Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., II SA/Wa 466/13, po rozpoznaniu skargi M. J., uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 106 w związku z art. 112 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2012 r. wydał decyzję, którą odmówił M. J. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż wnioskodawca w dniu 16 października 2012 r. złożył oświadczenie mieszkaniowe, wnosząc o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ze złożonej informacji wynika, że nabył spadek po matce. W miejscu pełnienia służby, tj. w Krakowie przy ulicy [...], posiada 1/6 część mieszkania o powierzchni 42 m oraz w miejscowości pobliskiej miejsca służby, tj. w Słomnikach przy ulicy [...], 1/6 część domu o powierzchni mieszkalnej 16 m. W mieszkaniu w Krakowie zamieszkuje jego ojciec wraz z siostrą. Wnioskujący mieszka w domu położonym w Słomnikach.
Dalej organ podał, że zgodnie z art. 106 ustawy o ABW i AW, warunkiem przyznania przedmiotowego świadczenia jest pozostawanie w służbie i nieposiadanie przez funkcjonariusza lub członka jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Zdaniem organu wnioskodawca posiada prawo do lokalu, w lokalu tym zamieszkuje, a więc posiada lokal w miejscu pełnienia służby.
Szef ABW, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że art. 106 ust. 1 ustawy o ABW i AW stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z kolei stosownie do § 6 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi agencji bezpieczeństwa wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny, o którym mowa w art. 103 ustawy, nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego.
Zdaniem organu wystarczy aby funkcjonariusz posiadał jeden z wymienionych lokali, niezależnie od jego powierzchni oraz faktu zapewnienia norm zaludnienia przysługujących funkcjonariuszowi, aby nie przyznać mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Żaden z powyższych przepisów nie odnosi się do powierzchni lokalu i nie łączy uprawnienia do równoważnika z przysługującymi normami zaludnienia.
Skoro wnioskodawca zajmuje dom w miejscowości pobliskiej i posiada do niego tytuł prawny, to jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone i nie przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak lokalu.
M. J. w skardze na powyższą decyzję zarzucił, iż została wydana z naruszeniem art. 106 ust 1 ustawy o ABW i AW.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 102 ust 1 ustawy o ABW i AW – funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem członków rodziny, prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast zgodnie z art. 106 ust 1, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
Zdaniem Sądu, oceniając powyższe przepisy, nie można pominąć rzeczywistej woli ustawodawcy, tj. oderwać się od pozostałych przepisów prawa i celu jaki ma realizować dany przepis.
Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 106 ustawy o ABW i AW, jest uprawnieniem wtórnym wobec uprawnienia polegającego na prawie do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze z zasobów ABW, o którym mowa w art. 102 ustawy. Tak więc jeżeli funkcjonariusz spełnia warunki do uzyskania lokalu mieszkalnego z zasobów ABW, lecz taki lokal nie został mu przyznany, to spełnia on również warunki do otrzymania świadczenia w postaci równoważnika pieniężnego, który wówczas pełni rolę świadczenia zastępczego.
Negatywne przesłanki do ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego zawiera art. 109 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Jeżeli lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, to per analogiam tylko posiadanie takiego lokalu mieszkalnego winno wyłączać przyznanie funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu, który stanowi świadczenie zastępcze w stosunku do przydziału lokalu.
Skarżący M. J. nabył spadek po matce i stał się współwłaścicielem w 1/6 częsci lokalu przy ulicy [...] w Krakowie, 1/6 części domu w Słomnikach przy ulicy [...]. Mieszkanie posiada łączną powierzchnię 42 m i mieszka w nim ojciec i siostra. Dom w Słomnikach ma powierzchnię 16 m. Skarżącemu przysługują 2 normy zaludnienia czyli powierzchnia 20 m. Wobec powyższego skarżący ma niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe, określone w przepisach ustawy o ABW i AW, nie uzyskał w drodze decyzji administracyjnej przydziału lokalu mieszkalnego z zasobów ABW, a tym samym przysługuje mu prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Rozpoznając ponownie sprawę, organ powinien zastosować wykładnię przepisów prawa, wskazaną przez Sąd.
Z tych względów Sąd, uznając sprawę za niewystarczająco wyjaśnioną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego:
- 1) błędną wykładnię art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.), dalej zwanej "ustawą", polegającą na przyjęciu, iż lokal mieszkalny, o którym mowa w przedmiotowym przepisie musi odpowiadać normom zaludnienia przysługującym funkcjonariuszom ABW w trybie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. Nr 59, poz. 520, z późn. zm.), a w konsekwencji przyjęcie, iż skarżącemu przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu prowadzi do przekonania, iż lokal ten takich norm spełniać nie musi;
- 2) błędną wykładnię art. 109 pkt 2 ustawy polegającą na przyjęciu, iż dom jednorodzinny, o którym mowa w przedmiotowym przepisie musi odpowiadać normom zaludnienia przysługującym funkcjonariuszom ABW w trybie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu prowadzi do przekonania, iż dom ten takich norm spełniać nie musi;
- 3) niezastosowanie przepisu § 6 pkt 1 w związku z § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1000), dalej zwanego "rozporządzeniem", pomimo, iż przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, poprzez:
brak rozpoznania wszystkich twierdzeń organu, szczególnie stanowiska dotyczącego interpretacji przepisów prawa materialnego, w tym;
brak ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie oceny, wskazującej na to, iż wykładnia polegająca na przyjęciu, iż lokal mieszkalny, o którym mowa w przepisach art. 106 ust. 1 ustawy oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia, musi odpowiadać normom zaludnienia przysługującym funkcjonariuszom ABW w trybie przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r., prowadziłaby do przyjęcia, iż funkcjonariuszowi ABW z jednego tytułu (nie posiadania lokalu mieszkalnego) przysługiwałoby dwa świadczenia (przydział lokalu mieszkalnego i równoważnik za brak lokalu mieszkalnego), co uznać winno się za niezgodne z zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji;
brak ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie oceny, wskazującej na to, iż gdyby celem ustawodawcy rzeczywiście było różnicowanie sytuacji funkcjonariuszy ze względu na przysługujące im normy zaludnienia to równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego powinien być proporcjonalny do ilości norm przysługujących danemu funkcjonariuszowi (odpowiednio się zwiększać wraz ze wzrostem przysługujących funkcjonariuszowi norm), a tak nie jest;
brak ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w zakresie interpretacji przepisów rozporządzenia, które miały wpływ na rozstrzygniecie sprawy przez organ.
sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu prawnego sprawy, a w konsekwencji brak możliwości kontroli czy wyrok został wydany prawidłowo.
M. J. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że częściowo zasadny okazał się zarzut kasacyjny co do tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 1 p.p.s.a. wobec jego lakoniczności, a nawet braków i niedokładności w zakresie stanu faktycznego oraz ogólnikowego wywodu co do stanu prawnego i zarzutów podniesionych w skardze. Jednak mimo tych wadliwości uzasadnienie zawiera istotne treści, które pozwoliły zweryfikować ocenę prawną wyrażoną przez Sąd Wojewódzki. Jak wynika z akt sprawy istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w służbie stałej, któremu nie przydzielono lokalu z zasobów mieszkaniowych Agencji, a który posiada udział we współwłasności domu oraz mieszkania, przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu.
Według organów obydwu instancji w sprawie bez znaczenia było to, czy lokal jakim dysponuje funkcjonariusz spełnia normy zaludnienia lokali mieszkalnych przeznaczonych dla funkcjonariuszy. Nie można bowiem wiązać prawa do równoważnika za brak lokalu z powierzchnią lokalu, gdyż równoważnik przysługuje tylko wówczas, gdy funkcjonariusz w ogóle nie posiada określonego typu lokalu mieszkalnego, a nie gdy zajmowany lokal nie zapewnia przysługujących funkcjonariuszowi norm zaludnienia.
Sąd Wojewódzki negując powyższe stanowisko przyjął natomiast, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem wtórnym wobec uprawnienia polegającego na prawie do otrzymania lokalu mieszkalnego z zasobów ABW, a w konsekwencji odmowa przyznania równoważnika byłaby zasadna gdyby funkcjonariusz posiadał lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej.
Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej zaznaczyć należy, że stosownie do 106 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przepis ten zamieszczony został w rozdziale 8 powołanej ustawy zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu". Zawarte tam unormowania, uzupełnione przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, kompleksowo regulują kwestie dotyczące spraw mieszkaniowych funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Analiza przepisów rozdziału 8 ustawy prowadzi do wniosku, że celem tej regulacji jest zapewnienie funkcjonariuszowi w służbie stałej prawa do lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia. Zgodnie z podstawowym przepisem tego rozdziału, jakim jest art. 102 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem członków rodziny, prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast z art. 109 pkt 2 ustawy wynika, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, co wynika z art. 108 ust. 1 ustawy i stanowi zastępczą formę realizacji prawa do lokalu.
Zarówno przydział lokalu, jak i przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego poza służbą uzależnione jest od spełnienia określonych w ustawie warunków. Świadczenie to uzupełnia wskazane wyżej formy pomocy mieszkaniowej i przyznawane jest funkcjonariuszowi wówczas, gdy spełnia on warunki do uzyskania przydziału lokalu, a brak jest odpowiedniego lokalu, który mógłby mu być przydzielony. Podstawową bowiem formą realizacji przysługującego funkcjonariuszowi w służbie stałej prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, jest przydział lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. Zastępcze formy realizacji tego prawa w postaci równoważnika pieniężnego lub pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, będące konsekwencją niezrealizowania uprawnień do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, który to przydział winien uwzględniać liczbę członków rodziny (art. 102 ust. 1 ustawy) również nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od przysługującej funkcjonariuszowi powierzchni mieszkalnej.
Jak wcześniej podniesiono, funkcjonariusz w służbie stałej ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny. Norma zaludnienia lokalu mieszkalnego przysługująca funkcjonariuszowi wynosi 10 m2 powierzchni mieszkalnej, zaś powierzchnią mieszkalną jest powierzchnia pokoi (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 marca 2003). Zgodnie z § 5 pkt 2 b) rozporządzenia z dnia 18 marca 2003 funkcjonariuszowi samotnemu bez względu na grupę zaszeregowania i stanowisko służbowe przysługują dwie normy zaludnienia. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe wówczas, gdy jego lokal mieszkalny odpowiada normie zaludnienia.
Z kolei przepisy art. 109 pkt 2 ustawy o ABW i AW wykluczają możliwość przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy funkcjonariusz posiada w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Te same więc przesłanki winny wyłączać możliwość przyznania funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu, skoro stanowi on świadczenie zastępcze w stosunku do przydziału lokalu. Wprawdzie w powołanym przepisie art. 109 pkt 2 ustawy o ABW i AW posiadanie przez funkcjonariusza domu jednorodzinnego nie zostało powiązane, jak w przypadku lokalu mieszkalnego, z powierzchnią tego domu odpowiadającą przysługującej funkcjonariuszowi powierzchni mieszkalnej, jednakże interpretacja, że posiadanie przez funkcjonariusza każdego domu jednorodzinnego, bez względu na to, czy jego powierzchnia mieszkalna odpowiada przysługującym normom zaludnienia, wyklucza jego uprawnienie zarówno do otrzymania lokalu mieszkalnego, jak i równoważnika pieniężnego za jego brak, jest nieuprawniona.
Nie uwzględnia ona bowiem celu instytucji pomocy mieszkaniowej i wprowadza niekorzystne dla funkcjonariusza zróżnicowanie jego sytuacji prawnej w zależności od tego, czy posiada on lokal mieszkalny, czy dom jednorodzinny, co w świetle konstytucyjnej zasady równości wobec prawa nie może być akceptowane. Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, aby posiadanie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego lub domu wiązało się z realną możliwością zaspokojenia przez funkcjonariusza jego potrzeb mieszkaniowych w granicach przysługujących mu norm, wynikających z tytułu prawnego do lokalu. Ocena, czy uzyskany przez funkcjonariusza w drodze dziedziczenia udział, z którym wiąże się prawo do współposiadania lokalu lub domu, pozbawia go prawa do równoważnika za brak lokalu, powinna być dokonana przy zastosowaniu wykładni art. 106 ust. 1 ustawy o ABW i AW uwzględniającej cel regulacji zawartych w rozdziale 8 ustawy, w tym również przepisu art. 106 ust. 1 mającego gwarantować zapewnienie funkcjonariuszom zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych niezbędnych do prawidłowego wykonywania obowiązków. Potrzeby te zaś można uznać za zaspokojone, gdy funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny (dom) spełniający normy zaludnienia.
Prawidłowość takiej wykładni powyższych przepisów potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OPS 7/09, podjęta na podstawie analogicznych przepisów ustawy o Straży Granicznej, w której NSA wyjaśnił, że równoważnik pieniężny, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), przysługuje funkcjonariuszowi Straży Granicznej, który (jego małżonek) jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego, jeżeli zajmowana przez funkcjonariusza część domu (mieszkanie) nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej według norm zaludnienia określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.).
Tak samo interpretowane są przepisy ustawy o Policji zawierającej tożsamą regulację jeśli chodzi o mieszkania funkcjonariuszy (por. wyroki NSA z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 386/08, z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1806/06, z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 998/08, z dnia 22 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 1123/08, z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 547/09, z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1638/09, z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1973/10, z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2130/10 i z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1146/11, z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1645/13).
Z powyższych względów za bezzasadne należało uznać zarzuty błędnej wykładni art. 106 ust. 1 i art. 109 pkt 2 ustawy o ABW oraz AW jak również niezastosowania § 6 pkt 1 w związku z § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena zaskarżonych decyzji odpowiada prawu.
Prawidłowo też zaznaczono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy związane będą przyjętą przez Sąd wykładnią przepisów, stanowiących podstawę rozstrzygania. Natomiast właściwe ich zastosowanie wymagać będzie wnikliwego ustalenia okoliczności istotnych w sprawie.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.