Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015 r., (sygn. akt IV SA/Wa 878/15) odrzucił skargę W. E. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W. E., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną wyżej decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015r.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 17 marca 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 egzemplarzy jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 100 zł - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone w stronie skarżącej jedną przesyłką w dniu 27 marca 2015 r.
W zakreślonym terminie skarżący uzupełnił jedynie wpis od skargi. Nie złożył jednak jej odpisów
Odrzucając skargę – na podstawie 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a" - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nieuzupełnienie ww. braku formalnego skutkowało brakiem możliwości nadania jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2015 r.
W. E. w skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy stronie nie zostało doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej W. E. podnosił, że nie został skutecznie wezwany do uzupełnia braków formalnych skargi poprzez złożenie 4 jej odpisów. Ustanowiony przez niego pełnomocnik, do którego była kierowana w niniejszej sprawie korespondencja, w dniu 27 marca 2015 r. otrzymał bowiem wyłącznie przesyłkę z Sądu zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że wpis od skargi uiścił w przepisanym do dokonania tej czynności terminie. Zrealizował zatem polecenie do którego został wezwany. Nie wiedząc zaś o konieczności złożenia dodatkowych odpisów. nie mógł uzupełnić tego braku formalnego.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, dostarczenie przesyłki, którą przesłano kilka pism z tej samej daty nie może być dowodem na to, które z pism zostało prawidłowo i faktycznie dostarczone. W tym przypadku dowód dostarczenia przesyłki nie dowodzi, które konkretnie pismo zostało dostarczone. W przesyłce nie było pisma przewodniego wskazującego co ona zawiera. Także z treści otrzymanych pism nie można było wywnioskować, że skarżący kasacyjnie również został wezwany do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi.
Wszelkie wątpliwości w tym zakresie należy zatem rozstrzygać na korzyść strony skarżącej.
Niedoręczenie stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi czyniło bezpodstawnym odrzucenie tego pisma z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie w kolejnym piśmie z dnia 25 czerwca 2015 r., zatytułowanym "Uzupełnienie Skargi Kasacyjnej" zarzucił dodatkowo Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z dnia 23 lipca 1999 r.) w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. i art. 65 § 2, art. 67 § 5 i art. 72 § 2 p.p.s.a.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Ich ocena musi zostać poprzedzona stwierdzeniem, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, którego orzeczenie jest zaskarżane, w terminie 30 dni od doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Po upływie tego terminu możliwe jest jedynie skutecznie przedstawienie nowego uzasadnienia złożonych wcześniej zarzutów bądź jego uzupełnienie (art.183 § 1 zd. 2 p.p.s.a., por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010r., I OSK 243/10, LEX nr 1218298). W tym przypadku odpis wyroku z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony w dniu 27 kwietnia 2015 r. Skarżący kasacyjnie w piśmie z dnia 25 czerwca 2015 r. nie mógł zatem rozszerzyć podstaw kasacyjnych o nowy zarzut, w sytuacji gdy został on zgłoszony po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do niego merytorycznie.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 i art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że w świetle pierwszego z wymienionych przepisów, odrzuceniu podlega skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w przepisanym do dokonania tej czynności terminie, pomimo skierowanego do niej wezwania w tym przedmiocie – na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Z treści akt niniejszej sprawy wynika, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – brak jest podstaw do uznania, że reprezentujący go w kontrolowanym postępowaniu sądowym pełnomocnik takiego wezwania nie otrzymał. Na znajdującym się w aktach zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano, iż przesyłka ta, obok odpisu odpowiedzi na skargę i wezwania do uzupełnienia wpisu, zawierała wezwanie do uzupełnia braku formalnego skargi w postaci jej odpisów. Brak zaś jakiejkolwiek niezwłocznej reakcji ze strony pełnomocnika w zakresie niezgodności zawartości otrzymanej przez niego korespondencji z danymi widniejącymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, sugerują iż takiej niezgodności nie było.
Należy podkreślić, że podjęcie się odbioru takiej korespondencji przez domownika adresata, bądź osoby uprawnionej do jej odbioru, nakłada na nie obowiązek należytego zadbania o interesy adresata w tym przedmiocie obejmujący chociażby informację o podpisanym zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zwłaszcza w sytuacji, gdy taka osoba – jak ma to miejsce w niniejszym przypadku – nie dokonuje tej czynności jednorazowo i ma świadomość, że korespondencja jest kierowana do zawodowego pełnomocnika w związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami zawodowymi.
Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.