Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 12 lipca 2017 r., sygn. VII SA/Wa 1923/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. T. na czynność Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia ilości punktów karnych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący wystąpił do Komendanta Stołecznego Policji o cofnięcie wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, ponieważ zdarzenie z dnia [...] lutego 2015 r. było przedmiotem postępowania sądowego, natomiast nigdy nie było przedmiotem kary w postaci punktów karnych.
W odpowiedzi Komendant Policji pismem z dnia [...] maja 2016 r. ustosunkował się do twierdzeń skarżącego i poinformował go o okolicznościach i podstawach naliczenia kwestionowanych punktów karnych. Podał także, że wystawione wnioski o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz skierowanie na badanie psychologiczne z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostają anulowane z powodu nieprzekroczenia dozwolonego limitu punktów na dzień ich sporządzenia. Jednak z uwagi na aktualizację zapisów w ewidencji, dotyczących naruszeń przepisów ruchu drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., wystosowano nowe wnioski w tym zakresie z dnia [...] maja 2016 r., ponieważ w okresie od [...] lutego 2015 r. do [...] stycznia 2016 r. nastąpiło przekroczenie 24 punktów.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (data wpływu 12 maja 2016 r.) skarżący zakwestionował zasadność wystawienia wobec niego wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z dnia [...] maja 2016 r., wskazując, że doszło do dopisania mu punktów do ewidencji po przeszło roku od zdarzenia z dnia 1 lutego 2015 r., będącego przedmiotem postępowania karnego. Natomiast pismem z 11 maja 2016 r. wystąpił o udzielenie informacji, kiedy nastąpił wpis 6 pkt do ewidencji. Kolejnym pismem z 11 maja 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o usunięcie z ewidencji punktów karnych dotyczących wpisu pod pozycją 1 (5 punktów) oraz pod pozycją 2 (6 punktów), dotyczących zdarzenia z dnia 1 lutego 2015 r.
W odpowiedzi na pisma strony Komendant Policji w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., doręczonym 31 maja 2016 r., poinformował skarżącego, że punkty zostały mu naliczone zgodnie z § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) i nie ma podstaw prawnych do ich anulowania.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. (data nadania na poczcie) skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyeliminowanie z ewidencji 6 punktów karnych dotyczących jego osoby, wpisanych w pozycji nr 2 we wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z 5 maja 2016 r.
W odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], doręczonym 24 czerwca 2016 r. organ ustosunkował się do wniosku skarżącego oraz podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
W dniu [...] lipca 2016 r. skarżący, reprezentowany przez kwalifikowanego pełnomocnika, wniósł skargę sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. Zarzucił organowi naruszenie:
- 1) art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 28 zwana dalej: p.r.d.) w związku z § 2 ust. 4 rozporządzenia z 2012 r. przez błędne uznanie, że skarżący jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, czego konsekwencją było uwidocznienie w ewidencji dwóch naruszeń, mimo że w rzeczywistości stanowiły one jedno naruszenie;
- 2) art. 10 ust. 4 p.r.d. w związku z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2012 r. przez nieusunięcie z ewidencji punktów karnych po upływie 1 roku od dnia naruszenia.
W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie uznając, że skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (zmniejszenie ilości punktów karnych) w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., w którym wyraźnie zakwestionował czynność organu. Odpowiedź Komendanta Policji z dnia [...] maja 2016 r. na powyższe wezwanie skarżącego została mu doręczona w dniu 31 maja 2016 r., natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 25 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego). Porównanie obu tych dat świadczy o tym, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi.
W przypadku nieodrzucenia skargi wniesiono o jej oddalenie.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego, kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stanowiące odpowiedź na wniosek o skorygowanie punktów karnych w ewidencji jest aktem/czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegającym zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (vide: np. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 329/10, postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2114/13, postanowienie NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1968/14, wszystkie orzeczenia publ. cbosa).
Warunkiem dopuszczalności skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest skierowanie do właściwego organu przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 p.p.s.a. sprzed nowelizacji). W takim przypadku, jak stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a. (sprzed nowelizacji), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponieważ skarga została wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r., należy ją rozpoznawać według przepisów p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 1 czerwca 2017 r.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o usunięcie punktów z ewidencji kierowców pismem z dnia [...] maja 2016r. Sąd I instancji przyjął, że dopiero w tym piśmie skarżący, pomimo prowadzonej z organem wcześniejszej korespondencji związanej z otrzymaniem wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, ostatecznie sprecyzował żądanie zmniejszenia ilości punktów karnych wpisanych do ewidencji. Komendant Policji udzielił mu odpowiedzi w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., odmawiając uwzględnienia tego żądania. Stanowisko organu zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 maja 2016 r., natomiast pismo z dnia [...] czerwca 2016 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - w dniu 24 czerwca 2016 r.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący złożył skargę nie na pismo organu w sprawie ustalenia liczby punktów karnych, tylko na pismo z dnia [...] czerwca 2016 r., będące odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak wynika wprost z treści skargi oraz stanowiska skarżącego, zaprezentowanego na rozprawie sądowej w dniu 12 lipca 2017 r. (protokół rozprawy k.45). Tymczasem wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi. Sama skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie przysługuje natomiast na udzieloną odpowiedź organu na skierowane pod jego adresem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego kwestionowaną czynnością.
Pismo, będące odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 5 października 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1074/15, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1136/16, oba orzeczenia publ. cbosa).
Zaskarżone do sądu pismo organu z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], którego uchylenia żąda skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika i sam będący adwokatem (oświadczenie złożone na rozprawie k.45 akt sądowych) jest odpowiedzią na wysuwane w stosunku do organu zarzuty. W żaden sposób stanowisko organu z dnia [...] czerwca 2016 r. nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie stanowi podtrzymanie wcześniejszego stanowiska odnośnie prawidłowości naliczenia skarżącemu punktów karnych w ewidencji. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest czynnością wynikającą z prawa materialnego, tylko czynnością procesową organu. Skarga na odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, wobec czego orzeczono o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W uzupełnieniu argumentacji Sąd I instancji podał także, że w sprawie zachodzi dodatkowa przesłanka odrzucenia skargi, bowiem skarżący, nie czekając na odpowiedź Komendanta Policji na pismo z dnia [...] maja 2016 r., które otrzymał w dniu 31 maja 2016 r., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 20 maja 2016 r., co - jak wynika z art. 52 § 3 p.p.s.a. (sprzed nowelizacji) - stało się przedwcześnie, bez zachowania terminu 14 dni od otrzymania odpowiedzi na swój wniosek w sprawie zmniejszenia liczby punktów karnych.
W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, iż termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego nie jest liczony od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu I instancji strona ma prawo złożyć skargę na pismo w sprawie ustalenia liczby punktów nie zaś - w związku z pismem, stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Interpretacja ta jest sprzeczna z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis nie mówi wprost przeciwko któremu działaniu administracji wnoszona jest skarga. Jest rzeczą oczywistą jednak, że przedmiotem zaskarżenia nie jest pismo, tylko ostateczne stanowisko organu. Wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa strona wskazuje jednoznacznie, że zamierza w tej sprawie skierować skargę do sądu administracyjnego wobec działania organu, nie zaś wobec pisma. Każda inna wymiana pism z organem nie ma takiego charakteru i nie służy wniesieniu skargi.
Nie jest zrozumiałe, w jaki inny sposób może być interpretowany powołany przepis, w szczególności co oznacza stwierdzenie, iż wezwanie do usunięcia skutków naruszenia prawa nie jest instytucją prawa administracyjnego. Bez względu na to, czy skarżący jest adwokatem czy też nie - nie sposób jest zrozumieć, jak właściwie mogłyby być interpretowane nieobowiązujące już przepisy ustawy, aby je móc prawidłowo zastosować. Sądu stoi na stanowisku, że skarga powinna zostać złożona na pismo Komendanta Policji z dnia [...] maja 2016 r. Nie ma jednak żadnych podstaw do takiego poglądu. Takie stanowisko oznacza pośrednio, iż wykluczona jest wszelka korespondencja z organem i próby argumentacji mające wpłynąć na jego stanowisko, skoro każde takie pismo może prowadzić do unicestwienia i utraty terminu do złożenia Skargi.
Strona wiedząc, że organ dopuścił się aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie ma żadnej wiedzy, czy organ udzieli odpowiedzi na którekolwiek pismo. Nie można każdej korespondencji prowadzonej z organem uważać za wezwaniem do usunięcia skutków naruszenia prawa, konieczne jest formalne wskazanie, które pismo może powodować określony skutek prawny - w tym przypadku skargę sądową. W ramach redakcji przepisów p.p.s.a. obowiązujących w owym czasie ostatnie zdanie § 3 art. 52 p.p.s.a., stwarzające możliwość rozpoznania skargi w warunkach uchybienia terminu temu właśnie miało służyć, by uchylić niekontrolowaną przewagę organu nad stroną. W istocie rzeczy bardzo często, tak jak to ma miejsce w tej sprawie, nie sposób jednoznacznie ustalić, w którym momencie skarżącym "dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności". Przy czym - w ramach korespondencji z organem bardzo często chodzi o to, czy organ uwzględni istotne argumenty przedstawiane mu przez stronę, toteż samo "dowiedzenie" się o wydaniu takiego aktu powinno być równoznaczne z sytuacją, w którym skarżący dowie się, że organ swojej argumentacji zmienić nie zamierza.
Ten przepis miał służyć swoistemu odformalizowaniu procedury mającej na celu kontrolę działania administracji. Sposób traktowania wskazanych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uchybia ich praworządnościowemu sensowi. Wiadomo bowiem, że w sytuacji gdy przepis dotyczy aktów i czynności, które wprost zaskarżalne nie są, możliwe jest wystąpienie całego bogactwa różnych stanów faktycznych. Nie powinny być one interpretowane przeciwko prawu kontroli działania administracji lecz przeciwnie - powinny umożliwiać zachowanie istoty przepisu, którego celem jest właśnie kontrola niedecyzyjnych działań administracji.
W konkluzji skarżący podkreślił, że nie uchybił terminowi, wezwanie do usunięcia skutków naruszenia prawa było odpowiedzią na pismo Policji z dnia [...] maja 2016 roku, doręczone w dniu 10 maja 2016 roku. W terminie 14 dni od daty doręczenia pisma z dnia [...] maja 2016 roku to znaczy w dniu 20 maja 2016 roku wezwano Policję do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z treścią art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z otrzymaniem stanowiska Policji z dnia [...] czerwca 2016 roku - doręczonego w dniu 24 czerwca 2016 r., w dniu 25 lipca 2016 r. wniesiona została skarga do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art.176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, wskazując jako naruszony art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że termin do złożenia skargi do sądu nie jest liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak postawiony zarzut nie mógł odnieść skutku.
Powodem odrzucenia skargi przez Sąd I instancji nie była kwestia zachowania terminu do wniesienia skargi. Sąd I instancji nie ustalił, że skarga została wniesiona po terminie, a jako akt podlegający zaskarżeniu zakwalifikował pismo organu z dnia [...] maja 2016 r., zawierające stanowisko w kwestii zasadności żądania zweryfikowani ilości punktów ujawnionych w ewidencji. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, że skarżący przyjmuje odmienną kwalifikację poszczególnych pism Komendanta, jako akt objęty wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa kwalifikuje pismo z 5 maja 2016 r., z czego wywodzi zachowanie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Argumentacja ta odnosi się do tezy Sądu I instancji, że w sprawie doszło do wezwania do usunięcia naruszenia prawa przedwcześnie, przed otrzymaniem stanowiska organu. Teza ta nie stanowiła jednak zasadniczego powodu odrzucenia skargi, co powoduje, że nawet w przypadku uznania argumentacji skarżącego, nie ma podstaw do przyjęcia, że w omawianym zakresie Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do omawianej tezy nie niweczy bowiem zasadniczego powodu, dla którego Sąd I instancji uznał skargę za niedopuszczalną. Nie zgłoszono przy tym w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe i nie zakwestionowano ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji.
Nie jest uprawniona teza skargi kasacyjnej, że nie ma podstaw do kwalifikowania pisma Komendanta z [...] maja 2016 r. jako aktu podlegającego w niniejszej sprawie skardze. Przepisy art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. zakreślają zakres działań administracji podlegających kontroli sądów administracyjnych, a zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Oznacza to konieczność identyfikacji aktu podlegającego skardze. Ze względu na obowiązek działania na podstawie prawa, poszczególne czynności i akty organów administracji mają określone znaczenie, wymiana pism z organem nie stanowi jedynie wymiany argumentów, a stanowisko organu nie jest elementem procesu negocjacji, lecz przejawem władztwa administracyjnego. Konieczne wobec tego było ustalenie, że w sprawie doszło do podjęcia przez organ czynności, która podlega kontroli sądowej.
W przypadku kwestionowania przez kierowcę ilości punktów przypisanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, takim aktem podlegającym kontroli sądu jest stanowisko organu stanowiące odpowiedź na wniosek o skorygowanie ilości punktów w ewidencji. Nie objęto zarzutem skargi kasacyjnej ustalenia Sądu I instancji, że aktem tym w sprawie było pismo organu z [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jedynie skarżący podał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było reakcją na pismo organu z 5 maja 2016 r. Rozbieżność ta nie ma jednak znaczenia dla sprawy, albowiem w skardze kasacyjnej przyznano, że pismo Komendanta Policji z [...] czerwca 2016 r. stanowiło reakcję na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tak też zakwalifikował to pismo Sąd I instancji, przyjmując w konsekwencji niedopuszczalność skargi na tę odpowiedź. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, skarga przysługuje na stanowisko organu w sprawie ilości punktów, a nie na stanowisko będące reakcją na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W stanie prawnym znajdującym zastosowanie w sprawie, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowiło warunek wniesienia skargi do sądu na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 3 pkt 4 p.p.s.a., przewidziany w art. 53 § 2 p.p.s.a. W skardze, która powinna zawierać wskazanie zaskarżonego aktu, jako przedmiot zaskarżenia oznaczono właśnie odpowiedź organu na wezwanie, a nie stanowisko organu w sprawie ilości przypisanych kierowcy punktów. Wobec reprezentowania strony przez kwalifikowanego pełnomocnika, Sąd I instancji nie był zobligowany do zastosowania art. 6 p.p.s.a. i udzielenia stronie pouczeń lub też wystąpienia o sprecyzowanie skargi. Skarga kasacyjna nie podnosi zresztą zarzutu naruszenia tego przepisu. Wobec wyraźnego oznaczenia przedmiotu zaskarżenia i jego trafnej identyfikacji jako odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), w wysokości 50% stawki minimalnej.