Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2051/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 154/11 oddalającego skargę G. P. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. nr SDT-770-183(II)/09/10 w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej oraz odmówił uwzględnienia wniosku G. P. o zasądzenie zwrotu kosztów przejazdu.
Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. zatytułowanym "SKARGA" G. P. wniósł o zasądzenie wynagrodzenie adwokatowi za pomoc prawną udzieloną z urzędu oraz zwrot kosztów przejazdu z Krakowa do Warszawy i z powrotem w wysokości 59 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że pismo G. P. z dnia 19 stycznia 2012 r. zatytułowane "SKARGA", zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny zakwalifikowane jako wniosek o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2051/11 o zwrot kosztów przejazdu z Krakowa do Warszawy i z powrotem oraz zasądzenie wynagrodzenia dla pełnomocnika za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Zgodnie z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne już od chwili ich wydania, bowiem nie przysługuje na nie żaden środek odwoławczy. Jednakże na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu (a gdy wyroku nie doręcza się z urzędu – od dnia jego ogłoszenia) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez Sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.
W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., o którego uzupełnienie wystąpił G. P., zawiera rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania. W punkcie drugim tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny odmówił uwzględnienia wniosku G. P. o zasądzenie zwrotu kosztów przejazdu uznając za niezasadny zwrot kosztów podróży w łącznej kwocie podanej przez G. P. (59 złotych) we wniosku złożonym do protokołu rozprawy w dniu 12 stycznia 2012 r. Powyższe stanowisko ma uzasadnienie przepisach art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z art. 203 P.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na marginesie dodać należy, że zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo wynika z wezwania sądu, o którym mowa w art. 91 § 3 P.p.s.a. (stawiennictwo obowiązkowe). Stawiennictwo G. P. na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 stycznia 2012 r. nie było obowiązkowe, o czym został pouczony w zawiadomieniu o terminie rozprawy.
Nie zachodzi również podstawa do uzupełnienia wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. w zakresie przyznania pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy. O tym, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny pouczył w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r.
W tym stanie rzeczy wniosek G. P. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt. I OSK 2051/11 należy uznać za nieuzasadniony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.