Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2012r., sygn. akt II SA/Wa 493/12 oddalił skargę M. W. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów nauki.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Dowódca Jednostki Wojskowej 1145 w Bolesławcu decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez M. W. kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, w kwocie 49.836,34 zł.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zawarł szczegółowe wyliczenie zwaloryzowanych na 2007 r. całkowitych kosztów poniesionych przez uczelnię na utrzymanie i naukę M. W. Jako podstawę przyjętą do wyliczenia kwoty zwrotu przedmiotowych kosztów, organ powołał się na zestawienie kosztów przedstawione przez Wojskową Akademię Techniczną w Warszawie. Zgodnie z tym zestawieniem, łączne koszty za poszczególne lata nauki, zwaloryzowane przez Wojskową Akademię Techniczną na 2006 r. wynosiły 55.063,25 zł. Dowódca Jednostki Wojskowej 1145 w Bolesławcu powyższą kwotę zwaloryzował przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyjnych ogółem za rok 2007, ustalając wysokość kosztów w kwocie 56.109,45 zł. Następnie, ustalono obowiązek zwrotu kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, na kwotę 49.836,34 zł, poprzez obliczenie stosunku procentowego pozostałego do odsłużenia obowiązkowego czasu służby, tj. 3146 dni do podwojonej liczby dni nauki, wyznaczającej cały okres obowiązkowej służby po ukończeniu nauki, tj. 3542 dni, a następnie otrzymany iloraz pomnożono przez zwaloryzowaną na 2007 r. równowartość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę, zwaloryzowanych przez uczelnię na 2006r.
Dowódca Wojsk Lądowych, w wyniku rozpoznania odwołania M. W., decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną Decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej 1145 w Bolesławcu i ustalił zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę podlegających zwrotowi w kwocie 45.924,96 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż odwołanie zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w nim podniesione.
Dowódca Wojsk Lądowych zaznaczył, że w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 54 ust. 1, 3, 4, 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. w związku z § 15 i § 17 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451). Wskazuje na to data zwolnienia strony z zawodowej służby, tj. 31 sierpnia 2007 r. oraz data doręczonej stronie w dniu 27 sierpnia 2007 r. pierwotnej decyzji ustalającej z dnia [...] sierpnia 2007r., uchylonej następnie przez Dowódcę Wojsk Lądowych i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przed organem I instancji.
Dokonując analizy treści powołanego art. 54 organ odwoławczy wskazał, że skoro w przypadku skarżącego czas trwania studiów w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie wyniósł 1771 dni to wymiar obowiązkowej służby zawodowej po ukończeniu studiów, zwalniający stronę z obowiązku zwrotu przedmiotowych kosztów wynosi 3542 dni. Bezsporne jest również ustalenie okresu służby zaliczonej - w rozumieniu omawianych przepisów - do służby obowiązkowej, liczonego od dnia 26 czerwca 2006r. (data wyznaczenia na stanowisko służbowe) do dnia 31 sierpnia 2007 r. (data zwolnienia ze służby). Organ I instancji błędnie jednak wyliczył, iż wskazany powyżej okres to 396 dni albowiem w rzeczywistości stanowi on 432 dni. Zatem czas zawodowej służby wojskowej, jaki odwołującemu pozostał do odbycia, w myśl art. 54 ust. 5, wynosi nie 3146 dni lecz 3110 dni.
Organ odwoławczy podkreślił, iż uzupełniające postępowanie wyjaśniające pozwoliło stwierdzić w sposób niewątpliwy, że dokumentem stanowiącym podstawę obliczenia kosztów skarżonej decyzji, jest zestawienie równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę M. W., sporządzone przez Kanclerza Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie uznał przedmiotowe zestawienie za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., gdyż zestawienie kosztów przez uczelnię jest informacją stanowiącą dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Może zatem być podstawą wydania decyzji o obowiązku zwrotu wyliczonych kosztów, bowiem dokument taki korzysta z domniemania zgodności z prawdą dopóki domniemanie to nie zostanie obalone jakimkolwiek dowodem przeciwnym. Uwzględnienie zatem zestawienia kosztów przedstawiających oszacowanie rzeczywistych kosztów kształcenia, czyni zadość regulacji zawartej w § 17 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r.
Ponadto, w ocenie organu II instancji, przeprowadzona przez uczelnię waloryzacja kosztów, następnie bez weryfikacji przyjęta do rozliczeń przez Dowódcę Jednostki Wojskowej 1145 w Bolesławcu, polegająca najpierw na odrębnej waloryzacji kosztów za poszczególne lata, nie znajduje podstaw w art. 54 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem, że żołnierz zobowiązany jest do zwrotu równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, zwaloryzowanych na dzień zwolnienia ze służby. Waloryzacji podlega zatem równowartość kosztów wyliczona na dzień ukończenia studiów, co implikuje organ do waloryzacji, nie kosztów za poszczególne lata studiów i następnie waloryzacji ich sumy jako kosztów poniesionych za cały okres nauki, lecz do waloryzacji wyłącznie sumy kosztów poniesionych za cały okres studiów.
Tak ustaloną równowartość kosztów waloryzuje się corocznie, począwszy od ukończenia studiów do dnia zwolnienia ze służby, przy uwzględnieniu wskaźników waloryzacji określonych w ustawach budżetowych obowiązujących przez kolejne lata następujące po ukończeniu studiów. Tymczasem Wojskowa Akademia Techniczna najpierw dokonała waloryzacji oddzielnie za każdy rok akademicki rzeczywistych i faktycznych kosztów nauki, a następnie zwaloryzowała sumę tych zwaloryzowanych kosztów na rok ukończenie studiów, tj. na 2006 r. W konsekwencji przedmiotowe koszty, których zwrot nakazano odwołującemu, nie zostały wyliczone w sposób prawidłowy, co spowodowało ich zawyżenie.
Organ odwoławczy podkreślił, że przyjęty sposób obliczenia równowartości kosztów, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy pragmatycznej, uwzględnia obliczenia arytmetyczne organu I instancji w zakresie, w jakim zgodne są z zasadą określenia tych kosztów wyrażoną w art. 54 ust. 5 tej ustawy, tj. liczbę dni nauki w Wojskowej Akademii Technicznej, wymagany podwójny okres do obycia służby po zakończeniu nauki w tej uczelni, liczbę dni odbytej służby po zakończeniu nauki, liczbę dni pozostałych do upływu obowiązującego podwójnego okresu nauki. Organ przedstawił szczegółową kalkulację kosztów opartą na zestawieniu kosztów, znajdującym się w teczce akt personalnych wyjaśniając, że liczbę dni nauki, która wynosi 1771 dni, podwojono, obliczając w ten sposób wymagany okres odbycia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu studiów, tj. 3542 dni.
Następnie ustaloną liczbę dni pełnienia przez stronę zawodowej służby wojskowej po ukończeniu studiów, tj. 396 dni odjęto od obowiązkowej do odsłużenia podwójnej liczby dni nauki. Otrzymana liczba wyznacza ilość dni pozostałych do obowiązkowego odsłużenia podwójnego okresu studiów tj. 3110 dni. Następnie, ustaloną przez Wojskową Akademię Techniczną równowartość rzeczywistych kosztów, które są jednocześnie faktycznymi kosztami, poniesionymi na utrzymanie i naukę strony, tj. 50.570,45 zł - zwaloryzowano na dzień zwolnienia ze służby, w drodze pomnożenia ich równowartości na dzień ukończenia studiów przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określony w ustawie budżetowej na dany rok.
Proporcjonalna wysokości kosztów do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, obliczona została poprzez podzielenie ilość dni pozostałych do obowiązkowego odsłużenia podwójnego okresu nauki, tj. 3110 dni przez wymagany obowiązkowy okres odbycia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu studiów, tj. 3542 dni. Otrzymany iloraz pomnożono przez zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych przez uczelnię na utrzymanie i naukę M. W., co dało w efekcie kwotę 45.924,96 zł.
Tak obliczona kwota stanowi, zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby, równowartość faktycznie poniesionych kosztów na utrzymanie i naukę M. W., podlegających zwrotowi w trybie § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r.
W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. zarzucił organowi:
- 1. naruszenie § 15 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką;
- 2. uchybienie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a.;
- 3. naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 54 ust. 1 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;
- 4. naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że organ odwoławczy wykazał, iż zaszły przesłanki do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na zaistniałe błędy w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz z uwagi na błędne zastosowanie przez ten organ przepisu prawa materialnego.
Wykładnia gramatyczna i systemowa art. 54 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazuje, iż żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej, który nie odbył zawodowej służby wojskowej w wymiarze dwukrotnie dłuższym od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów, jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę, w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że przedmiotowy obowiązek ciąży na żołnierzu, dopóki nie odsłuży zawodowo okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów.
W ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, gdyż skarżący pozostawał w zawodowej służbie wojskowej od dnia ukończenia szkoły przez 432 dni, natomiast okres dwa razy dłuższy od czasu trwania studiów w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie to 3542 dni, a zatem czas zawodowej służby wojskowej jaki pozostał do odbycia to 3110 dni.
Zauważono, że art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zobowiązywał Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego sposobu ustalania między innymi równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego będącego absolwentem szkoły wojskowej, który wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wykonując powyższą delegację ustawową Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie wykonawcze z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką. Sposób ustalania równowartości kosztów na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego podlegających zwrotowi regulują przepisy rozdziału 4 wymienionego wyżej rozporządzenia, określając w § 15, § 16 i § 17, że chodzi o koszty rzeczywiście poniesione w związku z nauką żołnierza w zakresie: zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia i innych świadczeń związanych z nauką.
Ze wskazanych wyżej przepisów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że ustawodawca koszty związane z nauką żołnierza zawodowego dzieli na koszty rzeczywiście poniesione w związku z kształceniem żołnierzy w określonym czasie, wynikające z ewidencji księgowej (§ 17 ust. 1 rozporządzenia) oraz koszty faktycznie poniesione w związku z nauką konkretnego żołnierza (§ 17 ust. 2 rozporządzenia). Przy czym samo wyliczenie kosztów przez uczelnię może być podstawą wydania decyzji o obowiązku ich zwrotu, gdyż taka informacja jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma bowiem wymagań, aby zestawienia dokonane przez uczelnię wojskową były poparte dodatkowymi dowodami, czy dokumentami.
Koszty faktycznie poniesione na naukę określonego żołnierza mogą się różnić od kosztów wynikających z ewidencji księgowej, która to niezgodność powinna zostać jednak udowodniona przez skarżącego, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Dla skutecznego zakwestionowania prawidłowości wyliczenia przez organ kosztów obciążających skarżącego obowiązkiem zwrotu, nie jest zatem wystarczające podniesienie zarzutu, iż koszty te ustalone wyłącznie na podstawie danych wynikających z ewidencji księgowej nie uwzględniają kosztów faktycznie poniesionych i są od nich wyższe, lecz konieczne jest wykazanie, iż w określonym czasie organ nie poniósł określonych kosztów związanych z nauką konkretnego żołnierza wobec zaistnienia pewnych zdarzeń powodujących obniżenie kosztów, o jakich mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia. Takich jednak dowodów skarżący nie przedstawił na żadnym etapie postępowania. Subiektywne zaś jego poczucie o nieprawidłowości dokonanych wyliczeń, nie może stanowić skutecznej podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z dokumentacji, skarżący w okresie od 20 sierpnia 2001 r. do 25 czerwca 2006 r. pobierał naukę w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, a po ukończeniu nauki pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od 26 czerwca 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. Skarżący rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 sierpnia 2007 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący co do zasady nie kwestionuje obowiązku zwrotu kosztów poniesionych na naukę, lecz ich wysokość. Jednocześnie, ani na etapie postępowania administracyjnego, ani w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że w jego przypadku koszty faktycznie poniesione są niższe od kosztów wynikających z ewidencji księgowej. Organ odwoławczy ustalając w zaskarżonej decyzji kwotę przypadającą do zwrotu wskazał natomiast szczegółowo sposób wyliczenia kosztów. Sporządzone wykazy zostały opisane w sposób jasny i precyzyjny. Oznacza to zatem, że koszty ujęte w ewidencji księgowej stanowią koszty faktycznie poniesione na naukę skarżącego.
W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo też organ odwoławczy ustalił, że obliczenie waloryzacji dokonane przez Dowódcę Jednostki Wojskowej 1145 w Bolesławcu narusza przepis art. 54 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych zamieszczony w ustawie budżetowej na rok 2006 - 101,5 % i na rok 2007 - 101,9 % oraz podał numery dzienników ustaw, w których te ustawy budżetowe zostały opublikowane.
Ponadto, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania stawiane mu przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera bowiem prawidłowe przywołanie podstawy prawnej decyzji, wywód w zakresie wykładni zastosowanych przepisów prawa, ustalony przez organ, niewadliwie, stan faktyczny sprawy, powołanie się na materiał dowodowy oraz ustosunkowanie do zarzutów odwołania.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. W., domagając się:
- 1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
- 2) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- a) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 15 i 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką poprzez przyjęcie, iż zwrot kosztów obejmuje nie faktycznie poniesione przez Uczelnię Wyższą koszty, lecz koszty teoretyczne, maksymalnie możliwe do poniesienia;
- b) naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", a tym samym oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a., a więc taką w której wysokość kosztów do zwrotu przez skarżącego oparto na bezpodstawnie uznanych za urzędowe dokumentach prywatnych, które nie dotyczyły konkretnej osoby – skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
W dniu 15 stycznia 2014 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dowódcy Wojsk Lądowych cofnął wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Istota sporu sprowadza się wyłącznie do ustalenia wysokości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę M. W. w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie gdyż sam obowiązek ich zwrotu nie jest kwestionowany przez skarżącego kasacyjnie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że na równowartość poniesionych kosztów na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego będącego absolwentem szkoły wojskowej, o jakich mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, składają się rzeczywiste poniesione koszty oraz faktycznie poniesione koszty. Pierwsza grupa to koszty, które zostały poniesione w związku z kształceniem określonej grupy żołnierzy, w określonym czasie i zostały ujęte w ewidencji księgowej. Przelicza się je w odniesieniu do jednego żołnierza. Wynika to z brzmienia § 15 ust. 1 i § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką. Nie istnieje bowiem inna możliwość ustalenia tych kosztów.
Druga grupa to koszty faktycznie poniesione w związku z nauką konkretnego żołnierza. Dane w tej materii umieszczane są w aktach osobowych. Powyższe wynika z § 17 ust. 2 powołanego rozporządzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 731/08 oraz z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I OSK 422/12).
Zasadnie również wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zestawienie kosztów sporządzone przez uczelnię jest wystarczającym dokumentem pozwalającym na ustalenie kwoty podlegającej zwrotowi. Jeżeli bowiem z akt osobowych nie wynika nic innego, w szczególności nie ujęto w nich faktycznie poniesionych kosztów na kształcenie danego żołnierza będącego absolwentem, to należy przyjąć koszty średnie. Tym bardziej, gdy strona nie wykazała, aby uczelnia poniosła koszty kształcenia w innej wysokości. W tym zakresie ciężar dowodzenia spoczywa na tej stronie. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już w kwestii mocy zestawienia księgowego, który uznał za dokument w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (por. wyrok z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 416/10 oraz z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I OSK 567/10), wskazując że nie istnieją inne wymagania prawne w tym zakresie.
Nawet gdyby nie spełniał on wszystkich przesłanek z przywołanego przepisu może stanowić dowód w sprawie (art. 75 § 1 k.p.a.), choćby ze względu na walor dokumentu prywatnego. Wiarygodności tego dokumentu skarżący kasacyjnie w toku postępowania nie podważył. Samo podniesienie zarzutu przeciwko wyliczeniu organu, jeśli nie zostało poparte wiarygodnymi odmiennymi dowodami, nie jest wystarczające dla zakwestionowania prawidłowości ustalenia wysokości kosztów na podstawie dokumentacji księgowej.
W konsekwencji powyższych rozważań przyjąć należy, że Dowódca Wojsk Lądowych, a za nim Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, iż koszty poniesione przez uczelnię na utrzymanie i naukę M. W. zostały wyliczone prawidłowo. Z tych względów podnoszone zarzuty naruszenia § 15 i 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką oraz art. 151 P.p.s.a. należało uznać za chybione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.