Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę Gminy B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r., w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, gdyż we wskazanym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi polegającego na nienadesłaniu jej odpisu.
Od powyższego postanowienia Gmina B. reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła pismo zatytułowane "zażalenie", które zostało potraktowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako skarga kasacyjna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada przedstawionym wyżej wymogom stawianym przez przepisy p.p.s.a. takiej skardze. Brak w niej bowiem właściwych podstaw kasacyjnych, w których sformułowany zostałby zarzut naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, w tym choćby przepisu na podstawie, którego odrzucono skargę. Takich zarzutów nie można znaleźć również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W treści jej uzasadnienia przytoczono co prawda stosowne przepisy prawa procesowego tj. art. 32, 33, 47 § 1 i 49 § 1 p.p.s.a. ale nie sformułowano pod adresem Sądu zarzutu ich naruszenia oraz nie wskazano, jak tego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju wadliwość skargi kasacyjnej uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie i powoduje konieczność jej odrzucenia jako źle sporządzonej.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 180 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.