Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1991/11, po rozpatrzeniu skargi D. B. i G. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. decyzją z dnia [...] lipca 1968 r., wydaną na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o rentach i innych świadczeniach dla rolników przekazujących nieruchomości rolne na rzecz Państwa (Dz. U. Nr 3, poz. 15), przejęło na rzecz Państwa nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha położoną we wsi C., zapisaną w Sądzie Powiatowym w M. pod nr KW [...] jako własność S. K. D. B. (w uzasadnieniu wyroku mylnie użyto nazwiska B.) i G. B. (w uzasadnieniu wyroku mylnie użyto nazwiska B.) oraz H. L., wnieśli o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2011 r. umorzył postępowanie nadzorcze uznając, że wnioskodawcy nie legitymują się interesem prawnym.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wnioskodawcy złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po jego rozpatrzeniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że przed II wojną światową właścicielem nieruchomości o powierzchni [...] ha, zapisanej w KW C. Tom [...] karta [...], prowadzonej przez Sąd Powiatowy w M. był P. L. W skład tej nieruchomości wchodziły parcele nr: [...]. Nieruchomość ta przeszła na własność Państwa z mocy art. 2 ust. 1 lit. b dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 3, poz. 13). Pomimo tego, że z chwilą przejęcia tej nieruchomości P. L. utracił przysługujące mu do niej prawo własności na rzecz Skarbu Państwa, właściwy starosta - z nieznanych przyczyn - nie wydał stosownego zaświadczenia stwierdzającego, że jest ona przeznaczana na cele reformy rolnej i nie złożył wniosku o ujawnienie nowego stanu prawnego, nowego właściciela w KW C. Tom [...] karta [...].
Po przejęciu wskazane parcele weszły w skład większego gospodarstwa o powierzchni [...] ha, które to gospodarstwo na mocy aktu nadania ziemi z 1954 r. przeszło na własność S. Z. Nieruchomość została zapisana w KW nr [...], jednakże nie nastąpiło zamknięcie KW C. Tom [...] karta [...]. W 1958 r. S. Z. sprzedał przedmiotową nieruchomość S. i M. K. Następnie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. decyzją z dnia [...] lipca 1968 r. ponownie przejęło na rzecz Państwa w zamian za rentę nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha położoną we wsi C., zapisaną w Sądzie Powiatowym w M. pod nr KW [...] jako własność S. K. W 2004 r. na wniosek spadkobiercy P. L. Sąd Rejonowy w S. sprostował dział [...] KW C. Tom [...] karta [...], wpisując tam działkę nr [...] i obszar [...] ha (z parcel nr [...] powstała działka nr [...], a następnie działki nr [...]), a następnie odłączył z tej księgi wieczystej KW nr [...] (dla działki [...]) oraz w dziale [...] wpisał jako właściciela H. L., syna P. L. W dniu [...] września 2004 r. H. L. zawarł z D. B. i G. B. umowę sprzedaży nieruchomości zapisanej w KW nr [...], którzy zostali następnie wpisani w dziale II w miejsce sprzedającego.
Organ nadzoru podkreślił, że D. B. i G. B. występując z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. wywiedli swój interes prawny z faktu, że są właścicielami działki nr [...] położonej w C., natomiast H. L. wywiódł swój interes prawny z faktu, że jest spadkobiercą P. L. Mając na uwadze wskazany stan faktyczny Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że wnioskodawcy nie mają legitymacji prawnej do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r., albowiem interes prawny w takim postępowaniu może mieć jedynie S. K. lub jego następcy prawni.
Jednocześnie organ podkreślił, że wnioskodawcy posiadają niewątpliwie interes faktyczny, natomiast nie wykazali legitymacji prawnej do występowania w charakterze strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. o przejęciu w zamian za rentę nieruchomości rolnej na rzecz Skarbu Państwa. Tym samym, zdaniem organu, brak jest podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co stanowi przesłankę bezprzedmiotowości postępowania.
Skargę na tę decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli D. B. i G. B. Skarżący wskazali, że swój interes prawny wywodzą z faktu, iż w sporze sądowym o sygn. akt [...] Skarb Państwa twierdzi, że nieruchomość przejęta decyzją z 1968 r. jest tożsama z nieruchomością stanowiąca własność P. L., a oni są jego następcami. W ocenie skarżących, Skarb Państwa nigdy nie stał się właścicielem spornej nieruchomości rolnej, dlatego nie mógł jej nadać S. Z., a ten nie mógł jej zbyć na rzecz S. K., który z kolei nie mógł skutecznie przekazać jej za rentę decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. Zatem to następcy prawni P. L., a nie S. K., mają interes prawny i są stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z 1968 r. Podnieśli również, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie określił przedmiotu postępowania w tym sensie, że nie ustalił, czy decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z 1968 r. w ogóle obejmowała grunty P. L. W odpowiedzi na skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1991/11 oddalił skargę i wyjaśnił, że podzielił stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakresie braku interesu prawnego skarżących do skutecznego wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. Sąd I instancji podkreślił, że z uwagi na fakt, iż na mocy decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z 1968 r. doszło do przejęcia nieruchomości rolnej w zamian za rentę, jedynymi podmiotami, które mogłyby skutecznie zainicjować wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji byliby następcy prawni ówczesnego właściciela gospodarstwa przejmowanego za rentę albo on sam.
W ocenie Sądu, w aktualnym stanie prawnym Sąd nie mógł przyjąć odmiennego stanowiska aniżeli wskazujące na to, że w dniu wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. sporne gospodarstwo było własnością S. K. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że przeciwne twierdzenia strony skarżącej nie zostały dotychczas poparte żadnymi ostatecznymi, prawomocnymi rozstrzygnięciami uprawnionych do tego organów państwowych czy sądu. Sama tylko potencjalność uznania, że w istocie w drodze reformy rolnej w 1945 r. sporna działka nie została skutecznie przejęta od P. L. na rzecz Skarbu Państwa (a w konsekwencji "niezgodne z prawem" były jej późniejsze zmiany własnościowe), nie może przemawiać za przyjęciem, że skarżący mogą żądać wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji z 1968 r. ze względu na swój interes prawny. Skoro zaś organ w wyniku poczynionych czynności wyjaśniających uznał, że osoby inicjujące przedmiotowe postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. nie mają interesu prawnego, to wszczęte już postępowanie musiał na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzyć.
Jednocześnie Sąd Wojewódzki uznał za niezasadny zarzut skarżących dotyczący nieokreślenia przez Ministra przedmiotu postępowania, czyli ustalenia, czy decyzją z 1968 r. zostały w ogóle objęte grunty P. L., bowiem zdaniem Sądu na skutek kontrolowanego rozstrzygnięcia o charakterze procesowym nie doszło do merytorycznego rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości za rentę z 1968 r. Nie podzielił również przekonania skarżących, że ich interes prawny do zainicjowania przedmiotowego postępowania został jednoznacznie wykazany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2010 r. (sygn. akt II SA/Po 435/10), gdyż przedmiotem kontroli tego Sądu pod względem zgodności z prawem była jedynie odmowa sporządzenia i wydania wyciągu z wykazu zmian danych z ewidencji gruntów i budynków oparta na przepisach z zakresu prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli D. B. i G. B. W złożonej skardze skarżący zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1 - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. art. 7 kpa poprzez:
- - przyjęcie, że ustalenie, jaka nieruchomość objęta była decyzją z 1968 r., jest dla sprawy nieistotne i tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego ustalenia, że skarżący nie mają przymiotu strony postępowania,
- - przyjęcie, że nieruchomość objęta wnioskiem przeszła na rzecz Państwa na mocy dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r., podczas gdy P. L. (poprzedni właściciel) został zrehabilitowany w 1947 r. i nie obejmowały go skutki ww. ustawy, co prowadzi do wniosku, że w toku postępowania nie ustalono, w jaki sposób własność przedmiotowej nieruchomości (pod jakim tytułem) przeszła na rzecz Państwa, co czyni wątpliwym ustalenie, czy w ogóle doszło do nabycia własności przez Państwo i skuteczności późniejszych alienacji na rzecz osób trzecich;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 28 kpa poprzez zaaprobowanie stanowiska, że art. 28 kpa wymaga, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego jednostki w sposób bezpośredni, co pozwoliło uznać, że skarżący nie mogą wykazać takiego interesu.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W krótkim uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawili argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na jednej podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżących kasacyjnie Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 kpa. Zarzut ten uznać należy za całkowicie niezasadny. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania i jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia.
Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ nadzoru. Sąd dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że nie zostały one naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ nadzoru orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował.
Jedynie zatem na marginesie wyjaśnić należy, że prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym ustalenie, czy decyzją z 1968 r. zostały objęte grunty P. L., nie mogło nastąpić na tym etapie postępowania nadzorczego, bowiem organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie jedynie o charakterze procesowym. Nie doszło zatem w ogóle do merytorycznego rozpoznawania zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości za rentę z 1968 r. Z tego samego powodu organy nadzoru umarzając postępowanie nie mogły przedmiotem swojego rozstrzygnięcia, wbrew przekonaniu skarżących kasacyjnie, uczynić ani kwestii oceny prawidłowości przyjęcia przedmiotowej nieruchomość na rzecz Państwa na mocy dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r., ani wpływu na to przejecie faktu zrehabilitowania P. L. w 1947 r., ani ustalać, w jaki sposób własność przedmiotowej nieruchomości przeszła na rzecz Państwa i czy w ogóle doszło do nabycia własności przez Państwo, ani też dokonywać oceny skuteczności późniejszych rozporządzeń przedmiotową nieruchomością na rzecz osób trzecich.
Także Sąd I instancji zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie mógł w postępowaniu dotyczącym oceny prawidłowości decyzji o umorzeniu postępowania nadzorczego tych kwestii rozważać.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stosownie do treści art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Oznacza to, że przed przeprowadzeniem merytorycznego postępowania nadzorczego organ administracji publicznej jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ograniczającego się do zbadania zagadnień formalnych. Na tym etapie postępowania organ bada m.in., czy żądanie wszczęcia postępowania nadzorczego pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie. Prowadzenie postępowania zależy zatem od uprzedniej kontroli przez organ nadzoru, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Oznacza to, że w przypadku braku właściwego wniosku od uprawnionego podmiotu organ nie może rozstrzygać kwestii merytorycznych, czyli badać, czy rzeczywiście w rozpatrywanej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji administracyjnej.
W takiej sytuacji organ winien odmówić wszczęcia postępowania. Skoro jednak organ wszczął już postępowanie celem zbadania przesłanek stwierdzenia nieważności i dopiero w toku tego postępowania stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od osób nie będących stroną w sprawie, to nie mógł już wydać postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania lecz właściwym było umorzenie tego postępowania. Stosownie bowiem do art. 105 kpa organ administracyjny wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny, w tym z powodu braku interesu prawnego podmiotu wnoszącego żądanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, który to brak wyklucza dalsze prowadzenie tego postępowania. Prawidłowo uczynił tak organ nadzoru w rozpatrywanej sprawie.
Za całkowicie niezasadny uznać również należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 28 kpa poprzez zaaprobowanie przez Sąd I instancji stanowiska, że art. 28 kpa wymaga, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego jednostki w sposób bezpośredni. Stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten określa podmioty posiadające legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja procesowa oznacza uprawnienie do wzięcia udziału w danym postępowaniu w charakterze strony. Omawiany przepis wiąże pojęcie strony z interesem prawnym lub prawnym obowiązkiem. Jest się stroną, jeżeli posiada się w danym postępowaniu interes prawny lub obowiązek prawny albo jeśli żąda się postępowania ze względu na posiadany interes prawny lub obowiązek.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, zgodnie z którym interes prawny można wyprowadzić tylko z przepisów prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 1999 r. sygn. akt IV SA 39/99, niepub.). Oznacza to, że podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest więc legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Od pojmowanego w ten sposób interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji.
O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako "interes prawny". Z zebranych w rozpatrywanej sprawie materiałów dowodowych wynika, że skarżący kasacyjnie niewątpliwie nie byli stroną postępowania toczącego się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o rentach i innych świadczeniach dla rolników przekazujących nieruchomości rolne na rzecz Państwa (Dz. U. Nr 3, poz.
15) zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia 16 lipca 1968 r. Obecnie również nie legitymują się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości przejętej od jej hipotecznego właściciela S. K. na własność Państwa w zamian za świadczenia rentowe, czyli nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha położonej we wsi C., zapisanej w Sądzie Powiatowym w M. pod nr KW [...]. Wbrew przekonaniu skarżących kasacyjnie, wywodzenie swojego interesu prawnego z faktu, że ewentualnie są oni właścicielami działki nr [...], o powierzchni [...] ha, położonej w C. zapisanej w KW nr [...], na obecnym etapie postępowania administracyjnego nie daje im prawnorzeczowego tytułu do spornej nieruchomości. Nie może zatem stanowić podstawy do uznania skarżących za strony postępowania nadzorczego. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie nie wykazali skutecznie legitymacji prawnej do występowania w charakterze strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. z dnia [...] lipca 1968 r. o przejęciu w zamian za rentę nieruchomości rolnej na rzecz Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tej sytuacji stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że obecnie interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczącego zbadania prawidłowości decyzji z dnia [...] lipca 1968 r. może mieć jedynie S. K. lub jego następcy prawni, nie zaś skarżący kasacyjnie.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji.