Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 sierpnia 2010 r. A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r., którą uchylono decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. i umorzono postępowanie pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu. Minister wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w Chojnicach przesłał w dniu 1 lutego 2012 r. plik dokumentów, wśród których była także przedmiotowa skarga. Jednocześnie Sąd ten nie wskazał, w jakim terminie otrzymał skargę A. M. Postanowieniem z dnia 18 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. M. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 30 lipca 2010 r., a skarga została skutecznie wniesiona w dniu 1 lutego 2012 r., to uchybiony został 30 dniowy termin do jej wniesienia określony w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Od powyższego postanowienia A. M. wniósł skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano stan faktyczny sprawy. Wskazano również, że brak jest danych o dacie przekazania oraz dacie wpływu skargi do Sądu Rejonowego w Chojnicach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada tym wymogom. Nie wskazano w niej bowiem żadnego przepisu prawa procesowego, czy nawet materialnego, który miałby naruszyć Sąd I instancji odrzucając skargę zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2012 r. Wskazując podstawy kasacyjne nie wystarczy natomiast powołanie się na art. 174 p.p.s.a., ale trzeba wyraźnie wskazać, które z przepisów, w zależności od podstaw kasacyjnych, prawa procesowego, czy materialnego naruszył Sąd, ze wskazaniem artykułów, paragrafów ustępów, punktów czy też innych jednostek redakcyjnych. Brak takiego wskazania czyni skargę kasacyjna niedopuszczalną - wyrok NSA z 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, s. 401.
Wskazane błędy skargi kasacyjnej uniemożliwiają Sądowi jej rozpoznanie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.