Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 291/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. M. S., zwana dalej wnioskodawczynią, zwróciła się do Wójta gminy W. z wnioskiem o dokonanie rozgraniczenia stanowiącej jej własność nieruchomości obejmującej działkę nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym K., gm. W., z nieruchomością przyległą obejmującą działkę nr [...], położoną tamże, stanowiącą własność M. P. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie rozgraniczenia opisanych wyżej nieruchomości. W dniu [...] lipca 2015 r. uprawniony geodeta przeprowadził rozprawę na gruncie. Z dokonanych czynności geodezyjnych sporządzony został protokół graniczny wraz ze szkicem polowym oraz opinia techniczna.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., Wójt Gminy W. umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości i z urzędu przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. W uzasadnieniu decyzji organ administracji I instancji podkreślił, że z analizy złożonej dokumentacji włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wynika, iż brak jest podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu. Po dokonaniu oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami organ nie stwierdził uchybień.
Dodatkowo organ podał, iż wszystkie strony zostały prawidłowo zawiadomione o czynnościach postępowania rozgraniczeniowego. W trakcie rozprawy na gruncie w dniu 22 lipca 2015 r. nie doszło do zawarcia ugody granicznej. W związku z powyższym na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm., dalej: "p.g.k.", organ wydał decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania i przekazania sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu.
W odwołaniu od powyższej decyzji, M. P., dalej zwana skarżącą, zakwestionowała powyższe rozstrzygnięcie organu administracji. Jej zdaniem, organ administracji bezzasadnie nie zastosował art. 33 ust. 1 i 2 pkt 1 p.g.k. Wątpliwości skarżącej budzą wskazane na szkicu granicznym protokołu granicznego linie stanowiące przypuszczalne granice pomiędzy nieruchomościami. Skarżąca nie zgadza się z podważeniem granic, które obowiązywały na gruncie od trzech pokoleń i były wynikiem kompromisu sąsiedzkiego.
Zdaniem skarżącej, przedmiotowe postępowanie prowadzone jest jedynie w celu legalizacji samowoli budowlanej budynku mieszkalno - gospodarczego posadowionego w 2002 r. przez wnioskodawczynię. W związku z powyższym skarżąca wniosła o dokonanie oceny sprawy po oględzinach na gruncie w miejscu ustalanych granic.
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2015 r.
Organ wskazał, że przedmiot niniejszego postępowania stanowiło rozgraniczenie sąsiadujących ze sobą nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym K., gmina W., obejmujących działkę oznaczoną nr [...] (dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w S. księga wieczysta KW nr [...]) stanowiąca własność wnioskodawczyni oraz działkę oznaczoną nr [...] (dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w S. księga wieczysta KW nr [...]) stanowiącą własność skarżącej. Czynności ustalenia przebiegu granic dokonał geodeta uprawniony – W. G. Do ustalenia przebiegu granic wykorzystano następujące dokumenty: operat do założenia ewidencji gruntów nr [...], na podstawie, którego uprawniony geodeta przyjął miary czołowe działek (punkty osnowy z operatu ewidencji zostały zniszczone przy utwardzeniu drogi), oraz operat z pomiaru do mapy zasadniczej nr [...], na podstawie którego odszukano punkty 10 PKP i 11 PKP (punkt 7 PKP został zniszczony).
Analizie podlegał również plan realizacyjny zagospodarowania działki nr [...], wykonany przez technika budowlanego w 1974 r. w skali 1:500 w układzie lokalnym. Jednakże zgodnie z opinią uprawnionego geodety z planu tego nie wynika na podstawie czego wniesione zostały granice działek i brak jest potwierdzenia zgodności z danymi z ewidencji gruntów.
W opinii technicznej uprawniony geodeta wskazał, że na podstawie uzyskanych z PODGK dokumentów, tj. ww. operatu do założenia ewidencji gruntów oraz operatu z pomiaru do mapy zasadniczej wsi K., wyznaczone zostały granice pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Granicę działek od strony północnej obliczono na podstawie odszukanych punktów nr [...] i [...]. Punkty te stanowią istniejące kamienie betonowe w stanie dobrym, nienaruszonym. Punkt [...] położony jest na granicy działek nr [...], [...], [...]. Granice działek od strony północnej obliczone zostały w oparciu o punkty: 1b - narożnik budynku gospodarczego na działce nr [...] pobudowanego przed pomiarem do założenia ewidencji gruntów (usytuowanego na granicy działek nr [...] i [...]) oraz punktu nr [...] - przyjętego na krawędzi drogi, na wysokości granicy między działkami nr [...] i [...]. Punkty osnowy z operatu ewidencji gruntów i mapy zasadniczej - nr [...], [...] i [...] KPK, zostały zniszczone przy utwardzaniu drogi.
Wyznaczone granice przecinają budynek gospodarczy (stodoła) usytuowany na działce nr [...]. W świetle opinii technicznej uprawnionego geodety oraz protokołu granicznego, analiza poszczególnych granic okazanych na szkicu granicznym przedstawia się następująco:
linia koloru pomarańczowego (wyznaczona pomiędzy punktami 1e - 3e), obliczona została na podstawie danych z operatu ewidencji gruntów; linia ta przecina budynek stodoły od strony północnej na wysokości 0,80 m, a od strony południowej 0,68 m i dalej biegnie między budynkiem gospodarczym na działce nr [...] w odległości 0,15 m i budynkiem mieszkalnym na działce nr [...] w odległości 0,75 m, linia koloru czerwonego (wyznaczona pomiędzy punktami 1z - 3z), obliczona została na podstawie danych z operatu pomiaru do mapy zasadniczej; linia ta oddalona jest od linii ewidencyjnej w stronę zachodnią o 0,25 m, linia koloru czarnego (wyznaczona pomiędzy punktami 3w, 6, 7 11, 1e) stanowi granicę według stanu użytkowania na gruncie, linia koloru zielonego (wyznaczona pomiędzy punktami 3w, 5, 1e) stanowi granicę wskazaną przez J. P., linia koloru niebieskiego (wyznaczona pomiędzy punktami 5p - 6p) stanowi granicę wniesioną na podstawie miar zawartych w planie realizacyjnym, linia koloru żółtego (wyznaczona pomiędzy punktami od 3e do 1e, z ominięciem budynku stodoły) stanowi granicę wskazaną przez M. P. W trakcie rozprawy rozgraniczeniowej uprawniony geodeta zaproponował stronom ugodowe ustalenie granicy poprzez wspólne wskazanie przebiegu granicy, przyjmując, że cały budynek stodoły będzie usytuowany na działce nr [...].
Wnioskodawczyni zaproponowała przebieg granicy zgodnie z danymi z ewidencji gruntów z załamaniem na budynek stodoły (poprzez włączenie jej do działki nr [...]) - oznaczoną na szkicu kolorem żółtym. Pełnomocnik skarżącej zaproponował przebieg granicy oznaczony na szkicu polowym kolorem zielonym. Strony nie poczyniły wzajemnych ustępstw i nie ustaliły wspólnej granicy, wobec czego granica nadal jest sporna.
Zgodnie z protokołem granicznym strony nie zawarły ugody na gruncie, ani też nie złożyły zgodnych oświadczeń. Uprawniony geodeta punkty nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] zamarkował drewnianymi palikami.
Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji w oparciu o art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k., jest prawidłowe. Ponieważ dokumenty stanowiące podstawę ustalenia przedmiotowej granicy (tj. operat z założenia ewidencji gruntów oraz operat z pomiaru do mapy zasadniczej wsi K.) zawierają dane ze sobą sprzeczne, nie pozwalają na ścisłe i jednoznaczne określenie przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami. Wobec powyższego nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie spornej granicy. Zaznaczono, że nie doszło do zawarcia ugody, ani też strony nie złożyły zgodnych oświadczeń w zakresie przebiegu wspólnej granicy. Powyżej wskazane czynności geodety odbyły się zgodnie z ustawą - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz z rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 19 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości.
Stwierdzono, że organ I instancji zasadnie i zgodnie z przepisem art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 cyt. ustawy, przeprowadził analizę zebranych dowodów stwierdzając, że w oparciu o nie brak jest możliwości ustalenia przebiegu spornej granicy i zasadne jest umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz przekazanie sprawy sądowi powszechnemu. Przepis art. 33 ust. 1 cyt. ustawy daje bowiem możliwość organowi administracji publicznej orzeczenia o przebiegu granicy w formie decyzji - w przypadku sporu stron, jedynie wówczas, gdy znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, pozwalają w sposób jednoznaczny na ustalenie spornej granicy. Możliwość wydania takiej decyzji jest więc zawężona do wypadków, gdy ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Taki sposób określenia sytuacji, w której organ administracji może orzec o przebiegu granicy w formie decyzji wskazuje na to, że organ administracji publicznej nie wydaje decyzji w przedmiocie ustalenia granic, wówczas, gdy sprzeczny jest stan prawny, a więc na podstawie znaków i śladów granicznych, istniejącej dokumentacji oraz punktów osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 ustawy), nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie przebiegu spornej granicy.
Skarżąca w skardze na powyższą decyzję złożonej do Sądu, zarzuciła brak prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym m.in. z pominięciem danych wynikających z planu realizacyjnego z dnia [...] lutego 1974 r. oraz z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę stwierdził, że postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone w trybie administracyjnym może zakończyć się decyzją:
- 1) o umorzeniu postępowania (na podstawie art. 105 §1 k.p.a. w związku z art. 31 ust. 4 p.g.k.) w sytuacji, gdy strony postępowania dojdą do porozumienia i zawrą przed geodetą ugodę, co do przebiegu granicy, która ma wówczas charakter ugody cywilnoprawnej i moc ugody sądowej;
- 2) o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (art. 33 ust. 1). Strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi (art. 33 ust. 3);
- 3) o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2), jeżeli nie dojdzie do zawarcia ugody co do przebiegu linii granicznych lub nie ma podstaw do wydania decyzji, której mowa w art. 33 ust.
- 1. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 34 ust. 1 p.g.k., upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi.
Sąd I instancji wskazał, że w razie sporu pomiędzy stronami, wyrażającego się m.in. w nie zawarciu ugody i braku zgodnego oświadczenia w sprawie przebiegu linii granicznych, kiedy inne dowody nie zezwalają na jednoznaczne ich ustalenie, organ administracji publicznej uprawniony jest i zobowiązany do umorzenia prowadzonego postępowania. Nie leży bowiem w jego gestii lecz kognicji sądu powszechnego, dokonywanie rozgraniczenia nieruchomości w sytuacjach, gdy strony nie zawarły ugody, ich twierdzenia co do przebiegu granicy są sprzeczne, a ich weryfikacja, pomimo prawidłowych czynności geodety, nie jest możliwa.
Sąd I instancji przyjął jako własne ustalenia poczynione przez organ odwoławczy.
Zdaniem Sądu, należało podzielić stanowisko organów orzekających, że istniejące dokumenty nie pozwalają na wskazanie w sposób jednoznaczny przebiegu granicy nieruchomości obejmującej działkę nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym K., gm. W., stanowiącej własność wnioskodawczyni z nieruchomością przyległą obejmującą działkę nr [...], położoną tamże, stanowiącą własność skarżącej. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie jej zarzut dotyczący braku prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym m.in. z pominięciem danych wynikających z planu realizacyjnego z dnia [...] lutego 1974 r. oraz z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2011 r. Wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie dokumenty nie pozwalają na to, aby z całą pewnością ustalić przebieg granicy i wydać decyzję przez organ administracji publicznej.
Nadto, strony nie zawarły ugody, a ich oświadczenia co do przebiegu granicy były ze sobą sprzeczne, co w konsekwencji skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego i przekazaniem sprawy o rozgraniczenie do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny – Sąd Rejonowy w S. Sad I instancji stwierdził, że rozgraniczenie w trybie ustawy p.g.k. ma tylko pomocniczy charakter. Ustawodawca rozgraniczeniu w trybie administracyjnym nadał w zasadzie mediacyjny charakter (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA 574/00, Lex nr 54190). Wszelkie więc nierozstrzygnięte w trybie administracyjnym spory na tym tle należą do kompetencji sądów powszechnych.
W ocenie Sądu I instancji, wbrew zarzutom skarżącej, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został oceniony prawidłowo, dokumentacja geodezyjna w sprawie została sporządzona zgodnie z p.g.k. oraz rozporządzeniem Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. nr 45, poz. 453) i potwierdzają fakt, że w trakcie rozprawy rozgraniczeniowej nie było możliwości zawarcia ugody, kończącej postępowanie rozgraniczeniowe.
Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie rozgraniczenia wskazanych nieruchomości wydane zostało zgodnie z treścią art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k. i jest prawidłowe. Dokumenty stanowiące podstawę ustalenia przedmiotowej granicy, tj. operat z założenia ewidencji gruntów oraz operat z pomiaru do mapy zasadniczej wsi K., zawierają dane ze sobą sprzeczne i nie pozwalają na ścisłe oraz jednoznaczne określenie przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami. Wobec tego nie było możliwe jednoznaczne ustalenie spornej granicy. W związku z powyższym nie było podstaw, w świetle przepisu art. 33 ust. 1 p.g.k., do orzeczenia o przebiegu granicy, bowiem w przypadku sporu stron, organ wydaje decyzję o rozgraniczeniu jedynie wówczas, gdy znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej pozwalają w sposób jednoznaczny na jej ustalenie.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej, jako: “p.p s.a.", oddalił skargę.
Skarżąca, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak też zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1/ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy wyrażające się w naruszeniu:
- a) art. 33 a ust. 1 p.g.k., poprzez niewydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości,
- b) art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k., poprzez brak oceny prawidłowości i zgodności z przepisami czynności dokonanych przez upoważnionego geodetę oraz brak zwrotu opinii biegłemu do poprawy i uzupełnienia,
- c) art. 34 a ust. 2 p.g.k., poprzez uznanie, że nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p. p. s. a. oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nietrafne oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia w oparciu o uchybienia w zakresie prawa materialnego;
2/ prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - zwanej dalej p.u.s.a., w związku z art.3 § 1 p. p. s. a. poprzez wadliwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji w niniejszej sprawie poprzez uchylenie się od wykonania pełnej kontroli legalności decyzji w zakresie prawa procesowego,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi mimo naruszenia przez organ art. 7 i 77 k.p.a.;
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi mimo naruszenia przez organy art. 80 k.p.a. poprzez dowolne uznanie, że nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości,
- d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wolna jest od określonych w pkt. II.2.b i c uchybień procesowych, które to stwierdzenia winny lec u podstaw faktycznych oraz rozważań prawnych zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono treść przepisu art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k., wskazując, że jeżeli istnieją dokumenty pozwalające określić prawidłowo przebieg granicy - w sprawie powinna zapaść decyzja na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy. W sytuacji, gdy między stronami istnieje ewidentny spór w zakresie położenia linii granicznych, a mimo to geodeta na podstawie miarodajnego materiału dowodowego jest w stanie wskazać prawidłową granicę - i to niezależnie od tego, czy jest ona zgodna w całości lub w części z twierdzeniem którejkolwiek ze stron - organ gminy powinien wydać merytoryczną decyzję o rozgraniczeniu (art. 33 ust. 1).
Wywodzono, że dostępne dane geodezyjne oraz dane wynikające z ksiąg wieczystych pozwalają na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy działek będących przedmiotem postępowania. Bezzasadnie pominięte zostały dane wynikające z planu realizacyjnego zagospodarowania działki wykonanego dla celów budowy budynku inwentarsko-składowego (stodoły) z dnia 28 lutego 1974 r., które oznaczone zostały na szkicu kolorem niebieskim. O przebiegu granicy świadczy także usytuowanie stodoły na nieruchomości skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyja została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, co do zasady poprzedzać winno rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego.
Dla prawidłowej oceny jednak zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego należy na wstępie dokonać wykładni prawa materialnego znajdującego zastosowanie w sprawie. Prawidłowe rozumienie prawa materialnego wytycza bowiem kierunek i zakres postępowania dowodowego i pozwala określić, co i jakimi środkami dowodowymi powinno zostać dowiedzione dla prawidłowego zastosowania właściwie rozumianego prawa materialnego.
Zarzuty naruszenia prawa materialnego, dotyczyły trzech przepisów, tj. art. 33 a ust. 1 p.g.k., art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k. oraz art. 34 a ust. 2 p.g.k. Należy jednak stwierdzić, że p.g.k. nie zawiera przepisów art. 33 a ani też 34 a. Dlatego też należało uznać formułowanie zarzutów naruszenia nieistniejących przepisów za niedopuszczalne. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Sąd ten nie może domniemywać woli czy też intencji składającego skargę kasacyjną i domyślać się, czy dookreślać sposobu naruszenia wskazanych przepisów prawa. Z tego powodu Sąd kasacyjny nie może merytorycznie ustosunkować się do zarzutów naruszenia art. 33 a oraz 34 a, p.g.k.
Co sie natomiast tyczy zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k., to zarzut ten okazał się niezasadny. Wskazany przepis stanowi, że wydanie decyzji poprzedza dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia. Z treści tego przepisu wynika, że dotyczy on sytuacji, kiedy geodeta wytyczył przebieg granicy. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie jednak nie występuje. W niniejszym postępowaniu obowiązkiem organu było natomiast dokonanie oceny, czy konkluzja geodety o braku możliwości wytyczenia przebiegu granicy była prawidłowa. W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo omówił każdy z dokumentów, które badał geodeta i przytoczył okoliczności z niego wynikające.
Na podstawie przeprowadzonej przez siebie analizy tak zgromadzonego i szczegółowo opisanego materiału dowodowego, organ doszedł do konkluzji, że zebrane w sprawie dokumenty nie dają podstaw do wytyczenia granicy, albowiem są ze sobą sprzeczne. Sprzeczność ta ewidentnie wynika z opracowanych przez geodetę: - opinii technicznej oraz - protokołu granicznego. W tych warunkach nie można czynić zarzutu Sądowi I instancji, że zaaprobował trafną ocenę organów, co do prawidłowości wyrażonego przez geodetę stanowiska o braku możliwości wytyczenia przebiegu granicy, na podstawie analizowanych, sprzecznych ze sobą dokumentów. Dlatego też podniesiony zarzut nie jest zasadny.
Należy dodać, że z przepisu art. 33 ust. 1 p.g.k., wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Poza sporem było, że strony nie zawarły ugody w zakresie przebiegu granicy pomiędzy ich nieruchomościami, ani też ich oświadczenia, co do przebiegu granicy nie były zgodne. Dlatego też wyłączną możliwością wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie ww. przepisu było istnienie na to podstaw, wynikających z zebranych dowodów, tj. dokumentacji sporządzonej przez upoważnionego geodetę, który winien ustalić, czy istnieje możliwość odtworzenia na podstawie istniejących jednoznacznych danych geodezyjnych położenia punktów i przebiegu linii granicznych. Skoro dane te, nie tylko nie były jednoznaczne, ale, jak już stwierdzono, były ze sobą sprzeczne, to należało zaaprobować trafną oceną Sądu I instancji uznającą decyzje organów za prawidłowe.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia norm ustrojowych i procesowych, należało uznać, że są one również niezasadne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., należy stwierdzić, że przepisy te formułują obowiązek sądów administracyjnych sprawowania kontroli administracji publicznej oraz stosowania środków określonych w ustawie. Nie sposób uznać, by Sąd I instancji nie zastosował się do powyższych przepisów, skoro dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, wyjaśniając i uzasadniając jej wyniki i stosownie do dokonanej oceny, z zastosowaniem przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. To, że nie zastosował – jak chce tego strona skarżąca kasacyjnie – środka wymienionego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c, p.p.s.a. nie oznacza, że nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności organów administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które miały w sprawie zastosowanie.
Niezależnie od tego zauważyć należy, że wskazane przepisy wyznaczają jedynie ramy kontroli sądowej. Nie określają natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w p.p.s.a. Brak więc dodatkowego wskazania naruszenia konkretnej normy procesowej lub prawa materialnego, czyni skonstruowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., niezasadnym.
Wskazanie jako podstawy skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., nie mogło być skuteczne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c, p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji (vide wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10, wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11 niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powiązał wskazanych wyżej przepisów z innymi przepisami, co czyni wysunięty zarzut ich naruszenia nieskuteczny.
Nie mógł odnieść też skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które jak wywodzono w skardze kasacyjnej polegało na nieuwzględnieniu skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. Pomijając okoliczność, że nie podano jednostki redakcyjnej art. 77 k.p.a., to należy zauważyć, że zarzut ten oparto w istocie na wytyku wadliwej oceny materiału dowodowego, co zostało juz omówione przy analizie zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 1 p.g.k.
Naczelny Sąd Administracyjny w całości podtrzymuje argumentację dotyczącą tego zagadnienia, uznając, że jej powtarzanie jest niecelowe.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przyczyn Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja wolna jest od określonych w pkt. II.2.b i c uchybień procesowych, nie wyjaśniono, o jakie uchybienia chodzi, na czym one polegały, jak też, jaki miały wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do nich. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem dookreślać za stronę skarżącą kasacyjnie sposobu naruszenia wskazanych przepisów prawa i wpływu zarzucanego uchybienia na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.