Uzasadnienie
Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 6 pkt 6a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, decyzją z dnia 5 września 2002 r. (...) uznał Zbigniewa K. za osobę bezrobotną od dnia 13 sierpnia 2002 r. - zapowiadając, po uzupełnieniu materiału dowodowego, rozstrzygnięcie odrębną decyzją, czy wnioskodawcy przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych - Wojewoda Ś. zaś decyzją z dnia 6 listopada 2002 r. (...) utrzymał w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 października 2004 r. 4/II SA/Ka 2770/02 oddalił skargę Zbigniewa K. na decyzję Wojewody /błędnie podając jej datę jako 5 listopada 2002 r./.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu, są zgodne z wnioskiem skarżącego i znajdują potwierdzenie w przedstawionych przez skarżącego dokumentach.
Występując ze skargą kasacyjną Zbigniew K. - sporządzoną i wniesioną przez ustanowionego z urzędu adwokata Ryszarda Szewczyka - jako jej podstawy przytoczył naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu podano, że sąd oddalił skargę, chociaż materiał dowodowy nie był wystarczający, gdyż skarżący zgłaszał wnioski dowodowe, obejmujące przesłuchanie świadków oraz przedstawienie akt odrębnych postępowań sądowych, przy czym nie miał wówczas zastępstwa procesowego, natomiast sąd "nie odnosząc się formalnie do wniosków skarżącego, pozostawił bez decyzji bardzo ważną formalną kwestię - czy je dopuszcza, czy też oddala, pozbawił się tym samym możliwości oceny tak naprowadzonych dowodów. Jednakże wydając orzeczenie na częściowo ułomnym formalnie stanie faktycznym naruszył prawa skarżącego, zapisane aż nawet w Konstytucji".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Ś. wnosił o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tej sprawie oddalono skargę wniesioną na decyzję uznającą skarżącego, na jego wniosek, za osobę bezrobotną; nie wiadomo więc, jaki inny wynik chciałby osiągnąć skarżący, który nie byłby zarazem orzeczeniem wydanym na jego niekorzyść.
Jednak nie tylko wpływ uchybienia na wynik sprawy pozostaje niejasny, gdyż już przekonanie, że do uchybienia doszło, jest pozbawione uzasadnienia prawnego.
Stosownie do art. 106 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Dopuszczenie zatem dowodów - i to wyłącznie z dokumentów - jest uprawnieniem sądu, który wydaje odpowiednie postanowienie tylko wówczas, kiedy z uprawnienia korzysta.
Stosownie do art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
W skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 45 Konstytucji - zapewne ust. 1, czego jednak już nie wskazano - lecz w istocie tę rangę nadaje się naruszeniu przepisów postępowania, dwukrotnie zatem podnosi się ten sam zarzut podlegający ocenie w ramach tylko jednej podstawy.
W tym stanie rzeczy - uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw - orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.