Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę A. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 lutego 2013 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało doręczone skarżącej dniu 25 lutego 2013 r., zatem termin do uiszczenia wpisu mijał w dniu 4 marca 2013 r.
W piśmie z dnia 15 marca 2013 r., nadanym tego dnia w placówce pocztowej operatora publicznego, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, jednocześnie przesyłając potwierdzenie dokonania wpłaty 200 zł na rachunek bankowy Sądu w dniu 15 marca 2013 r.
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 190/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało oddalone postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 455/13.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, w tym wypadku skargi, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Następnie Sąd i instancji podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie zostało przesądzone uchybienie przez skarżącą terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, uiściła należną opłatę sądową, jednakże dokonała powyższej czynności po upływie terminu określonego w art. 220 § 1 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła A. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie w wyniku przyjęcia, iż istniały podstawy do odrzucenia skargi A. M., skoro skarżąca uiściła wpis od skargi, wprawdzie po terminie, lecz nie ze swojej winy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., iż skarżąca w jednej przesyłce otrzymała wezwanie do nadesłania jednego odpisu skargi, odpowiedź na skargę organu oraz odrębne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Przedmiotowe wezwanie i zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego było przedzielone odpowiedzią na skargę. Skarżąca, zapoznając się z treścią wezwania, sądziła, iż obejmuje ono wszelkie braki skargi, która winne na tym etapie uzupełnić. Skarżąca nie przeczytała natomiast uważnie odpowiedzi na skargę, do którego mogła się przecież odnieść w późniejszym terminie. Nie sądziła zarazem, iż za tym pismem jest jeszcze dalsze, obejmujące wezwanie do uzupełnienia innych braków skargi, a nie przykładowo jakiś załącznik do odpowiedzi na skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nietrafny jest zarzut naruszenia art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie zaś do 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z analizy akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 18 grudnia 2012 r. skarżąca odebrała w dniu 25 lutego 2013 r. Zatem termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 4 marca 2013 r. A. M. przedmiotowy wpis opłaciła w dniu 15 marca 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, Sąd I instancji, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu do uiszczenia wpisu, skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 i 58 §1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie to było prawidłowe na dzień jego wydania, czego nie mogą zmieniać dalsze czynności w sprawie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem orzeczenia na dzień jego wydania. Skoro więc w dniu wydania zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi, skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę należało oddalić jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.
Odnosząc się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, iż w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 P.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko.
Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Wymogi te zostały w okolicznościach sprawy spełnione i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do ich kwestionowania. Zauważyć w związku z tym należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 Kpc, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą.
Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 Kpc. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo Sądowi. W sytuacji gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia 25 lutego 2013 r. skarżącej przesyłki zawierającej zarówno odpowiedź na skargę i wezwanie do nadesłania brakujących odpisów skargi jak i wezwanie do uiszczenia wpisu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.
W tym stanie sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uznać należało za bezprzedmiotowy. Postępowanie o przyznanie ochrony tymczasowej, uregulowane w art. 61 § 3 P.p.s.a. ma bowiem na celu przeciwdziałanie niebezpieczeństwu wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego. Stanowi o tym wprost art. 61 § 6 P.p.s.a., zgodnie z którym wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając na uwadze treść art. 61 § 6 w zw. z art. 193 P.p.s.a., wobec oddalenia skargi kasacyjnej – wydania orzeczenia kończącego postępowanie, nie było zatem potrzeby by tę kwestię rozstrzygać.