Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1556/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. E. K. na sprecyzowaną w sentencji uchwałę Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że wnioskiem z dnia 6 listopada 2013 r. W. E. K. wystąpiła do Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy o uregulowanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie po opuszczeniu tego lokalu przez dotychczasowych najemców. Zarząd Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy, uchwałą z dnia [...] marca 2014r. nr [...], odmówił zakwalifikowania W. E. K. do zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu, zajmowanego przez nią bez tytułu prawnego. Według organu, skarżąca nie spełniła kryterium określonego przepisem § 31 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.), ponieważ nie zamieszkiwała z najemcą w lokalu za zgodą właściciela i nie prowadziła wraz z nim wspólnego gospodarstwa domowego przez okres co najmniej ostatnich 7 lat.
Pismem z dnia 25 czerwca 2014r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, załączając wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia [...] maja 2014 r. (sygn. akt [...]), którym zasądzono na jej rzecz alimenty od syna – K. Z. K. od dnia 1 października 2013 r. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Zastępca Burmistrza Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy pismem z dnia 23 lipca 2014 r. stwierdził, że uchwała Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], jest zgodna z przepisami prawa, przytaczając przy tym dotychczasową argumentację organu.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r., W. E. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielny Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi argumentowała, iż narusza ona jej interes prawny. Podała, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie zamieszkiwała z najemcą (synem K. K.), nie tylko przez ostatnie 14 lat, ale również prowadzili wspólne gospodarstwo domowe, a syn świadczył na jej rzecz dobrowolną alimentację, bowiem sama uzyskuje niskie dochody z renty rodzinnej po zmarłym mężu. Ponadto, jak wskazała skarżąca, zgodnie z § 36 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], osoba, względem której najemca jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym nie wymaga zgody właściciela lokalu na zamieszkanie z najemcą.
W odpowiedzi na skargę organ postulował jej odrzucenie ewentualnie oddalenie.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy).
Następnie podniósł, iż w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008/6/90) wskazano, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę ma dwa etapy. W pierwszym, wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy bądź osobę upoważnioną oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową. Następnie wydawane jest rozstrzygnięcie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście oczekujących na najem lokalu, bądź o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że działanie zarządu dzielnicy w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy. Ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy.
Uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz wręcz rozstrzyga o tym, że ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wyjaśnił, iż wniosek skarżącej z dnia 6 listopada 2013 r. skierowany do władz Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy nie dotyczył zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy (dzielnicy), a treścią jego było uregulowanie na rzecz wnioskodawczyni tytułu prawnego do konkretnego lokalu, po opuszczeniu przez najemców, która to czynność ma charakter cywilnoprawny, bowiem zmierza do nawiązania stosunku cywilnoprawnego najmu lokalu.
Sąd I instancji zauważył, że w kwestii zaskarżania uchwał zarządu dzielnicy rozpatrujących wnioski tego typu wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, m.in. że relacja pomiędzy dysponentem lokalu a osobą, która występuje o zawarcie z nią umowy najmu tego lokalu po jego opuszczeniu albo po śmierci jego dotychczasowego najemcy, ma wszelkie cechy cywilnoprawnego stosunku oferty, której przyjęcie przez dysponenta lokalu prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy najmu. Chodzi tu wyłącznie o wyrażenie przez dysponenta lokalu woli zawarcia umowy najmu. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona uchwała nie ma zatem charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tego rodzaju uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy najmu ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. Tym samym skarga na taką uchwałę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła W. E. K. Zaskarżając je w całości zarzuciła mu rażące naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, że przedmiotem skargi do Sądu były czynności cywilnoprawne zmierzające do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, podczas gdy przedmiotem skargi było nieusunięcie naruszenia prawa polegające na odmowie zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia jej na liście oczekujących na najem lokalu. Co oznacza, że przedmiotem zaskarżenia były działania organu o charakterze administracyjnoprawnym. W wyniku powyższego błędnie uznano, że sprawa nie podlega kognicji Sądu Administracyjnego i w konsekwencji rażąco naruszono przepisy art. 7 i art. 77 K.p.a., bowiem nie rozpoznano istoty sprawy.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o wyznaczenie rozprawy oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionej podstawy.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w § 2 tego artykułu przesłanek nieważności nie zaistniała, zatem skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach podniesionych w jej treści zarzutów.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił zakwestionowanemu postanowieniu rażące naruszenie art. art. 58 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W efekcie podważył zasadność odrzucenia skargi z powodu niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Poglądu tego, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób podzielić.
Co do zasady kwestie związane z zawieraniem umów najmu lokali, od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.) poddane są instrumentom prawa cywilnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawę tę zastąpiła ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266), która jeszcze pełniej wspomnianą wyżej zasadę realizuje. Reguluje ona m.in. obowiązki samorządu terytorialnego w stosunku do mieszkańców danej jednostki samorządowej, przewidując w art. 4 ust. 1 i 2, iż tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, która – na zasadach przewidzianych w tej ustawie – zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw o niskich dochodach.
W związku z powyższym – na podstawie delegacji z art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 omawianej ustawy – Rada m. st. Warszawy podjęła w dniu [...] lipca 2009 r. uchwałę nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, która – jako prawo miejscowe – określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Przy tym ich zasadniczą część stanowią lokale, o których wynajęcie ubiegają się osoby określone w § 4 cytowanej uchwały, a więc generalnie rzecz ujmując pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. W tym też przypadku wspomniana uchwała określa tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, regulując również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego.
W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania – zgodnie z zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) – winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie z nimi umowy najmu lokalu mieszkalnego.
W opisanej wyżej sytuacji, jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej już uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. (sygn. akt I OPS 4/08) przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała ta, niebędąca decyzją administracyjną, a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy) nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji, a zatem nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy.
Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu, i ten etap, z uwagi, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny.
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. nie występowało w rozpoznawanym przypadku. Wniosek skarżącej z dnia 6 listopada 2013 r. skierowany do władz Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy nie dotyczył bowiem zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, a dotyczył rozpatrzenia wniosku skarżącej o uregulowanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu po wyprowadzeniu się najemców. Podstawą dla tego rodzaju działań był więc przepis § 31 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r., który stanowi, że z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego lub pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 1) osoby te zamieszkiwały z najemcą w lokalu za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat;
- 2) zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 15 m² na każdą osobę uprawnioną, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m² na każdą osobę uprawnioną;
- 3) osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w przypadku występowania zaległości, jeżeli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia;
- 4) osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160% minimum dochodowego.
Powyższe uregulowanie nie odnosi się zatem do zakwalifikowania bądź odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, a dopuszcza jedynie możliwość uregulowania statusu prawnego osoby, która faktycznie korzystała z danego lokalu mieszkalnego do czasu jego opuszczenia albo chwili śmierci najemcy poprzez ewentualne zawarcie z tą osobą umowy najmu. W konstrukcji tej nie ma zatem jakichkolwiek elementów publicznoprawnych. Relacja pomiędzy dysponentem lokalu, a osobą która występuje o zawarcie z nią umowy najmu tego lokalu po jego opuszczeniu albo po śmierci jego dotychczasowego najemcy, ma wszelkie cechy cywilnoprawnego stosunku oferty, której przyjęcie przez dysponenta lokalu prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy najmu. Chodzi wyłącznie o wyrażenie przez dysponenta lokalu woli zawarcia umowy najmu. To, że uchwała w § 31 ust. 1 wymienia osoby, z którymi może być zawarta umowa najmu lokalu, nie może być rozumiane jako określenie przesłanek, z jakich zaistnieniem powstaje po stronie tych osób prawo podmiotowe dające podstawę do domagania się od dysponenta będącego organem władzy publicznej zawarcia umowy najmu tego lokalu, zaś po stronie organu obowiązek zawarcia umowy.
Określenie w § 31 ust. 1 cyt. uchwały kręgu osób, z którymi może być zawarta umowa najmu po opuszczeniu lokalu albo po śmierci jego dotychczasowego najemcy jest związane z odrębnym trybem najmu takich lokali w stosunku do ogólnych zasad. Powyższy pogląd został wyrażony m.in. w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 885/10 (publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), dotyczącym uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Łódź, jednakże przepisy tam zawarte, tj. § 16 ust. 1 są mocno zbliżone do rozpatrywanych w niniejszej sprawie (tutaj § 31 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy). Podzielając powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wyżej przedstawione rozumienie treści § 31 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. nie może być w żadnym stopniu uznane za sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi. W wyroku z dnia 1 lipca 2003 r. (sygn. akt P 3/02, OTK-A 2003, Nr 6, poz.
58) badając zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 691 Kodeksu cywilnego (w jego obecnej wersji), Trybunał Konstytucyjny zauważył bowiem, że art. 75 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania, a ochronę praw lokatorów określa ustawa, jest przepisem tylko zadaniowym, który jedynie programowo określa, w wyżej przedstawionym zakresie politykę państwa, a nie jest przepisem wskazującym na standard realizacji tej polityki, a tym bardziej przepisem stanowiącym podstawę dla roszczeń konkretnych osób.
Nadto podkreślić należy, że przepis § 31 ust. 1 omawianej uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. nawiązuje wyraźnie do regulacji cywilnoprawnej, tj. przepisu art. 691 Kodeksu cywilnego. Zatem, mając na uwadze względy czysto życiowe, polegające na możliwości zapewnienia stabilności warunków mieszkaniowych tej części osób, które były (jak określił to Trybunał Konstytucyjny we wspomnianym wyżej wyroku) członkami wspólnoty mieszkaniowej najemcy lokalu, umożliwia gminie (dzielnicy) zawarcie z takimi osobami umowy najmu, zajmowanego za zgodą dysponenta, od szeregu lat lokalu, jeśli osoby takie nie spełniły warunków, aby – w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego – wejść w istniejący już stosunek najmu danego lokalu. Zwrócić przy tym należy uwagę, że pozostałe warunki, jakie winien taki lokator spełniać, różnią się od wymogów zastrzeżonych dla osób ubiegających się o zawarcie z nimi umowy najmu, podlegających umieszczeniu na liście osób, z którymi zostanie w przyszłości zawarta umowa najmu lokalu.
Dotyczy to zarówno wysokości dochodów, jak i kryterium powierzchniowego, które w rozpatrywanym przypadku nie są aż tak restrykcyjne jak przy ubieganiu się o zakwalifikowanie do umieszczenia na wspomnianej wyżej liście (§ 31 ust. 1 pkt 2 i 4 uchwały).
Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis § 31 ust. 1 uchwały nie stanowi podstawy do żądania objęcia kontrolą sądu administracyjnego oświadczenia woli składanego w imieniu dzielnicy m. st. Warszawy, wyrażonego w stosownej uchwale jej Zarządu. Uchwała taka bowiem nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Tego rodzaju uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy najmu ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. Stanowisko to jest już w judykaturze utrwalone (p. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 grudnia 2014r., sygn. akt I OSK 3035/13, 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2185/13 i cytowane w nich orzeczenia, publ. jw.).
Z tych powodów skarga do sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie była dopuszczalna, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, co powoduje, że podniesiony zarzut rażącego naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. okazał się niezasadny, tym bardziej, że pkt 3 tego przepisu nie był przez Sąd I instancji w ogóle stosowany, a tym samym nie mógł zostać naruszony, podobnie jak przepisy art. 7 i art. 77 K.p.a.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o wyznaczenie rozprawy należy wyjaśnić, iż przepis art. 182 § 1 P.p.s.a. umożliwia rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności przytoczone w skardze kasacyjnej nie uzasadniały przekazania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym w składzie trzech sędziów tego Sądu.
Co mając na uwadze, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.