Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 149/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza G. z [...] listopada 2019 r. nr [...] w zakresie daty początkowej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Pismem z 28 października 2019 r. J. K. (dalej jako: "skarżąca") zwróciła się do Burmistrza G. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego syna.
Decyzją z [...] listopada 2019 r. Burmistrza G. przyznał skarżącej zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności na syna w kwocie 184,42 zł miesięcznie na okres od 1 października 2019 r. do 31 października 2019 r. oraz w kwocie 215,84 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2019 r. do 30 września 2020 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wskazała, że powodem odwołania jest brak wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 października 2018 r. Wyjaśniła, że 18 października 2018 r. stanęła z synem na komisji lekarskiej w celu ustalenia niepełnosprawności. Od wydanego orzeczenia o niepełnosprawności wniosła odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, a następnie do Sądu Pracy I instancji i Sądu Pracy II instancji, który 27 września 2019 r. wydał prawomocny wyrok oddalający apelację. Podniosła również, że w 2018 r. kilkukrotnie próbowała złożyć wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie orzeczenia z 18 października 2018 r., jednak odmawiano przyjęcia wniosku z uwagi na nieprawomocność tego orzeczenia.
Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej zostało wydane 18 października 2018 r., a zatem, aby uzyskać prawo do przedmiotowego świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności, skarżąca, składając wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, musiałaby dochować trzymiesięcznego terminu, który upływał 18 stycznia 2019 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego syna złożyła 28 października 2019 r., o czym świadczy prezentata widniejąca na oryginale wniosku. Wskazany w art. 24 ust. 2a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220, dalej jako: "u.ś.r.") trzymiesięczny termin, powinien być liczony od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności, które to sformułowanie rozumieć należy jako dzień wydania przez właściwy organ lub sąd, orzeczenia o niepełnosprawności.
W niniejszej sprawie orzeczenie zaliczające małoletniego do osób niepełnosprawnych zostało wydane 18 października 2018 r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, natomiast powołanym wyżej wyrokiem Sąd Okręgowy w Suwałkach nie dokonał zmiany treści ww. orzeczenia o niepełnosprawności, a oddając apelację od wyroku Sądu I instancji, Sąd Okręgowy potwierdził prawidłowość orzeczeń wydanych przez zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności obydwu instancji. Ponieważ orzeczenie Sądu Okręgowego w Suwałkach nie rozstrzyga o zaliczeniu małoletniego do osób niepełnosprawnych, brak jest podstaw do przyjęcia, że trzymiesięczny termin z art. 24 ust. 2a u.ś.r. powinien być liczony od daty wydania tego wyroku. Skoro niepełnosprawność została orzeczona już 18 października 2018 r., to od tej daty powinien być liczony termin określony w art. 24 ust. 2a u.ś.r. i nie został on zachowany.
W konsekwencji organ I instancji zasadnie uznał, że wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami wpłynął w październiku 2019 r., wobec czego zasiłek powinien być przyznany od 1 października 2019 r. Kolegium wskazało także, że akta sprawy nie potwierdzają, aby skarżąca podejmowała wcześniej próby złożenia wniosku w 2018 r. i spotykała się z odmową jego przyjęcia przez urzędnika.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zakwestionowała stanowisko organów w kwestii daty przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Uwzględniając skargę Sąd I instancji uchylił decyzję SKO w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie daty początkowej przyznania zasiłku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wykładnia art. 24 ust. 2a u.ś.r. dokonana przez organ odwoławczy jest nieprawidłowa, albowiem Kolegium przyjęło, że w przypadku, gdy niepełnosprawność zostanie ustalona już w orzeczeniu właściwego organu, a sąd powszechny oddali odwołanie od takiego orzeczenia, to terminu określonego w art. 24 ust. 2a u.ś.r. nie można liczyć od daty wydania wyroku, lecz od daty wydania takiego orzeczenia.
Sąd I instancji podzielił stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Opolu z 13 marca 2018 r., II SA/Op 346/17, w którym przyjęto, że wykładnia językowa art. 24 ust. 2a u.ś.r. dowodzi, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie "od dnia wydania orzeczenia" rozumieć należy jako dzień wydania – przez właściwy organ ostatecznego lub przez sąd prawomocnego – orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności.
Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie trzymiesięczny termin na złożenie wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego rozpoczął bieg od 27 września 2019 r., tj. dnia, w którym Sąd Okręgowy oddalił apelację skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w Suwałkach. W tym dniu bowiem sprawa zaliczenia syna skarżącej do osób niepełnosprawnych została prawomocnie zakończona. Skarżąca przedmiotowy wniosek złożyła w organie 28 października 2019 r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 24 ust. 2a u.ś.r.
Zdaniem Sądu I instancji nie można rozróżniać daty skuteczności złożenia wniosku od wyniku postępowania sądowego toczącego się w sprawie zbadania prawidłowości wydanego orzeczenia o niepełnosprawności. Strona ma bowiem konstytucyjne prawo do zaskarżenia takiego orzeczenia do sądu powszechnego i nie sposób przyjąć, że w przypadku skorzystania z tego prawa, jeżeli sąd ten oddali jej odwołanie, strona domagająca się weryfikacji tego orzeczenia traci możliwość uzyskania świadczenia od momentu złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności. Rozumienie art. 24 ust. 2a u.ś.r. w taki sposób, że wówczas wniosek należy złożyć w terminie trzech miesięcy od daty wydania orzeczenia o ustaleniu niepełnosprawności przez organ II instancji jest pozbawione podstaw. Orzeczenie takie bowiem jest wprawdzie ostateczne, ale nie jest orzeczeniem prawomocnym. Prawomocne staje się dopiero po zakończeniu postępowania sądowego. Termin z art. 24 ust. 2a u.ś.r. winien być zatem liczony od daty zakończenia postępowania sądowego, niezależnie od tego, jaki wyrok zapadnie przed sądem powszechnym.
W skardze kasacyjnej Kolegium zaskarżyło wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Kolegium zrzekło się przy tym przeprowadzenia rozprawy.
Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 24 ust. 2a i 4 u.ś.r. przez uznanie, że w przypadku, wynikającego z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego, błędnego ustalenia przez organy administracji okresu, na jaki skarżącej należało przyznać prawo do zasiłku pielęgnacyjnego istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji wyłącznie w części utrzymującej w mocy będącą przedmiotem odwołania decyzję organu I instancji w zakresie ustalenia daty początkowej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem uchylenie decyzji w części jest możliwe tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z decyzją obejmującą swym zakresem tzw. "sprawy podzielne". Uchylenie decyzji w części jest zatem dopuszczalne jedynie pod warunkiem, że pozostała część tej decyzji charakteryzuje się samodzielnością w obrocie prawnym. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie sposób natomiast uznać, aby będąca przedmiotem skargi decyzja obejmowała sprawy podzielne, które charakteryzują się samodzielnością w obrocie prawnym. Z przepisów art. 24 ust. 2-4 u.ś.r. wynika, że ustalając prawo do świadczeń rodzinnych organy administracji zobligowane są do określenia daty początkowej oraz daty końcowej okresu, w którym stronie przysługuje prawo do świadczenia rodzinnego.
Nie sposób zatem uznać, aby zawarte w decyzji ustalającej prawo do świadczenia rodzinnego rozstrzygnięcia organu w zakresie ustalenia daty początkowej oraz daty końcowej stanowiły rozstrzygnięcia podzielne, które mogą funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym. Oczywistym jest bowiem, że w obrocie prawnym nie może samodzielnie funkcjonować rozstrzygnięcie organu określające wyłącznie datę początkową, od jakiej stronie przysługuje prawo do świadczenia rodzinnego, bez określenia daty końcowej przysługiwania tego uprawnienia (bądź to przez wskazanie konkretnej daty przysługiwania prawa do świadczenia, bądź przez wskazanie, że prawo do świadczenia przyznane jest na stałe). Podobnie w obrocie prawnym nie może samodzielnie funkcjonować rozstrzygnięcie określające wyłącznie datę końcową przysługiwania stronie prawa do świadczenia rodzinnego, bez wskazania daty początkowej tego uprawnienia.
Wobec powyższego za niedopuszczalne, w ocenie Kolegium, uznać należy uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji wyłącznie w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie daty początkowej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Na skutek tego wyroku w obrocie prawnym pozostała ostateczna i prawomocna decyzja określająca datę końcową okresu, na jaki przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Natomiast w wyniku wyroku Kolegium zobligowane jest do wydania decyzji rozstrzygającej o dacie początkowej, od której skarżącej przysługiwać będzie prawo do zasiłku pielęgnacyjnego.
W ocenie Kolegium, wydanie rozstrzygnięcia określającego wyłącznie datę początkową może być obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem przepisy u.ś.r., w przypadku ustalania uprawnienia do świadczeń rodzinnych, nakazują określenie zarówno daty początkowej, jak i daty końcowej przyznanego stronie uprawnienia. Natomiast w wypadku, gdyby Kolegium w wydanej decyzji określiło zarówno datę początkową, jak i końcową okresu na jaki przyznano prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, to taka decyzja obarczona będzie wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem w obrocie prawnym w dalszym ciągu pozostaje decyzja określająca datę końcową okresu, w którym przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Kolegium stwierdziło, że w przypadku uznania przez Sąd I instancji, że na gruncie przedmiotowej sprawy organy, w wyniku naruszenia prawa materialnego, błędnie określiły datę początkową przysługiwania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, to Sąd ten powinien uchylić będącą przedmiotem skargi decyzję Kolegium w całości.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono, strona nie zażądała również przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.
Rozpoznana w tym zakresie skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.
Niezależnie od przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji, zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust. 2a i ust. 4 u.ś.r. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uprawnia sąd do uchylenia decyzji w całości lub części. Należy zgodzić się z argumentami skargi kasacyjnej, że uchylenie decyzji w części jest możliwe pod warunkiem, że zarówno część uchylana, jak i część decyzji pozostawiona w obrocie prawnym, charakteryzują się samodzielnością, rozstrzygają o odrębnej kwestii objętej granicami sprawy. O dopuszczalności uchylenia w części zaskarżonej decyzji rozstrzygają zatem przepisy prawa materialnego stosowane w sprawie. Możliwość uchylenia przez sąd decyzji w części nie jest jednak ograniczona wyłącznie do przypadków, w jakich możliwe jest wydanie przez organ decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a., czyli rozstrzygającej sprawę co do istoty w części.
W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość uchylenia decyzji w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. istnieje również w przypadkach, w jakich możliwe jest zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli uchylenie decyzji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Jako organ merytoryczny w sprawie, organ odwoławczy przy rozpoznaniu odwołania od decyzji nieostatecznej może ją zmienić w zakresie, jakiego wymaga zgodność decyzji z prawem, w pozostałym zakresie utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.
W konsekwencji takiego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym pojawia się ostateczna decyzja o treści nadanej jej przez organ II instancji, zaś pod względem merytorycznym sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz decyzją organu I instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Sytuacja ta nie jest tożsama z wydaniem decyzji częściowej, o jakiej mowa w art. 104 § 2 k.p.a.
Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję. Obowiązek taki ciąży również na sądzie administracyjnym, jeżeli uchyla decyzję w części, co skutkuje pozostawieniem w obrocie prawnym rozstrzygnięcia administracyjnego w pozostałym zakresie (i powinno się łączyć z oddaleniem skargi w tym zakresie).
Przepisy art. 24 ust. 2a i ust. 4 u.ś.r. określają zakres czasowy, na jaki przyznawane jest prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, wyznaczają zatem treść decyzji i z tego powodu mają charakter przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano stanowiska Sądu I instancji dotyczącego wykładni art. 24 ust. 2a u.ś.r. i wskazanego sposobu liczenia terminu trzech miesięcy w przypadku, gdy strona zaskarżyła orzeczenie w przedmiocie niepełnosprawności do sądu powszechnego, a sąd odwołanie oddalił. Nie zakwestionowano wobec tego stanowiska Sądu I instancji, że strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego przed upływem terminu trzech miesięcy, o jakim mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r., wobec czego prawo do świadczenia podlega ustaleniu od miesiąca, w którym złożony został wniosek o ustalenie niepełnosprawności małoletniego. Bezsporne jest również, że w sprawie orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas do 30 września 2020 r. Z tego względu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, zgodnie z art. 24 ust. 4 zdanie drugie u.ś.r. ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.
Objęte zarzutami skargi kasacyjnej przepisy wyznaczają zatem okres, na jaki powinno zostać ustalone prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Okres ten stanowi przedział czasu ograniczony dwiema datami: początkową i końcową. Określenie tych dat jest obligatoryjne. Oprócz określenia dat wyznaczających okres wypłacania zasiłku, organ powinien także wskazać jego wysokość, która wynika z przepisów wykonawczych, wysokość zasiłku prawodawca ustala w drodze rozporządzenia. Do 31 października 2018 r. wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosiła miesięcznie 153 zł, od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. miesięcznie 184,42 zł, a od 1 listopada 2019 r. wynosi 215,84 zł miesięcznie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że decyzja określająca prawo do zasiłku pielęgnacyjnego nie może mieć charakteru decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a., w szczególności zatem nie jest możliwe załatwienie sprawy co do istoty w części poprzez orzeczenie jedynie o przyznaniu prawa do zasiłku, bez określenia okresu jego pobierania. Teza ta nie sprzeciwia się jednak co do zasady zastosowaniu przez sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i uchyleniu decyzji organu odwoławczego w zakresie, w jakim możliwe jest wydanie przez ten organ decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Uchylenie decyzji w takiej części powoduje, że organ odwoławczy w konsekwencji obowiązany jest rozstrzygnąć merytorycznie sprawę w określonym zakresie, zaś w pozostałym zakresie sprawa pozostaje rozstrzygnięta decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.
Jak wyżej jednak zastrzeżono, przyjmując takie rozwiązanie Sąd I instancji w sposób precyzyjny i adekwatny do treści wydanych decyzji powinien określić zakres uchylenia, co jest warunkiem prawidłowego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ze względu na przepisy art. 24 ust. 2a i ust. 4 u.ś.r., decyzja organu I instancji bynajmniej nie zawierała jedynie określenia daty początkowej i końcowej okresu, na jaki przyznano zasiłek. Ze względu na zmianę jego wysokości, wynikającą z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, decyzja ta orzekała także o wysokości tego zasiłku w poszczególnych miesiącach. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 4 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny jest płatny miesięcznie. Organ I instancji przyznał zasiłek: 1/ w kwocie 184,42 zł miesięcznie od 1 października 2019 r. do 31 października 2019 r.; 2/ w kwocie 215,84 zł miesięcznie od 1 listopada 2019 r. do 30 września 2020 r. Sąd I instancji uchylił natomiast decyzję organu odwoławczego w części utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza "w zakresie daty początkowej przyznania zasiłku".
W konsekwencji organ odwoławczy powinien rozpoznać odwołanie, uchylić decyzję organu I instancji w części i w tym zakresie orzec co do istoty. Wobec brzmienia sentencji wyroku nie jest jednak jasne, jaki powinien być zakres tego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zakwestionowanie przez Sąd daty 1 października 2019 r. jako rozpoczynającej okres prawa do zasiłku, pozostawia w obrocie prawnym pozostałe treści zawarte w pkt 1 decyzji organu I instancji, co czyni sytuację prawną strony niejasną, a zakres rozstrzygnięcia organu odwoławczego staje się wątpliwy. Rozpoczęcie okresu zasiłkowego z dniem 1 października 2019 r. uprawnia bowiem jednocześnie stronę do otrzymania zasiłku za październik 2019 r. Zasiłek ma charakter okresowego świadczenia pieniężnego i w części uchylonej przez sąd, organ musi mieć możliwość wydania rozstrzygnięcia załatwiającego dany aspekt sprawy w sposób merytoryczny.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wadliwie Sąd I instancji zakreślił zakres uchylenia decyzji organu odwoławczego, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Jednocześnie istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2. sentencji o uchyleniu zaskarżonej decyzji Kolegium w części utrzymującej w mocy pkt 1 decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcia w zakresie pkt 1 i 2 wyroku zapadły na podstawie art. 188 i 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, dotyczące podstaw do stosowania w sprawie art. 24 ust. 2a u.ś.r. Termin trzech miesięcy do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia, o jakim mowa w tym przepisie jest zachowany, jeżeli wniosek został złożony w tym terminie od daty zakończenia postępowania przed sądem powszechnym, niezależnie od treści wyroku, jaki został przez sąd powszechny wydany.
Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyli pkt 1 decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzeknie o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności do dnia 31 października 2019 r., w kwotach wynikających z przepisów prawa. O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga wniesiona do sądu I instancji, pomimo zarzutów, dotyczyła całej decyzji. Prawo strony do zasiłku w okresie od 1 listopada 2019 r. do 30 września 2020 r., jak również jego wysokość, nie budzą zastrzeżeń i zostały prawidłowo w decyzjach organów ustalone. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu postanowiono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., uznając przypadek za szczególnie uzasadniony ze względu na przedmiot sprawy i końcowy wynik postępowania.
Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.