Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2015/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 kwietnia 2014 r., II SA/Wa 2305/13 oddalił skargę H. C. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że sądy administracyjne w ramach swojej kognicji nie są uprawnione do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, czy w czasie kolokwium habilitacyjnego kandydat wykazał się odpowiednią wiedzą z tej dyscypliny nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej, a wyłącznie do zbadania, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania, określonego przepisami ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) - por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08.

Postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...) - por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., I OSK 1364/05. W postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. wyrok WSA z 19 października 2006 r., I SA/Wa 950/06).

Skarżąca opiera skargę na zarzutach proceduralnych, jednakże wskazane przez nią naruszenia nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, albo w ogóle nie miały miejsca. W znajdujących się w aktach sprawy e-mailach pomiędzy skarżącą a dziekanem ASP w Gdańsku, dotyczących uzgodnień terminu kolokwium habilitacyjnego, brak jest jakiegokolwiek żądania skarżącej zapoznania się przez nią z recenzjami dotyczącymi oceny jej dorobku. Skarżąca w ogóle nie była nimi zainteresowana. Nie można więc wyprowadzić tezy, że skarżąca została przez Radę Wydziału [...] ASP w Gdańsku pozbawiona możliwości zapoznania się z tymi recenzjami. Brak jest także dowodu aby uznać, że organ pierwszej instancji odmówił skarżącej zapoznania się z recenzjami przed terminem kolokwium. Powyższe stanowi o całkowitej niezasadności zarzutu co do braku możliwości zapoznania się przez skarżącą z przedmiotowymi recenzjami i dalece wątpliwe jest także twierdzenie skarżącej, że nie mogła się właściwie przygotować do obrony swoich koncepcji w aspekcie polemiki z negatywnymi recenzjami. Nadto z przepisów nie wynikała konieczność doręczenia skarżącej recenzji (por. wyrok WSA z 12 listopada 2009 r., I SA/Wa 1215/09).

Również nie można zaakceptować twierdzenia skarżącej, że dziekan ASP w Gdańsku narzucił skarżącej niekorzystny dla niej termin kolokwium habilitacyjnego i że termin ten został wyznaczony niezgodnie z prawem. Skarżąca zaakceptowała termin kolokwium habilitacyjnego w dniu [...] października 2012 r. i na ten termin się stawiła. Nie przedstawiła także dowodu, że wnosiła o przesunięcie tego terminu. Nadto w treści wysłanej przez nią za pośrednictwem poczty elektronicznej wiadomości z 13 września 2012 r., skierowanej do dziekana ASP w Gdańsku, skarżąca wyraźnie stwierdza, że będzie w Polsce pomiędzy 7 a 20 października 2012 r. Skarżąca nie wnosiła także (ani wcześniej, ani później) o ustalenie odleglejszego terminu kolokwium habilitacyjnego. Zatem powyższy zarzut jest chybiony.

Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Radę Wydziału [...] ASP w Gdańsku § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu (Dz. U. Nr 15, poz. 128). Przedstawione Radzie cztery recenzje dotyczyły właśnie dorobku skarżącej, a zatem całokształtu dotychczasowej jej działalności artystycznej. Przedmiotowy przewód habilitacyjny dotyczy oceny całokształtu dotychczasowej działalności artystycznej skarżącej, a nie stricte działalności naukowej - skarżąca ubiega się o tytuł z dziedziny sztuki.

Skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie procedury habilitacyjnej 23 marca 2011 r., a zatem dla oceny jej dokonań i do procedury całego przewodu należało stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w tej dacie. Istotnie recenzja dr hab. B. G.-K. z ASP w Krakowie zawiera odniesienie się do przepisów aktualnych w dacie sporządzenia recenzji. Ma rację skarżąca, że powinny być tu zastosowane przepisy obowiązujące w dniu 23 marca 2011 r. Jednakże uważna lektura powyższej recenzji nie wskazuje, że zastosowanie do oceny dorobku artystycznego właściwych przepisów miałoby wpływ na treść tej opinii. Wprost przeciwnie. Negatywne oceny zawarte w tej opinii są bowiem niezależne od zastosowania błędnie wskazanych w tej recenzji przepisów. Te negatywne oceny dotyczą całokształtu dorobku artystycznego skarżącej i mieszczą się w kategorii wskazanej w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. - to jest w rozporządzeniu, które powinno być tu zastosowane.

Zatem wyżej wskazane uchybienie nie miało żadnego znaczenia dla treści tej recenzji - jej tez. Tezy te zostały zresztą podzielone przez Radę Wydziału oraz przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Nadto negatywna opinia o dorobku artystycznym skarżącej, wyrażona przez dr hab. B. G.-K., nie jest jedyną negatywną recenzją w ramach przedmiotowego postępowania habilitacyjnego. Wystarczy tu wskazać, poza recenzjami przed organem I instancji, na recenzje w postępowaniu przed Centralną Komisją, a także na treści opinii prezentowanych na posiedzeniach organów obu instancji i odnotowanych w protokołach tych posiedzeń. Nadto skarżąca, poza sformułowaniem powyższego zarzutu, nie potrafiła wykazać, że gdyby recenzentka zastosowała przepisy właściwe, to treść recenzji byłaby dla skarżącej pozytywna.

Również nie można skutecznie przypisać zaskarżonej decyzji, podjętej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, braku ustosunkowania się do zarzutów odwołania, albowiem decyzja ta zostaje wypracowana w drodze uchwały poprzez głosowanie, zatem brak tu miejsca na polemikę z zarzutami odwołania, co jest charakterystyczne dla decyzji organów drugiej instancji, podejmowanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zagadnienia proceduralne zostały unormowane w ustawie o stopniach naukowych (...) i jedynie posiłkowo poprzez treść art. 29 tej ustawy odpowiednio stosuje się tu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wynika, że uznano za zasadne zastrzeżenia dotyczące pracy habilitacyjnej, wyrażone zarówno przez recenzentów w postępowaniu, jak i w opiniach recenzentów powołanych przez Centralną Komisję.

Centralna Komisja przeprowadziła w tym zakresie własne postępowanie. Uznano za słuszne negatywne opinie dotyczące dorobku habilitantki - brak właściwego jego udokumentowania oraz niewielką wartość artystyczną.

Na marginesie niniejszych ocen przedstawionych przez organ nie sposób nie zauważyć, że skarżąca w swoich wystąpieniach, uzasadniających własne teorie artystyczne - koncepcja człowieka homeopatycznego - abstrahuje od zagadnień filozofii i estetyki. Brak tu także odwołania się do literatury przedmiotu i autorytetów w tych dziedzinach.

Podnoszony w skardze zarzut nieterminowego działania obu organów po wniesieniu przez skarżącą odwołania wymyka się w tym postępowaniu spod kontroli sądu administracyjnego, albowiem przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na decyzję a nie skarga na bezczynność Rady Wydziału [...] ASP w Gdańsku, czy bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Nadto skarżąca nie wykazała w jaki sposób zarzucana opieszałość wpłynęła na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżyła w całości H. C. opierając skargę kasacyjną na:

1. 1. naruszeniu prawa procesowego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
2. a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. - zwanej dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1 zd. 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę w oparciu o dokonanie przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji polegającej na niedopuszczalnej merytorycznej ocenie recenzji dr hab. B. G.-K. z ASP w Krakowie, do czego sąd administracyjny nie miał kompetencji; tym samym Sąd I instancji bez podstawy prawnej przyjął, że treść tej recenzji spełnia wymogi z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora;
3. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), w szczególności poprzez zaakceptowanie jako zgodnego z prawem braku dokonania przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów oceny całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i nierozpatrzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu;
4. 2. naruszeniu prawa materialnego:

poprzez błędną wykładnię art. 16 i art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) - wg wersji obowiązującej do 30 września 2011 r. w zw. z § 14 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U, Nr 84, poz. 455 ze zm.) poprzez uznanie, że recenzja sporządzona w trybie obecnie obowiązujących przepisów oceniająca wkład autora w rozwój określonej dziedziny artystycznej oraz wykazywanie się istotną aktywnością artystyczną są tożsame z oceną rozprawy habilitacyjnej, która powinna stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej;

to jest naruszenie § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o recenzję dr hab. B. G.-K. niespełniającej wymogów tego przepisu, a oceniającej spełnienie wymogów określonych w aktualnie obowiązującym art. 16 ust. 4 ustawy o stopniach (...), który nie miał w sprawie zastosowania.

Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób niedopuszczalny dokonał merytorycznej oceny recenzji dr hab. B. G.-K. z ASP w Krakowie. Uważna lektura powyższej recenzji nie wskazuje, że zastosowanie do oceny dorobku artystycznego właściwych przepisów miałoby wpływ na treść jej opinii, wprost przeciwnie, negatywne oceny zawarte w tej opinii są bowiem niezależne od zastosowania błędnie wskazanych w tej recenzji przepisów. Taka ocena wymyka się ocenie legalności, do czego jest ograniczona sądowa kontrola działalności organów administracji publicznej. Wynika to z art. 1 p.u.s.a.

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może w tym zakresie zastąpić organu administracji, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Sąd I instancji zajął się więc zagadnieniem, które nie powinno stanowić w ogóle przedmiotu jego rozważań.

W postępowaniu przed Radą Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku popełniono szereg błędów proceduralnych, które zostały pominięte przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku. Wskazać należy m.in., że art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego, nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Wobec tego, Rada Wydziału [...] powinna działać w sposób budzący zaufanie, mając na względzie słuszny interes skarżącej. Zgodnie z zasadami postępowania, których treść opublikowana jest na oficjalnych stronach Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, skarżąca posiadała formalne prawo do zapoznania się z recenzjami jej pracy habilitacyjnej przed wyznaczonym terminem dopuszczenia jej do kolokwium habilitacyjnego.

Takiego prawa jednak Rada Wydziału skarżącej odmówiła, pomimo że Centralna Komisja na swojej stronie internetowej informuje, że "Postępowanie w sprawie nadania stopni doktora i doktora habilitowanego prowadzonego przez radę jednostki uprawnionej jest postępowaniem administracyjnym, w którym kandydat do stopnia lub tytułu jest stroną - przysługują mu więc prawa strony. Wynika stąd prawo zapoznania się kandydata z recenzjami przygotowanymi w jego przewodzie czy postępowaniu". Odmowa udostępnienia tych recenzji uniemożliwiła skarżącej prawidłowe ustosunkowanie się do nich, wyłącznie na podstawie ich odczytania podczas posiedzenia Rady Wydziału [...] października 2012 r., oraz podjęcia merytorycznej polemiki z zawartymi w nich sprzecznościami.

Ponadto w opinii prof. Przemysława Krajewskiego, recenzenta Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów dotyczącej zasadności odwołania dr H. C. od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku zawarte jest jednoznaczne, aczkolwiek nieprawdziwe, stanowisko, że "Pani dr H. C. miała prawo do zapoznania się ze wszystkimi czterema recenzjami przed dopuszczeniem jej do kolokwium habilitacyjnego".

Kolejnym rażącym naruszeniem prawa przez Radę Wydziału ASP w Gdańsku był fakt, że nie umożliwiono skarżącej przedstawienia pełnej prezentacji jej pracy habilitacyjnej. Jedynie poproszono skarżącą o przedstawienie najważniejszych osiągnięć i tez tej pracy. Zaniechanie przez Radę Wydziału zapoznania się z pracą habilitacyjną i uniemożliwienie jej pełnej prezentacji, było naruszeniem podstawowych obowiązków tej Rady.

Kolejnym naruszeniem przez Radę Wydziału [...] ASP w Gdańsku procedury, jak i zasad, które powinny funkcjonować przy tego typu procedurach było doręczenie skarżącej recenzji jej pracy w takim terminie, który umożliwiał zapoznanie się z treścią tych recenzji i ustosunkowania merytorycznego, przed złożeniem odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] ASP w Gdańsku z [...] października 2012 r.

Te wszystkie naruszenia proceduralne, szerzej opisane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2013 r. zostały zaakceptowane przez ten Sąd, pomimo ewidentnych naruszeń formalnoprawnych, co powinno zwrócić uwagę Sądu orzekającego i w konsekwencji, jako oczywiste uchybienia, spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył także, że skarżąca "w swoich wystąpieniach, uzasadniających własne teorie artystyczne - koncepcja człowieka homeopatycznego - abstrahuje od zagadnień filozofii i estetyki, brak tu także odwołania się do literatury przedmiotu i autorytetów w tych dziedzinach". Tym twierdzeniem Sąd niedopuszczalnie przekroczył zakres swojej kognicji. Jak już podkreślano, Sąd ten nie dokonuje merytorycznej kontroli decyzji zapadłej przed organem administracji publicznej, lecz ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i jego rozmiarów (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 26 czerwca 1997 r., II SA/Wr 854/96, OSP 1998, nr 6, poz. 108, s. 289).

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również, że zastosowanie niewłaściwych przepisów prawa do recenzji pracy habilitacyjnej skarżącej nie miało znaczenia. Przypomnieć należy, że recenzja dr hab. B. G.-K. prof. ASP została napisana na podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 września 2011 r. ze zmianami wprowadzonymi ustawą z 18 marca 2011 r. Ustawa ta weszła wżycie z dniem 1 października 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie procedury habilitacyjnej 23 marca 2011 r. Tak więc do postępowania habilitacyjnego skarżącej powinny być stosowane przepisy prawa dla postępowań awansowych prowadzonych w trybie przepisów dotychczasowych, a więc przed wejściem w życie zmian do ustawy.

Należy wskazać, że dr hab. B. G.-K. w podsumowaniu swojej recenzji zarzuciła skarżącej brak spełnienia wymogów wynikających z art. 16 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych w nowym brzmieniu wprowadzonym ustawą z 18 marca 2011 r., pomimo że przepisy te nie miały zastosowania do rozpatrywanej rozprawy habilitacyjnej skarżącej. Zatem przepis ten został przywołany przez recenzentkę w nowym brzmieniu, które nie powinno być stosowane do oceny pracy habilitacyjnej skarżącej.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2005 r., I GSK 146/05 podkreślono, że istotą sądowej kontroli jest kontrola legalności decyzji. Jest więc oczywiste, że kontrola ta musi zakładać odniesienie decyzji ostatecznej do stanu faktycznego i systemu prawnego obowiązującego w chwili ich wydawania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...) jest bezzasadny. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym dla przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego skarżącej, przewód ten przebiegał w 5 etapach, z których każdy kończył się odrębną decyzją administracyjną. Przedmiotem 3. z tych postępowań była kwestia dopuszczenia habilitanta do kolokwium habilitacyjnego. Decyzję w tej kwestii podejmowała rada wydziału na podstawie recenzji nadesłanych w przewodzie, nie mając przy tym obowiązku wysłuchania habilitanta odnośnie uzyskanych recenzji swego dorobku. Prawo do czynnego udziału w postępowaniu habilitacyjnym kandydat uzyskiwał dopiero na mocy decyzji o dopuszczeniu go do kolokwium habilitacyjnego i dopiero w tym momencie uzyskiwał prawo do otrzymania recenzji swego dorobku oraz obrony swego stanowiska.

Zatem w rozpoznawanej sprawie, zawiadomienie skarżącej o posiedzeniu Rady w dniu [...] października 2012 r. i zaznajomienie jej na tym posiedzeniu z recenzjami nie było realizacją ustawowego obowiązku Rady Wydziału [...] ASP w Gdańsku jako organu prowadzącego postępowanie (w tym zakresie przepisy k.p.a. nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie), lecz tylko wyrazem dobrej woli.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1 zd. 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę w oparciu o dokonanie niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji polegającej na niedopuszczalnej merytorycznej ocenie recenzji dr hab. B. G.-K. z ASP w Krakowie, ponieważ skarżąca nie określiła, w jaki sposób został naruszony każdy z przywołanych przez nią przepisów, czego wymaga art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowiąc, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Mówiąc innymi słowy, aby Sąd mógł rozpoznać skargę kasacyjną, musi ona zakreślać granice zaskarżenia, m.in. poprzez wskazanie, które konkretne przepisy prawa, i w jaki sposób zostały naruszone. Tego warunku - w odniesieniu do wskazanych wyżej przepisów - rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia.

Ponadto, skarżąca nie wykazała, w jaki sposób naruszenie tych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Zarzut błędnej wykładni art. 16 i art. 17 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) - wg wersji obowiązującej do 30 września 2011 r. w zw. z § 14 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw należało uznać za niemający usprawiedliwionych podstaw. Po pierwsze, przepisy te prawidłowo zostały zinterpretowane przez Sąd I instancji. Nie nadano im znaczenia odmiennego od tego, które powszechnie jest przyjmowane zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i literaturze przedmiotu. Zresztą sporządzający skargę kasacyjną nie wykazał, na czym miałaby polegać błędna wykładnia przywołanych przepisów przyjęta przez Sąd, na czym jego zdaniem miałaby polegać prawidłowa wykładnia tych przepisów.

Po drugie, przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r., to jest w rozporządzenia, które powinno być zastosowane w niniejszej sprawie, stanowi że "Recenzja zawiera szczegółowo uzasadnioną ocenę, czy dorobek naukowy lub artystyczny oraz rozprawa habilitacyjna spełniają warunki określone w art. 16 i 17 ustawy". Zatem wziąwszy pod uwagę jego treść, jak i fakt, że negatywne oceny zawarte w recenzji dr hab. B. G.-K. dotyczą całokształtu dorobku artystycznego skarżącej, w tym jej rozprawy habilitacyjnej, uznać należało, że mieszczą się w one kategorii wskazanej w dyspozycji przywołanego § 14 ust.

1. 1. Zatem, zastosowanie do oceny dorobku artystycznego skarżącej niewłaściwych przepisów nie miało wpływu na treść tej recenzji.

Wreszcie zarzut naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji w oparciu o recenzję dr hab. B. G.-K. niespełniającej wymogów tego przepisu, a oceniającej spełnienie wymogów określonych w aktualnie obowiązującym art. 16 ust. 4 ustawy o stopniach (...), który nie miał w sprawie zastosowania należało ocenić jako niemający wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że decyzja o odmowie dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego nie została wydana "w oparciu o recenzję dr hab. B. G.-K.", lecz że ta recenzja stanowiła tylko część materiału dowodowego w sprawie. W dodatku, zarówno treść tej recenzji, jak i jej konkluzje znajdują potwierdzenie w pozostałych recenzjach, sporządzonych w toku przewodu habilitacyjnego przed organami obu instancji. Dowodzi to, że zarzucane uchybienie nie miało żadnego znaczenia zarówno dla treści recenzji dr hab. B. G.-K., jak i zawartych w niej tez. Wreszcie, skarżąca kasacyjnie nie potrafiła wykazać, iż gdyby recenzentka zastosowała przepisy właściwe, to treść recenzji byłaby dla niej korzystna.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

I OSK 2015/14 10

I OSK 2015/14 1