarzucanego mu czynu.

W ocenie skarżącego, mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że został dopuszczony do służby przez podkom. P. B. po odprawie [...] czerwca 2015 r., gdyż przełożony nie miał uwag co do niego, natomiast jako nieuzasadnione należy uznać, iż naruszenie dyscypliny służbowej nastąpiło dopiero w trakcie pełnionej przez niego służby, które to przewinienia ujawnił podczas kontroli podkom. P. B.. Jeśli taka sytuacja miałaby miejsce, winna skutkować odsunięciem skarżącego od pełnienia służby.

Odpowiadając na ostatni postawiony mu zarzut, jakoby [...] czerwca 2015 r. nie posiadał tarczy STOP do zatrzymywania pojazdów oraz gwizdka sygnałowego podał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 132, poz. 841 ze zm.) w i § 2 pkt 1 policjant umundurowany w warunkach dostatecznej widoczności (skarżący pełnił służbę w godz. [...]-[...] latem [...] czerwca 2015 r. na terenie zabudowanym) podaje sygnały tarczą do zatrzymywania pojazdów lub ręką.

Podniósł także, że przesłuchany w charakterze świadka podkom. P. B. zeznał, że podczas przeprowadzonej odprawy [...] czerwca 2015 r., nie miał uwag co do umundurowania i wyposażenia skarżącego i z uwagi na ten fakt skarżący został dopuszczony do służby. Brak uwag odprawiającego do skarżącego, potwierdził również, podczas przesłuchania w charakterze świadka post. M. S.. Przeprowadzona odprawa została udokumentowana Raportem/Protokołem z odprawy do służby patrolowej, który zawiera potwierdzenie czynności wstępnych czyli sprawdzenia, predyspozycji psychofizycznych do pełnienia służby, wyglądu zewnętrznego i umundurowania, wyposażenia indywidualnego i specjalnego, znajomości przepisów dotyczących użycia środków przymusu bezpośredniego oraz w części informacje i pouczenia w zakresie wzajemnej asekuracji, obowiązku zgłaszania rozpoczęcia i zakończenia interwencji/czynności, sposobie dokumentowania służby, kryteria te spełnił skarżący oraz post. M. S., którzy [...] czerwca 2015 r. rozpoczęli służbę po zakończonej odprawie.

Zgodnie z zarządzeniem nr 768 KGP z dnia 14 sierpnia 2007 r. w spawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP Nr 15, poz. 119 ze zm.) w myśl § 25 pkt 1 przygotowanie policjantów do służby patrolowej sprawdza się na odprawach lub indywidualnie. Wtedy też w stosunku do skarżącego winny zostać podjęte odpowiednie kroku w związku ze stwierdzeniem chociażby braku tarczy stop, gwizdka, odpowiedniej czapki, związane chociażby z niedopuszczeniem do pełnienia służby.

Z kolei § 26 pkt 1 ppkt 6 ww. zarządzenia stanowi wprost, że obowiązkiem prowadzącego odprawę policjantów do służby patrolowej jest określenie i sprawdzenie wyposażenia i uzbrojenia indywidualnego policjantów stosownego do charakteru i sposobu wykonywanej służby oraz jednolitego umundurowania, zgodnego z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z pkt. 3 przebieg odprawy, treść przekazanych zadań doraźnych oraz sposób ich realizacji, prowadzący odprawę wpisuje do książki odpraw. Z kolei ewentualne stwierdzenie niekompletności umundurowania w postaci niewłaściwej czapki czy wyposażenia policjanta jak braku gwizdka czy tarczy stop w trakcie pełnienia służby winno skutkować odpowiednimi działaniami, których w niniejszej sprawie zaniechano.

Ustalenia stanu faktycznego natomiast prowadzą do przeciwnych wniosków, wskazujących mianowicie, iż skarżący nie miał jakichkolwiek podstaw do uznania, iż jego zachowanie może naruszać dyscyplinę służbową. Z tych też przyczyn brak jest stwierdzenia rzeczywistych i obiektywnych przesłanek do przyjęcia, iż skarżący mógł wykazać się chociażby lekkomyślnością.

Wskazał również, że Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego asp. szt. M. S. zeznał, że skarżący w miesiącu kwietniu lub maju 2015 r. uczestniczył w szkoleniu na którym zostały wydane polecenia dotyczące umundurowania w tym posiadania czapki z czystym białym otokiem, wyglądu zewnętrznego oraz wyposażenia do służby. Mając na uwadze, iż w stosunku do skarżącego nie zgłaszano żadnych zastrzeżeń odnośnie umundurowania i niezbędnego wyposażenia, a w konsekwencji dopuszczenia do służby policjanta, niespełniającego ku temu odpowiednich warunków przewidzianych w obowiązujących przepisach jawi się jako niezrozumiałe. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednak na ustalenie przyczyn takiego stanu rzeczy. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności nie zostały udowodnione potwierdzając tym samym niekompletność prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art.176 P.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega na dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Zarzuty te w zasadniczym zakresie koncentrują się na nieprawidłowościach w zakresie przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżącemu postawione zostały cztery zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej i zarzuty te, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, znalazły potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie wyczerpującym materiale dowodowym. W istocie, choć skarżący nie przyznał się do winy, okoliczności faktyczne sprawy nie były sporne. Sporna jest natomiast ich ocena. Niezasadny jest zatem zarzut, że skarżący nie dopuścił się któregokolwiek z zarzucanych mu czynów.

Nie jest kwestionowane przez skarżącego niedokonanie w notatniku służbowym zapisu dotyczącego zastosowania środków oddziaływania wychowawczego w związku z ujawnionym wykroczeniem popełnionym przez H. S., jak i odstąpienie od sprawdzenia w systemie KSIP czy osoba legitymowana posiada rejestrację w tym systemie.

Zgodnie z § 26 ust. 1 zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 13 poz. 100) policjant pełniący służbę w komórkach ruchu drogowego na drodze dokumentuje przebieg własnej służby w notatniku służbowym. Stosownie do § 4 ust. 4 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasada ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP Nr 13 poz. 104) wpisy dotyczące poszczególnych czynności powinny być krótkie, rzeczowe i zawierać dane niezbędne do opracowania innej dokumentacji, a w szczególności czasu przyjęcia zgłoszenia, miejsca oraz czasu rozpoczęcia i zakończenia poszczególnych czynności, zastosowania środków oddziaływania wychowawczego (...). Zapisy powinny być czytelne, dokonywane w trakcie lub bezpośrednio po zakończeniu czynności służbowej (ust. 5).

W świetle przywołanych regulacji prawnych, które, co nie jest w sprawie sporne, były znane skarżącemu, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości obowiązek skarżącego dokonywania w określonym czasie stosownych, i co należy podkreślić wobec twierdzeń skargi kasacyjnej, kompletnych zapisów w notatniku służbowym, którego to obowiązku skarżący nie zrealizował.

Obowiązek dokonania czy osoba lub rzecz sprawdzana jest zarejestrowana w KSIP należy wyprowadzić z § 71 ust. 1 decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz. KGP poz. 28). Zgodnie z § 71 ust. 2 pkt 3 tej decyzji sprawdzenie obejmuje osobę legitymowaną lub kontrolowaną. W przypadku kontroli pojazdu sprawdzenie w zbiorach KSIP informacji o czynnych rejestracjach dotyczących sprawdzanej osoby, rzeczy lub pojazdu obejmuje w szczególności osobę kierującą pojazdem oraz jej uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Także ten obowiązek nie został przez skarżącego dopełniony i jak słusznie ocenił organ w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki wyłączające nałożony powyższymi przepisami obowiązek. Za taką okoliczność nie może być uznana wskazywana przez skarżącego duża liczba osób oczekujących na kontrolę.

Zauważyć przy tym należy, że policjant pełniący służbę razem ze skarżącym powyższy obowiązek realizował, co jak przyjął organ, a Sąd tę ocenę podzielił, świadczy o braku właściwej organizacji pracy przez skarżącego podczas zatrzymywania i sprawdzania kierowców.

Skarżący nie kwestionuje również, że podczas służby pełnionej [...] czerwca 2015 r. jego kamizelka ostrzegawcza z napisem Policja była rozpięta i nie posiadał czapki gabardynowej z białym otokiem. Podkreślenia wymaga, że skarżący został uznany winnym braku właściwej czapki służbowej w trakcie pełnionej służby, nie zaś podczas odprawy do służby. Istotne jest zatem jaką czapkę nosił skarżący podczas służby. W sprawie zostało ustalone, iż zgodnie z poleceniem służbowym przełożonych policjanci podczas służby winni nosić czapkę z białym otokiem i jak wynika ze skargi kasacyjnej skarżący wydaniu takiego polecenia nie zaprzecza. Twierdzi jednak, że policjantom pozostawiono wybór co do noszenia czapki. Zgodnie z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP poz.

99) wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego. Z powyższego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że wydanie polecenia przez przełożonego w zakresie noszenia w służbie czapki gabardynowej z pokrowcem w kolorze białym tworzy obowiązek policjanta w tym zakresie. Pamiętać należy, że Policja jest formacją hierarchiczną, w której obowiązuje szczególna dyscyplina, a stan jej wewnętrznego zorganizowania polega na systemie podporządkowania. Każdy policjant jest obowiązany wykonywać polecenia i rozkazy przełożonych zgodnie z przepisami prawa. Nie jest możliwa wybiórcza realizacja rozkazów i poleceń, co prowadzi do wniosku, że skarżący miał obowiązek posiadania na służbie czapki gabardynowej z pokrowcem w kolorze białym, a brak jego realizacji stanowił o naruszeniu dyscypliny służbowej. Wobec wydanego jednoznacznego polecenia skarżącemu nie został pozostawiony wybór rodzaju czapki jaką będzie nosił na służbie. Wbrew przekonaniu skarżącego potwierdzenia, że wygląd jego umundurowania był prawidłowy nie można wywodzić z nieodsunięcia go od pełnienia służby. Jak wynika z zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie regulaminu musztry w Policji (Dz. Urz. KGP poz. 18), gdy wygląd umundurowanego policjanta nie spełnia w ocenie przełożonego wymogów określonych w regulaminie, policjant w szczególnie uzasadnionych przypadkach może być odsunięty od pełnienia służby. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na zaistnienie tego rodzaju przypadku.

W toku postępowania dyscyplinarnego skarżący przyznał brak na służbie tarczy STOP służącej do zatrzymywania pojazdów i gwizdka sygnałowego. Obowiązek posiadania takiego wyposażenia wynikał z wydanego polecenia służbowego, co zostało potwierdzone przez przesłuchanych w toku postępowania świadków. Zignorowanie tego polecenia przemawia za naruszeniem przez skarżącego dyscypliny służbowej.

Wskazane powyżej niedopełnienie przez skarżącego obowiązków służbowych i niewykonanie poleceń służbowych przełożonego, wg prawidłowej oceny organu i Sądu I instancji zostało dokonane z winy umyślnej, co czyni zarzut naruszenia art. 132a ust. 1 ustawy o Policji pozbawionym usprawiedliwionych podstaw. Przyjęte w opisie zarzutów i udowodnione zachowania skarżącego stanowią efekt zamierzonego uchylania się od znanych skarżącemu, bo wynikających z przepisów resortowych, obowiązków i poleceń służbowych przełożonego, których wydaniu nie zaprzeczył. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mogą być uznane za przejaw nieostrożności będącej cechą winy nieumyślnej. W sprawie nie wystąpiły zatem, określone w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji, okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Nie zaistniały więc, wobec lekceważenia przez skarżącego znanych mu obowiązków i poleceń, a także skutków ich niewypełnienia, przesłanki do zakwalifikowania czynów popełnionych przez skarżącego do przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi i odstąpienia od wszczęcia postępowania.

Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że mógł mieć uzasadnione przekonanie co do zgodności jego zachowania z przepisami prawa. Takie przekonanie skarżącego świadczyłoby raczej na jego niekorzyść, gdyż oznaczałoby, że skarżący przystępując do pełnienia służby nie jest świadom nałożonych na niego obowiązków. Zaniedbania, których dopuścił się skarżący niewątpliwie rzutowały na efektywność i bezpieczeństwo wykonywanych czynności służbowych oraz na ogólny wizerunek Policji. Dodatkowo wskazać można, co Sądowi wiadomym jest z urzędu, że za okres od [...] września 2014 r. do [...] maja 2015 r. bezpośredni przełożony skarżącego sporządził opinię służbową o skarżącym z wnioskiem końcowym – nieprzydatny do służby. Opinia ta wydana w okresie służby przygotowawczej, która wprawdzie nie obejmuje okresu objętego zaskarżonym orzeczeniem dyscyplinarnym, nie pozwala jednak na podzielenie wyrażonego w skardze kasacyjnej przekonania skarżącego o poprawności jego zachowania, stanowiącego konsekwencję analizy obowiązujących przepisów i wyciągnięcia pewnych wniosków.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a. i art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin(...), podzielić trzeba ocenę Sądu I instancji, co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organ dyscyplinarny wypełnił obowiązek wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wskazując na brak zebrania i oceny dowodów korzystnych dla skarżącego autor skargi kasacyjnej nie podaje konkretnie jakie dowody zostały przez organ pominięte. Omawiając każdy z postawionych skarżącemu zarzutów, organ w zakresie ustaleń faktycznych odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poddając go analizie i ocenie.

Ocena ta nie została w toku postępowania skutecznie podważona. Podnoszony przez skarżącego brak zastrzeżeń podczas odprawy co do kompletności umundurowania i wyposażenia, potwierdzony w protokole z odprawy do służby patrolowej [...] czerwca 2015 r., nie stanowi okoliczności wyłączających winę skarżącego, świadczy natomiast o niesubordynacji skarżącego, który posiadanego na odprawie wyposażenia nie zabrał udając się na patrol. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego, uwzględniająca małe doświadczenie zawodowe skarżącego, znalazła odzwierciedlenie w karze wymierzonej skarżącemu, karze nagany - najmniej dotkliwej karze z przewidzianego katalogu kar dyscyplinarnych. Kara nagany – zgodnie z art. 134a ustawy o Policji – oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., którego naruszenia także dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie dyscyplinarne i wydane w nim rozstrzygnięcie, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyroki NSA: z 15 października 2015 r., I GSK 241/14, z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11;).

W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09). Wobec tego stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.

Z przepisu 151 P.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten, podobnie jak art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ma charakter swoistej "instrukcji" dla sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy te mogą być więc naruszone tylko wówczas, gdy sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Z uzasadnienia Sądu I instancji w sposób jednoznaczny wynika, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Ponadto w judykaturze od początku funkcjonowania dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego zwraca się uwagę na to, że art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podobnie jak art. 151 P.p.s.a., są tzw. przepisami wynikowymi, a warunkiem ich zastosowania w ramach kontroli kasacyjnej jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10). Naruszenie tych przepisów jest zawsze następstwem złamania przez organ innych norm prawnych, co oznacza, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c czy art. 151 P.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzuty złamania tych regulacji, bezwzględnie zobowiązana jest bezpośrednio powiązać takie zarzuty z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym, jej zdaniem, uchybił sąd pierwszej instancji (por. wyroki NSA: z 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10, z 13 stycznia 2011 r., II GSK 1387, z 27 kwietnia 2010 r., I OSK 87/10, z 27 maja 2011 r., I OSK 1311/10).

Skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. z art. 134 § 1 P.p.s.a, co przy uznaniu niezasadności zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie mogło doprowadzić do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. należy natomiast wskazać, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia.

W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., I FSK 408/05, wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Sąd odniósł się do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze, a także ocenił zaskarżone orzeczenie w zakresie nie podniesionym w skardze. Wyrok poddaje się kontroli, a jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z uzasadnienie wyroku w sposób jednoznaczny wynika, że Sąd uznał ustalenia stanu faktycznego za prawidłowe, co oznacza, że przyjął stan faktyczny przyjęty przez organ. Polemika z ustaleniami Sądu I instancji i oceną stanu faktycznego dokonaną przez ten Sąd nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji, prawidłowo realizując obowiązek kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia, działając w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, w uzasadnieniu skarżonego wyroku, odniósł się do zasadniczych w sprawie kwestii dotyczących zarówno sfery faktów, jak i sfery prawa, istotnych z punktu widzenia okoliczności przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji prowadzi do wniosku o niezasadności naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego odstąpiono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uwzględniając charakter rozpoznawanej sprawy.