Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2153/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt II SAB/Sz 21/11.
Pismem z dnia 14 marca 2012 r. /data wpływu/ pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o których nie orzeczono mimo zamieszczonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odpowiedź organu na skargę kasacyjną R. K. zawierała wniosek o orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, co powoduje konieczność uzupełnienia powyższego wyroku w tym zakresie.
Zauważyć przy tym należy, iż § 14 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U, Nr 163, poz. 1349 ze zm.) ustanawia stawki wynagrodzenia dla pełnomocnika jedynie za sporządzenie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia takiej skargi oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny. Radca prawny reprezentujący Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie nie brała udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nadsyłając jedynie odpowiedź na skargę kasacyjną. Nie ma więc podstaw do zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego bowiem żądanie w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 204 pkt 2 ustawy P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2) powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.