Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2508/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 375/14 oddalił skargę A.S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 17 stycznia 2014 r. nr DOLiS/DEC-21/14/3779,3818,3824 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skargą, złożoną ustnie do protokołu, do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w dniu 21 grudnia 2009 r. A.S. wniósł o przeprowadzenie czynności kontrolnych i sprawdzających w zakresie przetwarzania jego danych w Systemie Informacyjnym Schengen (zwanym dalej SIS) oraz w wykazie osób niepożądanych, prowadzonym przez Urząd do Spraw Cudzoziemców.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wszczął postępowanie administracyjne w sprawie, w trakcie którego organ ustalił, w drodze wymiany korespondencji z Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz Komendantem Głównym Policji, że dane strony zostały umieszczone w SIS przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ze względu na wystąpienie dwóch przesłanek:

1. - w dniu 3 grudnia 2007 r. została wydana w stosunku do A.S. decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy z nakazem opuszczenia terytorium RP;
2. - jeden z organów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) wystąpił do Szefa Urzędu z wnioskiem o umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, a co za tym idzie także w SIS, dla celów odmowy wjazdu, z uwagi na fakt, iż wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo mogłyby naruszać interes Rzeczypospolitej Polskiej, tj. przesłanki z art. 128 ust. 1 pkt 6 pow. ustawy o cudzoziemcach.

Ponadto ustalono, że w dniu 15 stycznia 2010 r. dokonano korekty w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, poprzez wykreślenie jednej z podstaw wpisu danych osobowych A.S., tj. z art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Organ wskazał ponadto, że w dniach 10 i 11 czerwca 2010 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przeprowadził w Urzędzie do Spraw Cudzoziemców kontrolę zgodności przetwarzania danych osobowych A.S. z przepisami o ochronie danych osobowych. Zakresem kontroli objęto sprawdzenie, czy wykorzystywanie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców danych osobowych A.S., przetwarzanych w Krajowym Systemie Informatycznym, nie narusza praw osoby, której dane dotyczą, a w szczególności, na jakiej podstawie dokonano wpisu tych danych do SIS.

Organ podał, że w toku czynności kontrolnych ustalono, że odnośnie do A.S. znajduje się w SIS jeden wpis dokonany w dniu 22 grudnia 2007 r. z datą ważności do 19 grudnia 2010 r. Jako podstawa prawna dokonania wpisu figuruje art. 128 ust. 1 pkt 6 pow. ustawy o cudzoziemcach, tj., że wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane za względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazano też, że uzasadnienie tego wniosku o dokonanie wpisu, stanowi informację niejawną opatrzoną klauzulą "tajne".

Organ wskazał też, że w stosunku do A.S., zachodziła również kolejna okoliczność przechowywania w wykazie danych strony, wskazana w art. 128 ust. 1 pkt 1 pow. ustawy o cudzoziemcach, gdyż w dniu 16 lipca 2007 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wydał wobec A.S. decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierającą nakaz opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po rozpatrzeniu odwołania, złożonego przez A.S., Rada do Spraw Uchodźców, decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. (RdU-320/10/S/03), jako organ drugiej instancji, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców i nakazała cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 14 dniu od dnia doręczenia decyzji. Po otrzymaniu informacji o decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia 3 grudnia 2007 r., dokonano również wpisu podstawy wynikającej z art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Następnie na tę decyzję złożona została przez A.S. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 lipca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy i uchylił decyzję w zakresie nakazu opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP. Orzeczenie to zostało następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 8 lutego 2010 r. o sygn. akt II OSK 1585/08, mocą którego Sąd przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Powyższe rozstrzygnięcie spowodowało dokonanie korekty w wykazie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, poprzez wykreślenie podstawy dokonania wpisu, opartej o art. 128 ust. 1 pkt 1 pow. ustawy o cudzoziemcach.

W dalszym toku postępowania ustalono, że strona złożyła, na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 pow. ustawy o cudzoziemcach wniosek o udzielenie informacji o wpisaniu jego danych do wykazu SIS. Po rozpatrzeniu tego wniosku, w dniu 5 maja 2009 r. zostało wydane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaświadczenie o wpisie danych A.S. do wykazu SIS.

Następnie w dniu 18 maja 2009 r. A.S. złożył wniosek o wykreślenie jego danych z wykazu SIS. W odpowiedzi na ów wniosek, w dniu 7 września 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, o żądanej treści. W wyniku rozpoznania wniosku A.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia 21 października 2009 r. orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. A.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił rozstrzygnięcia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Od wyroku nie była wnoszona kasacja.

Kolejnym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponownie odmówił wydania stronie zaświadczenia o żądanej treści, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 11 października 2010 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (sygn.: nr DL-II-4161/5221/10) wnioskodawca zaś został poinformowany, iż podstawę prawną wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany stanowi art. 128 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. A.S. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W tym stanie sprawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia 6 października 2010 r., w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania o wydanie zaświadczenia przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Strona złożyła od tego postanowienia zażalenie, jednakże postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W tym też czasie, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. poinformował Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż w dniu 17 grudnia 2010 r., na podstawie art. 129 ust. 1 pow. ustawy o cudzoziemcach, uprawniony organ wystąpił z wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, o przedłużenie obowiązywania wpisu danych dot. A.S., w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, w związku z art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż w wykazie przechowuje się dane cudzoziemca (...), którego wjazd lub pobyt są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym, w dniu 17 grudnia 2010 r., na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach przedłużono termin obowiązywania wpisu danych strony w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, do dnia 16 grudnia 2013 r. i zgodnie z art. 134a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, dane te zostały przekazane do SIS, do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen na okres przechowywania ich w wykazie.

Pismem z dnia 12 stycznia 2011 r. A.S. rozszerzył swój wniosek, złożony do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w dniu 21 grudnia 2009 r., wnosząc o zbadanie przetwarzania jego danych w oparciu o wpis dokonany w grudniu 2010 r. w Systemie Informacyjnym Schengen oraz w wykazie osób niepożądanych, prowadzonym przez Urząd do Spraw Cudzoziemców.

W dniu 22 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt. II SA/Wa 917/11, rozpoznając skargę A.S. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 15 lutego 2011 r. w przedmiocie zawieszenia niniejszego postępowania, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające z dnia 6 października 2010 r. Obie strony postępowania sądowoadministracyjnego złożyły od powyższego wyroku skargi kasacyjne.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2074/11) skargi kasacyjne złożone od wyżej wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 917/11 zostały oddalone.

Pismem z dnia 15 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przesłał do Biura Generalnego Inspektora odpis ww. wyroku z dnia 22 czerwca 2011 r. wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz zwrócił akta administracyjne sprawy.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu 2 lipca 2013 r. przeprowadził ponowną kontrolę w siedzibie Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w której wyniku ustalił, że w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, odnośnie A.S. znajduje się wpis dokonany w dniu 22 grudnia 2007 r. Termin obowiązywania wpisu został przedłużony do dnia 16 grudnia 2013 r., na wniosek z dnia 17 grudnia 2010 r., złożony przez uprawniony organ, wymieniony w art. 129 ust. 1 pow. ustawy o cudzoziemcach, zaś jako podstawa prawna wpisu figuruje art. 128 ust. 1 pkt 6 pow. ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał też, że z uwagi na upływ trzyletniego okresu figurowania w SIS wpisu dotyczącego A.S., w związku z ww. wnioskiem nie dokonano przedłużenia tego wpisu, lecz w dniu 20 grudnia 2010 r. utworzono nowy wpis, z datą jego wygaśnięcia, w dniu 16 grudnia 2013 r.

Decyzją z dnia 21 października 2013 r. nr DOLiS/DEC–1108/13, 69145, 69156, 69161; DOLiS-440-1046/09/MB/I, wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.; dalej u.o.d.o.) w zw. z art. 8 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. Nr 165, poz. 1170 ze zm.) oraz art. 128 ust. 1 pkt 6 i art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku A.S. w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych w systemie SIS.

Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie, Generalny Inspektor, w pierwszej kolejności zauważył, że postępowanie w przedmiocie przetwarzania danych wnioskodawcy, w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stało się niecelowe, z uwagi na uchylenie decyzji, która była podstawą zastosowania wymienionego przepisu.

Następnie przechodząc do właściwego argumentowania decyzji, organ wskazał, że podstawą do działania GIODO w niniejszej sprawie, jest treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, zgodnie z którym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych sprawuje kontrolę nad tym, czy wykorzystywanie danych nie narusza praw osób, których dane te dotyczą. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 3 ustawy o SIS, kontrola, o której mowa w ust. 1, jest sprawowana zgodnie z przepisami u.o.d.o.

Przywołując zaś treść art. 7 pkt 2 u.o.d.o., wedle którego pod pojęciem przetwarzania danych rozumieć należy jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych wskazał, że każda ze wskazanych w tym przepisie form przetwarzania danych osobowych, powinna znaleźć oparcie w jednej z przesłanek przetwarzania danych osobowych, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. Jedną z takich przesłanek jest wymieniona w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o, zgodnie z którą przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Następnie organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie, organem uprawnionym do przetwarzania danych osobowych, zgodnie z ustawą o SIS, jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, któremu przysługuje m.in. uprawnienie do bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI), w celu dokonywania wpisów danych SIS, dotyczących cudzoziemców oraz w celu wglądu do danych SIS dotyczących cudzoziemców, których dane zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen dla celów odmowy wjazdu.

Organ przywołał też przepis art. 2 pkt 5 ustawy o SIS (w brzmieniu na dzień wpisania danych wnioskodawcy do SIS), zgodnie z którym dane SIS to dane określone w art. 94 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. Urz. UEL z 2000 r. Nr 239, poz. 19 ze zm.; dalej: Konwencja Wykonawcza). Stosownie natomiast do art. 2 pkt 11 ustawy o SIS, przez Krajowy System Informatyczny (KSI) rozumie się zespół współpracujących ze sobą urządzeń, procedur przetwarzania informacji i narzędzi programowych (oprogramowania) zastosowanych w celu przetwarzania danych oraz infrastrukturę telekomunikacyjną, umożliwiające organom administracji publicznej i organom wymiaru sprawiedliwości wykorzystywanie danych gromadzonych w Systemie Informacyjnym Schengen oraz w Wizowym Systemie Informacyjnym.

Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, w sprawach z zakresu wjazdu, pobytu i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi się w systemie informatycznym wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, zwany dalej "wykazem". Wpisu w tym wykazie może dokonać Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, z urzędu lub na wniosek: 1) Ministra Obrony Narodowej;

1. 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 2a) ministra właściwego do spraw zagranicznych;
2. 3) Komendanta Głównego Policji;
3. 4) Komendanta Głównego Straży Granicznej;
4. 5) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
5. 6) Szefa Agencji Wywiadu;
6. 7) Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;
7. 8) wojewody;
8. 9) konsula. Jedną zaś z podstaw dokonania takiego wpisu, w myśl art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, jest okoliczność, iż wjazd lub pobyt danej osoby są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej. Okres, na jaki w takim przypadku wpisuje się dane skarżącego do wykazu, w myśl art. 128 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach wynosi 3 lata.

Zgodnie z art. 134a pkt 2 pow. ustawy o cudzoziemcach, dane cudzoziemca, z wyłączeniem danych obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przechowywane w wykazie na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 3 lub 6, - są przekazywane do Systemu Informacyjnego Schengen, do celów odmowy wjazdu na okres przechowywania ich w wykazie.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy, wpisanie danych osobowych A.S. do ww. wykazu, a tym samym ich przetwarzanie, znajduje oparcie w przepisach art. 128 ust. 1 pkt 6, art. 128 ust. 3 pkt 8 i art. 129 ust. 1 pow. ustawy o cudzoziemcach, w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Kwestionowanego wpisu dokonał bowiem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na wniosek organu uprawnionego, o którym mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, natomiast okres obowiązywania wpisu w wykazie SIS do dnia 16 grudnia 2013 r., wskutek jego odpowiedniego przedłużania na kolejno po sobie przypadające trzyletnie okresy, pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach.

Wpis zatem pozostaje, tym samym, w zgodzie z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., bowiem jego umieszczenie było niezbędne do wykonania obowiązku wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o cudzoziemcach, a to oznacza, że skarga A.S., na niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych, zdaniem organu, pozostaje nieuzasadniona.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionym przez A.S., w piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. W tym samym piśmie strona zawarła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, określone jako wezwanie poprzedzające skargę do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła, w pierwszej kolejności, naruszenie art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy o SIS w związku z art. 109 ust. 1 oraz art. 114 ust. 1 i ust. 2 Konwencji Wykonawczej, w związku z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, poprzez uchylenie się przez GIODO od faktycznego zbadania, czy w niniejszej sprawie wpisy do SIS, dokonane w grudniu 2007 r., a następnie w grudniu 2010 r., dotyczące A.S., zostały sporządzone w oparciu o decyzję wymaganą, jego zdaniem, przez przepis art. 96 Konwencji Wykonawczej.

Dodatkowo decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 22 u.o.d.o., w związku z art. 8 ust. 3 ustawy o SIS, poprzez niedokonanie przez GIODO interpretacji art. 96 Konwencji Wykonawczej, a w szczególności zawartego w tym przepisie terminu: "decyzja", a ponadto zarzucono brak skontrolowania dokumentacji posiadanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, pod kątem występowania w niej decyzji, o jakiej mowa w powoływanym przepisie Konwencji Wykonawczej, jak również pominięcie kwestii istnienia takowej decyzji w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, wydał w dniu 17 stycznia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 8 ust. 1 i 3 ustawy o SIS oraz art. 128 ust. 1 pkt 6 i art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, decyzję nr DOLiS/DEC 21/14/3779,3818,3824 dot. DOLiS-440-1046/09/DR/II, którą utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 21 października 2013 r.

W jej uzasadnieniu organ w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wskazał, że wpisanie danych osobowych A.S. do ww. wykazu, a tym samym ich przetwarzanie, posiada oparcie w przepisach art. 128 ust. 1 pkt 6, art. 128 ust. 3 pkt 8 i art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 pow. ustawy o ochronie danych osobowych.

Kwestionowanego wpisu dokonał bowiem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na wniosek organu uprawnionego, o którym mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, natomiast okres obowiązywania wpisu w wykazie i SIS do dnia 16 grudnia 2013 r., wskutek jego odpowiedniego przedłużania na kolejno po sobie przypadające trzyletnie okresy, pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. Wpis ten pozostaje zatem w zgodzie z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., bowiem jego umieszczenie było niezbędne do wykonania obowiązku wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o cudzoziemcach.

A to, oznacza, zdaniem organu, że skarga A.S. na niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych, pozostaje nieuzasadniona, a zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznał organ za bezzasadne. Organ podkreślił też, że wpisy w SIS dotyczące osoby odwołującego się, stanowiące przetwarzanie jego danych osobowych, zostały dokonane w oparciu o obowiązujące przepisy.

Na powyższą decyzję A.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi obrazę przepisów prawa w postaci naruszenia:

1. – art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy o SIS w związku z art. 109 ust. 1 oraz art. 114 ust. 1 i ust. 2 Konwencji Wykonawczej, w związku z uregulowaniami zawartymi w ustawie o ochronie danych osobowych;
2. – art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 22 u.o.d.o., w związku z art. 8 ust. 3 ustawy o SIS;
3. – art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., a także art. 8 i art. 11 k.p.a.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz zobowiązanie organu do wyjaśnienia kwestii znaczenia terminu "decyzja", użytego w art. 96 Konwencji Wykonawczej. Ponadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z szeregu wskazanych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się natomiast do sformułowanych w skardze zarzutów, organ podkreślił, że nie jest uprawniony ani do dokonywania wykładni przepisu art. 96 Konwencji Wykonawczej, wobec jednoznaczności jego sformułowania, jak również nie ma kompetencji do kontrolowania oraz oceny zgodności z prawem postępowań administracyjnych prowadzonych przez inne organy państwowe. Ponadto w toku postępowania ustalono, iż przetwarzanie danych osobowych skarżącego odbywało się w oparciu i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku A.S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych służy kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych i jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. Nr 165, poz. 1170 ze zm.), zwanej dalej ustawą o SIS, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych sprawuje kontrolę nad tym, czy wykorzystywanie danych nie narusza praw osób, których dane te dotyczą.

Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o SIS, kontrola, o której mowa w ust. 1, jest sprawowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Wykorzystywanie zaś danych w rozumieniu ustawy o SIS, to przetwarzanie danych będących danymi osobowymi w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych, jak również jakiekolwiek operacje wykonywane na danych niebędących danymi osobowymi, takie jak zbieranie, wpisywanie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie (art. 2 pkt 18 ustawy o SIS).

Stosownie do brzmienia art. 7 pkt 2 pow. ustawy o ochronie danych osobowych, pod pojęciem przetwarzania danych rozumieć należy jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Ustawa o ochronie danych osobowych określa obowiązki administratora danych, do których należy przetwarzanie danych osobowych z zachowaniem przesłanek określonych w ustawie.

Następnie Sąd podał, że przepisem uprawniającym administratorów danych do przetwarzania danych osób fizycznych jest art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, zgodnie z którym, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełniona jest jedna z przesłanek taksatywnie wymienionych w tym przepisie. Stosownie do treści powołanego przepisu, przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy: osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych (pkt 1), jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2), jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą (pkt 3), jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (pkt 4), jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5).

Ponadto Sąd wskazał, że katalog przesłanek wymienionych w art. 23 pow. ustawy o ochronie danych osobowych jest zamknięty, zaś każda z tych przesłanek legalizujących proces przetwarzania danych osobowych, ma charakter autonomiczny i niezależny. Oznacza to, że przesłanki te co do zasady są równoprawne, a wobec tego spełnienie co najmniej jednej z nich stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych. Oznacza to zatem, że nie tylko zgoda osoby, której dane dotyczą jest podstawą przetwarzania danych osobowych, bowiem proces przetwarzania danych będzie zgodny z ustawą również wówczas, gdy administrator danych wykaże spełnienie innej z wyżej wymienionych przesłanek.

Zgodnie zaś z art. 141 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na pobyt tolerowany oraz udzielania ochrony czasowej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 pow. ustawy o SIS, uprawnienie do bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI), w celu dokonywania wpisów danych SIS, dotyczących cudzoziemców, o których mowa w art. 134a ustawy o cudzoziemcach, przysługuje Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Jednocześnie Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o SIS, przysługuje uprawnienie do bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI), w celu wglądu do danych SIS dotyczących cudzoziemców, których dane zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen dla celów odmowy wjazdu.

Przez Krajowy System Informatyczny (KSI), zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o SIS, rozumie się zespół współpracujących ze sobą urządzeń, procedur przetwarzania informacji i narzędzi programowych (oprogramowania) zastosowanych w celu przetwarzania danych oraz infrastrukturę telekomunikacyjną, umożliwiające organom administracji publicznej i organom wymiaru sprawiedliwości wykorzystywanie danych gromadzonych w Systemie Informacyjnym Schengen oraz w Wizowym Systemie Informacyjnym.

Zgodnie zaś z art. 2 pkt 5 ustawy o SlS, dane SIS to dane określone w art. 94 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. Urz. UE L z 2000 r. Nr 239, poz. 19 ze zm.), zwanej dalej Konwencją Wykonawczą.

Stosownie do art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadzi wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, zwany dalej wykazem. Natomiast art. 128 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że w wykazie przechowuje się dane cudzoziemca, wobec którego została wydana ostateczna decyzja o wydaleniu (pkt 1) i którego wjazd lub pobyt są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 2).

Zgodnie zaś z art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu oraz wykreślenia tego wpisu dokonuje Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z urzędu lub na wniosek: 1) Ministra Obrony Narodowej;

1. 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 2a) ministra właściwego do spraw zagranicznych;
2. 3) Komendanta Głównego Policji;
3. 4) Komendanta Głównego Straży Granicznej;
4. 5) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
5. 6) Szefa Agencji Wywiadu;
6. 7) Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;
7. 8) wojewody;
8. 9) konsula.

Okres zaś przechowywania danych w wykazie określa art. 128 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie zaś z art. 128 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, która to przesłanka jest podstawą wpisu skarżącego do SIS, w wykazie przechowuje się dane cudzoziemca, gdy wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej, dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres do 3 lat, z możliwością przedłużenia na kolejne okresy nieprzekraczające 3 lat (art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach).

Stosownie zaś do art. 128 ust. 3 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres 5 lat od dnia wykonania decyzji o wydaleniu, decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się, decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, w przypadku pokrycia kosztów wydalenia w całości lub części przez Skarb Państwa.

Zgodnie z art. 134a ustawy o cudzoziemcach, dane cudzoziemca, z wyłączeniem danych obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przechowywane w wykazie na podstawie: 1) art. 128 ust. 1 pkt 1 lub 2 z wyłączeniem danych cudzoziemca, który otrzymał decyzję o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 128 ust. 1 pkt 3 lub 6, 3) art. 77 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin - są przekazywane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres przechowywania ich w wykazie.

Dalej Sąd I instancji zauważył, że przepis art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy o SIS daje podstawę do sprawowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kontroli nad tym, czy wykorzystywanie danych nie narusza praw osób, których te dane dotyczą. Kontrola ta sprawowana jest zaś zgodnie z przepisami pow. ustawy o ochronie danych osobowych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, w zakresie swoich kompetencji ma prawo do bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI), w celu sprawowania kontroli, o której mowa w ust. 1 (art. 8 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 11). Z tak ukształtowanego zakresu kompetencji kontrolnych i związanych z tym uprawnień nie wynika jednak, że jest on podmiotem uprawnionym do bezpośredniego decydowania o wpisie do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.

Sąd I instancji uznał, iż przetwarzanie danych osobowych A.S., w wykazie SIS znajduje swe oparcie w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 128 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd wyjaśnił, że kwestionowanego wpisu dokonał uprawniony organ, tj. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na wniosek organu uprawnionego, o którym mowa w art. 129 ust. 1 pow. ustawy o cudzoziemcach. Okres zaś obowiązywania tego wpisu w wykazie SIS do dnia 16 grudnia 2013 r., wskutek jego odpowiedniego przedłużania na kolejno po sobie przypadające trzyletnie okresy, pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 128 ust. 3 pkt 8 ustawy.

Zdaniem Sądu, wpis ten pozostaje tym samym w zgodzie z art. 23 ust. 1 pkt 2 pow. ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem jego umieszczenie było niezbędne do wykonania obowiązku wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o cudzoziemcach. Ponadto na tle tej sprawy odróżnić należy kompetencje 2 niezależnie od siebie działających organów, tj. Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Obowiązkiem bowiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych było sprawdzenie, czy przetwarzanie danych skarżącego w SIS, odbywało się zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych, w tym czy w sprawie zachodziła jedna z przesłanek, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 pow. ustawy o ochronie danych osobowych, w związku z przepisami art. 8 ust. 1 i 3 ustawy o SIS. Natomiast organem, który dokonuje wpisu jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Sąd I instancji podkreślił również, że zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (tę zasadę przewiduje także k.p.a. w art. 6). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 268/11) cyt.: "(...) Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza, iż organ administracji publicznej posiada zdolność prawną do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz uprawniony jest do stosowania przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Jeśli więc przepisy prawa, mające moc powszechnie obowiązującą, przewidują kompetencje organów podatkowych [analogicznie – innych niż organ ochrony danych osobowych] do przetwarzania danych osobowych w procesie stosowania materialnego i procesowego prawa podatkowego [analogicznie- innego niż dotyczącego ochrony danych osobowych] to nie może w te kompetencje w takim samym zakresie wkraczać GIODO (...)".

Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r. (sygn. akt I OSK 1453/09) uznał, że organ ochrony danych osobowych nie jest uprawniony do ingerowania w określone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań. "(...) W wyniku takiego rozwiązania przetwarzanie danych osobowych w toku postępowania administracyjnego podlegałoby jurysdykcji dwóch różnych organów państwowych, co mogłoby prowadzić do wydawania przez dwa różne organy państwowe aktów zawierających odmienne oceny tej samej kwestii. Przyjęcie dwutorowego trybu kontroli godziłoby także w wywodzoną z powyższego przepisu Konstytucji zasadę zaufania obywateli do państwa i wiązaną z nią zasadę pewności prawa (...)" [wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 268/11].

Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że ingerowanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w postępowanie prowadzone przez inny organ jest niedopuszczalne, a to oznacza, że w rozpoznawanej sprawie obowiązkiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych było zbadanie, czy dane skarżącego umieszczone są w wykazie i w SIS, na podstawie i w zgodzie z obowiązującymi przepisami, to jest czy umieszczenie w nich danych skarżącego, wynikało z przesłanek, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach.

Niezależnie od poczynionych stwierdzeń, Sąd wskazał, że skarżący ma możliwość pozyskania informacji na swój temat jedynie w zakresie wskazanym w art. 131 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec może bowiem złożyć wniosek o udzielenie informacji o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu lub do Systemu Informacyjnego Schengen. Zgodnie zaś z art. 131 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, wniosek w sprawie danych zawartych w Systemie Informacyjnym Schengen może dotyczyć tylko danych wpisanych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do celów odmowy wjazdu.

Z kolei zgodnie z art. 131 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest obowiązany do rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, i udzielenia odpowiedzi w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 131 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udziela cudzoziemcowi tylko informacji o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu lub Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, terminie obowiązywania wpisu, podstawie prawnej wpisu, a w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2, także o podstawie faktycznej wpisu.

Reasumując jeszcze raz Sąd podkreślił, że postępowanie z wniosku skarżącego złożonego do Generalnego Inspektora Danych Osobowych prowadzone jest jedynie w zakresie prawidłowości wykorzystania danych osobowych cudzoziemca w SIS, w oparciu o art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy o SIS. Kontrola sprawowana jest zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. W zakresie swoich kompetencji organ ten ma prawo do bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego w celu sprawowania kontroli, o której mowa w art. 8 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 2 pkt 11. Z tak ukształtowanego zakresu kompetencji kontrolnych i związanych z tym uprawnień nie wynika jednak, że jest on podmiotem uprawnionym do bezpośredniego decydowania o wpisie do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, jak również do kwestionowania zasadności tego wpisu.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego skierowanego pod adresem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, że nie wyjaśnił on znaczenia pojęcia decyzja, o jakiej mowa w art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach - Dz. U. UE. L. 2000.239.19, zgodnie z którym: "dane dotyczące cudzoziemców, w przypadku których został wprowadzony wpis do celów odmowy wjazdu są wprowadzane na podstawie krajowego wpisu wynikającego z decyzji podjętych przez właściwe organy administracyjne lub sądy zgodnie z zasadami proceduralnymi ustanowionymi przez prawo krajowe", jako podstawy wpisu danych osobowych skarżącego do Systemu Informacyjnego Schengen, oraz że nie ocenił czy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w związku z dokonywaniem wpisu i przedłużeniem wpisu danych osobowych skarżącego do wykazu i do Systemu Informatycznego Schengen, dysponował wymaganą decyzją, Sąd stwierdził, że organ takiego obowiązku nie posiadał.

Wskazał, że kontrola dokonywana przez GIODO w świetle art. 114 ust. 1 i ust. 2 Konwencji wykonawczej do układu Schengen ma charakter formalny i nie polega na merytorycznym badaniu zasadności wpisu. Odesłanie w art. 8 ust. 3 ustawy o SIS do ustawy o ochronie danych osobowych dotyczy tylko procedury kontrolnej określonej w art. 14-19 tej ustawy, a nie kompetencji GIODO dotyczących oceny legalności przetwarzania danych osobowych.

W przedmiotowej sprawie w tych ramach prawnych została przeprowadzona przez GIODO kontrola prawidłowości przetwarzania danych osobowych skarżącego. Organ w ramach kontroli dysponował zarówno dokumentem stanowiącym podstawę wpisu, a więc decyzją w rozumieniu w art. 96 ust. 1 Konwencji wykonawczej do układu Schengen jak i treścią samego wpisu, co w świetle art. 131 ustawy o cudzoziemcach jest wystarczające do dokonania kontroli przetwarzania danych osobowych. Przy tym wskazać należy, że podejmowana przez organ "decyzja" polega na dokonaniu oceny zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji pod kątem występowania przesłanek wymienionych w art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Nie przybiera jednak postaci decyzji administracyjnej (vide Prof. Janusz Borkowski w: Prawo o cudzoziemcach. Komentarz. C.H. Beck 2006r. pod. red. dr Jacka Chlebnego, komentarz do art. 129 ustawy o cudzoziemcach) – patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3135/12.

Sąd I instancji wskazał ponadto, że ustawodawstwo polskie, w wykonaniu przepisów unijnych w sposób wyraźny oddzieliło kontrolę przetwarzania danych osobowych w SIS, dokonywaną w ramach kompetencji organu ochrony danych osobowych i na zasadach wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych, od kompetencji organu ds. Cudzoziemców, ograniczonej do dokonywania wpisu do wykazu, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i weryfikacji tego wpisu na podstawie art. 131 ust. 1 tej ustawy. Bezsprzecznie ten rozdział kompetencji, nie daje podstaw do zawężającej interpretacji kompetencji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ale też nie ma jakichkolwiek podstaw do rozszerzenia tych kompetencji na sprawy związane z badaniem legalności czynności wpisu do wykazu. A zatem kompetencje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i GIODO są rozdzielne (por. wyrok NSA o sygnaturze akt I OSK 2074/11 z dnia 26 września 2012 r.).

Odnosząc się jednocześnie do zarzutu skarżącego, dotyczącego niewyjaśnienia przez organ terminów umieszczenia wpisów, dotyczących osoby skarżącego, dokonanych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Sąd wskazał, że z zaskarżonej decyzji w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, odnośnie A.S. znajduje się wpis dokonany w dniu 22 grudnia 2007 r. z datą jego obowiązywania do 19 grudnia 2010 r. Kolejny wniosek złożony został przez uprawniony organ, wymieniony w art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w dniu 17 grudnia 2010 r. Organ wskazał też, że z uwagi na upływ trzyletniego okresu figurowania w SIS wpisu dotyczącego A.S., w związku z ww. wnioskiem nie dokonano przedłużenia tego wpisu, lecz w dniu 20 grudnia 2010 r. utworzono nowy wpis, z datą jego wygaśnięcia, w dniu 16 grudnia 2013 r. Oznacza to zatem, że mimo, iż wniosek uprawnionego organu złożony został w dniu 17 grudnia 2010 r., a zatem jeszcze w dacie obowiązywania wpisu poprzedniego, jednakże skoro Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonał wpisu w dniu 20 grudnia 2010 r., a zatem już po dacie obowiązywania wpisu poprzedniego, to dlatego utworzono nowy wpis.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.S., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1. 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a w związku z art. 8 ust, 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczpospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen (Dz. U. 165, poz. 1170 ze zm., dalej określanej skrótem: uRPwSIS), stosowanych samodzielnie i w związku z art. 114 ust. 1 i ust. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach. (Dz. Urz. UE.L Nr 239, poz. 19 z późn. zm., dalej określanej mianem Konwencji Wykonawczej), w związku z art. 109 ust. 1 tej Konwencji, w związku z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm., dalej oznaczanej skrótem: u.o.d.o.), a w szczególności w związku z art. 7 pkt 2 ostatnio wymienionej ustawy zawierającym legalną definicję przetwarzania danych osobowych, której kluczowym elementem jest określenie: Jakiekolwiek operacje na danych osobowych, a także i art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w stopniu rzutującym na wynik sprawy poprzez:
2. a) uchylenia się przez Sąd I instancji od dokonania kompleksowej wykładni wskazywanych w skardze jako naruszone przepisów prawa ustrojowego, materialnego i procesowego regulujących kompetencje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jako "krajowego organu nadzorczego" w rozumieniu art. 114 ust. 1 Konwencji Wykonawczej, a w szczególności wobec zaniechania ustalenia, jakiego rodzaju czynności powinna obejmować kontrola służąca wyjaśnieniu, "czy przetwarzanie i wykorzystywanie danych wprowadzanych do Systemu Informacyjnego Schengen nie narusza praw osób, których dane te dotyczą", aby jej wynik, przyjmujący kształt decyzji administracyjnej, mógł być uznany za zgodny z prawem przez sąd administracyjny w ramach jego właściwości wynikającej z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a w szczególności wobec zaniechania wykładni użytych w art. 114 ust. 1 Konwencji wykonawczej takich kategorii pojęciowych, jak: "przetwarzanie danych", "wykorzystywanie danych", "naruszenie praw osób, których dane dotyczą",
3. b) poczynienia wzajemnie wykluczających się ustaleń co do tego, że kontrola, jaka była udziałem GIODO nie mogła dotyczyć oceny legalności wprowadzenia danych osobowych cudzoziemca do określonych wykazów publicznych, mimo że kategoria "przetwarzanie danych osobowych" obejmuje także czynność wprowadzenia danych osobowych do określonego rejestru, a więc nie tylko legitymację do jej dokonania, ale i przesłanki, jakimi kierował się organ uprawniony dopuszczając do "przetwarzania" i "wykorzystywania" danych osobowych cudzoziemca, a - wydaje się, że zdaniem WSA w Warszawie w części uzasadnienia - owa kontrola ograniczona jest do oceny "formalnej poprawności" wprowadzenia danych osobowych cudzoziemca, a w szczególności, czy wprowadził je podmiot uprawniony, a nie czy miał ku temu materialne i procesowe podstawy, a w danym wypadku przejawiające się w istnieniu decyzji wymaganej treścią art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej w związku z art. 134a pkt 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (ostatnio: Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm., nazywanej dalej poprzednio obowiązującą ustawą o cudzoziemcach) zważywszy na podstawę wpisu do (krajowego) wykazu cudzoziemców niepożądanych, jakim był art. 128 ust. 1 pkt 6 ostatnio wymienionej ustawy;
4. 2) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w stopniu rzutującym na wynik sprawy (tu: wynik w postaci oddalenia skargi) wobec:
5. a) zaniechania przedstawienia wewnętrznie spójnej wykładni podstaw prawnych postępowania kontrolnego, jakie powinno było być udziałem GIODO w następstwie określonego wniosku skarżącego, w tym przede wszystkim w związku z kompetencjami tego organu wynikającymi z art. 114 ust. 1 Konwencji Wykonawczej,
6. b) zaniechania przedstawienia tych działań kontrolnych GIODO, które - zdaniem Sądu - zobowiązany być podjąć ten organ przy rozpoznaniu wniosku dopuszczonego treścią - m.in. - art. 109 ust. 1 Konwencji Wykonawczej w zestawieniu z tymi działaniami, które rzeczywiście ten organ podjął, (w sytuacji, gdy działania GIODO były dalekie od wewnętrznej spójności - odznaczały się oczywistą niekonsekwencją, której przykładem były: najpierw ustalenie, że decyzja, o której mowa w art. 96 ust. 1 Konwencji wykonawczej powinna istnieć w wymianę materialnym, a obowiązkiem GIODO jest dotarcie do takiej decyzji, a - następnie - rezygnacja z tego przekonania z wynikiem takim, jak uzewnętnniony w decyzjach uznanych kwestionowanym wyrokiem za zgodne z prawem,
7. c) zaniechania wyjaśnienia, dlaczego obie decyzje wydane przez ten organ, a więc jako "krajowy organ nadzorczy" w rozumieniu art. 114 ust. 1 Konwencji wykonawczej, kończące postępowanie kontrolne, jakie było udziałem tego organu w niniejszej sprawie, są - zdaniem Sądu - zgodne z prawem, a w szczególności dlaczego nie mogły być uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. stosowanego samodzielnie lub w związku z art. 135 tej ustawy, w tym zwłaszcza w kontekście, zarzutów, wniosków i twierdzeń skargi rozpoznanej skarżonym wyrokiem,
8. d) nawiązania na stronie 18 uzasadnienia skarżonego wyroku do nieistniejących uregulowań prawnych, oznaczonych jako "art. 13 pkt 2 i art. IX ust. 1 u.o.d.o,", co mogłoby wskazywać na przepisy obowiązującej ustawy o ochronie danych osobowych, w sytuacji, gdy w tej ustawie nie funkcjonują jednostki redakcyjne, które mogłyby być tak oznaczane i odczytywane, a w konsekwencji wobec uczynienia całkowicie niezrozumiałą nie wysłowionej wprost tezy, jakoby skarżący oczekiwał od Sądu takiej interpretacji przepisów regulujących kompetencje GIODO w sposób niezgodny z przepisami Konstytucji RP, a w szczególności z jej art. 2 lub/i art. 7,
9. e) całkowicie niezrozumiałego (bez wykazania związku z niniejszą sprawą) nawiązania na s. 17 i 18 uzasadnienia kwestionowanego wyroku do wyroków NSA: z 6 grudnia 2011 r., I OSK 268/11, oraz z 11 stycznia 2010 r., I OSK 1453/09,
10. f) całkowicie niezrozumiałego (bez wykazania związku z niniejszą sprawą) nawiązania na s. 18 uzasadnienia kwestionowanego wyroku do treści art. 131 poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach z twierdzeniem lub z sugestią, jakoby skarżący oczekiwał od GIODO udzielenia mu informacji o okolicznościach lub podstawach wpisu do określonych wykazów publicznych w zakresie szerszym niż wynikający z ostatnio wymienionego przepisu prawa materialnego, w sytuacji, gdy istnienie tego przepisu prawa materialnego wydawało się nakładać szersze obowiązki, w szczególności na GIODO, który sam nie będąc ograniczony treścią owego przepisu, a więc mając pełny wgląd w dokumentację, jaką dysponował organ legitymowany do dokonania wpisu, mógł i może - nie ujawniając cudzoziemcowi danych chronionych - ocenić, czy owe dane upoważniały właściwe organy do dokonania wpisu lub/i wnioskowania o wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP z powołaniem się na okoliczności wymienione w art. 128 ust, 1 pkt 6 poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, a więc ze skutkiem przewidzianym w art. 134a pkt 2 tej ustawy w postaci "automatycznego" wpisu danych cudzoziemca do Systemu Informacyjnego Schengen I (SIS I) dla celu odmowy wjazdu na obszar Państw Obszaru Schengen (a więc, zdaniem skarżącego, wpisu limitowanego także treścią właściwie interpretowanego art. 96 ust. 1 Konwencji wykonawczej);
11. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 22 u. o. d. o., w związku z art. 8 ust. 3 uRPwSIS, a także w związku z art. 15 K.p.a. w wypadku decyzji uczynionej bezpośrednio przedmiotem skargi, w stopniu rzutującym na wynik sprawy wobec braku uchylenia skarżonych decyzji mimo wykazania w zarzutach i uzasadnieniu skargi oddalonej kwestionowanym wyrokiem naruszenia licznych przepisów procedury administracyjnej (kontrolnej) przy braku jakiegokolwiek odniesienia się do tych zarzutów, a - tym samym - i wyjaśnienia, czy, w wypadku ewentualnego potwierdzenia prawdziwości owych zarzutów, istnienie określonych naruszeń proceduralnych mogło mieć znaczenie dla oceny legalności decyzji uczynionych przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1. 1) art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej wobec dokonania wadliwej (dowolnej) wykładni tego przepisu (tu: w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w związku z art. 134a pkt 2 i art. 128 ust. 1 pkt 6 poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach) polegającej na ustaleniu, że decyzja, o której mowa we wskazanym przepisie Konwencji Wykonawczej, nie musi istnieć w wymiarze materialnym, a może przyjmować także wyłącznie "kształt myślowy", w sytuacji, gdy:
2. a) w rzeczonym przepisie Konwencji Wykonawczej wyraźnie jest mowa o przesłance wpisu do Systemu informacji Schengen I (SIS I) w postaci decyzji wydanej w rarnach procedury przewidzianej przepisami prawa krajowego, a więc procedury właściwej dla organu administracji lub sądu, który taką decyzję "podjął" (w oficjalnym tłumaczeniu tego przepisu wskazuje się na "decyzje podjęte przez właściwe organy administracyjne lub sądy zgodnie z zasadami proceduralnymi ustanowionymi przez prawo krajowe"),
3. b) w przepisach prawa krajowego brak jest uregulowań proceduralnych dotyczących podejmowania przez organy administracji lub sądy "decyzji", jakie mogłyby przyjmować jedynie "kształt myślowy",
4. c) "uchyla się" spod kontroli zewnętrznej "decyzja", która nie przyjmuje kształtu materialnego I nie jest znana procedura jej podejmowania;
5. 2) art. 128 ust. 1 pkt 6 poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach (ostatnio: Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) w wyniku dokonania wadliwej wykładni tego przepisu "na użytek" wpisów dokonanych 22 grudnia 2007 r. i 20 grudnia 2010 r., a w szczególności wobec dokonania jej w sposób oderwany od treści art. 134a pkt 2 tej ustawy przez nawiązanie do "nieadekwatnego" komentarza do ustawy o cudzoziemcach, albowiem:
6. a) nie uwzględniającego (zważywszy na datę jego opracowania i wydania) stanu prawnego wywołanego wejściem w życie ostatnio wymienionego przepisu, nie nawiązującego również do art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej, nie podejmującego rozważań nad implikacjami dla interpretacji art. 128 ust. 1 pkt 6 poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, jakie od dnia wejścia w życie art. 134a pkt 2 tej ustawy może stwarzać konieczność dokonywania łącznej interpretacji tego przepisu z art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej ze względu na zależność ("automatyzm"), o której (którym) mowa w ww. art. 134a pkt 2.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponowengo rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy przypomnieć, że wniosek skarżącego złożony ustnie w dniu 21 grudnia 2009r. w Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych dotyczył przeprowadzenia kontroli w zakresie legalności przetwarzania jego danych osobowych w Systemie Informacyjnym Schengen (dalej SIS). Jak wynika z treści protokołu przyjęcia wniosku w ocenie skarżącego dane te przetwarzane są dowolnie i instrumentalnie w celu uzasadnienia odmowy pobytu cudzoziemca w Polsce.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007r. o udziale RP w Systemie Informacyjnym Schengen (Dz. U. Nr. 165, poz. 1170 ze zm) Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych sprawuje kontrolę nad tym, czy wykorzystywanie danych nie narusza praw osób, których dane te dotyczą.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest uprawniony do bezpośredniego dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) w celu sprawowania kontroli, o której mowa w ust. 1 (ust. 2). Kontrola, o której mowa w ust. 1, jest sprawowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (ust. 3).

W myśl art.124 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r. Nr. 264, poz. 1573 ze zm.) w sprawach z zakresu wjazdu, pobytu i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi się w systemie informatycznym m.in. rejestr spraw zawierających wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, zwany dalej "wykazem".

Jak wynika z art. 128 ust. 2 ustawy w wykazie umieszcza się podstawę prawną i faktyczną wpisu oraz następujące dane cudzoziemca:

1. 1) imię (imiona) i nazwisko (także inne nazwiska w przypadku używania);
2. 2) nazwisko rodowe;
3. 3) imiona rodziców;
4. 4) datę i miejsce urodzenia;
5. 5) płeć;
6. 6) obywatelstwo;
7. 7) miejsce zamieszkania.

Stosownie do art. 128 ust. 2 pkt. 8 ustawy o cudzoziemcach dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres do 3 lat w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, z możliwością przedłużenia na kolejne okresy nieprzekraczające 3 lat.

Z powyższym koresponduje zapis art. 128 ust. 1 pkt. 6 ustawy o cudzoziemcach stanowiący, że w wykazie przechowuje się dane cudzoziemca, wobec którego zachodzi okoliczność iż wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis art. 129 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu oraz wykreślenia tego wpisu dokonuje Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z urzędu lub na wniosek:

1. 1) Ministra Obrony Narodowej;
2. 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2a) ministra właściwego do spraw zagranicznych;

1. 3) Komendanta Głównego Policji;
2. 4) Komendanta Głównego Straży Granicznej;
3. 5) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
4. 6) Szefa Agencji Wywiadu;
5. 7) Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;
6. 8) wojewody;
7. 9) konsula.

Według art. 134a ustawy o cudzoziemcach dane cudzoziemca, z wyłączeniem danych obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przechowywane w wykazie na podstawie:

1. 1) art. 128 ust. 1 pkt 1 z wyłączeniem danych cudzoziemca, który otrzymał decyzję zawierającą orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu jedynie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2. 2) art. 128 ust. 1 pkt 3 lub 6,
3. 3) art. 77 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin
4. - są przekazywane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres przechowywania ich w wykazie.

Zgodnie ze słowniczkiem pojęć zawartych w ustawie o udziale RP w Systemie Informacyjnym Schengen przez dane SIS - rozumie się dane określone w art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz. Urz. UE L 381 z 28.12.2006, str.

4) oraz dane określone w art. 20 ust. 1-3 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz. Urz. UE L 205 z 07.08.2007, str. 63).

Przypomnienie cytowanych wyżej norm prawnych zostało dokonane przez Naczelny Sąd Administracyjny w celu odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, w której zarzuca się ich naruszenie.

Zarzut przedstawiony w pkt.IV ppkt. 1 lit.a skargi kasacyjnej jest nietrafny. Skarga kasacyjna zarzut opisany w tym punkcie uzasadnia uchyleniem się przez Sąd od dokonania kompleksowej wykładni powołanych w skardze do Sądu I instancji przepisów regulujących kompetencje GIODO. W skardze do Sądu I instancji skarżący w zakresie ustawy o ochronie danych osobowych odwołuje się wyłącznie do naruszenia art. 22 tej ustawy, zgodnie z którym postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Nie wskazuje jako naruszone przepisów ustawy określających uprawnienia GIODO, podczas gdy wykładnia art. 22 ustawy z uwagi na jego oczywiste i jasne sformułowanie nie była potrzebna.

Zarzut opisany w pkt. IV ppkt. 1 lit. b skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku, chociaż ma rację skarżący kasacyjnie, że twierdzenie Sądu I instancji, co do tego że wprowadzenie danych skarżącego do SIS nastąpiło w oparciu o decyzję właściwego podmiotu jest nieuprawnione (str. 20 uzasadnienia). Ponieważ zarzut braku takiej decyzji oraz zakresu kompetencji GIODO jest zarzutem zasadniczym w złożonej skardze kasacyjnej i jest on wymieniany w różnym kontekście i przy okazji formułowania pozostałych zarzutów (zarzut opisany w pkt. IV ppkt. 2, 3, pośrednio też ppkt. 4 lit. a i lit. b,), zarzuty dotyczące tej materii zostaną ocenione łącznie, po odniesieniu się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. należy uznać, że przepisy te nie zostały naruszone przez Sąd I instancji. Przede wszystkim skarga kasacyjna pomimo, że jako naruszone powołuje obok art. 141 § 4 P.p.s.a także inne wymienione wyżej przepisy P.p.s.a nie wskazuje w jaki sposób te inne normy miałyby zostać naruszone, a uzasadnienie wszystkich zarzutów koncentruje się na wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku w postaci zaniechania wyjaśnienia jakie czynności powinien podjąć GIODO i dlaczego Sąd I instancji uznał je za zgodne z prawem. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, ze zawiera ono wszelkie elementy z punktu widzenia art. 141 § 4 P.p.s.a Okoliczność, iż autor skargi kasacyjnej nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji co do zakresu uprawnień GIODO oraz ze sposobem rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza że uzasadnienie wyroku jest niepełne, czy też nie pozwala poznać jakie motywy legły u podstaw zaskarżonego wyroku.

Ma rację skarga kasacyjna twierdząc że Sąd I instancji nieprawidłowo powołał na srt. 18 uzasadnienia nieistniejące w ustawie o ochronie danych osobowych normy prawne, to jednak pomyłka ta nie miała znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, które ostatecznie odpowiada prawu. Powołanie się w uzasadnieniu orzeczenia na wyrok NSA o sygn. I OSK 268/11 i I OSK 1453/09 było właściwe. W wyrokach tych NSA stwierdził, że art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych cyt. "w żaden sposób nie uprawnia GIODO do ingerowania w określone ustawowo kompetencje innych organów, wkraczania w prowadzone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań". Powyższe orzeczenia zostały powołane przez Sąd I instancji trafnie i dla wzmocnienia argumentacji prawnej odnośnie zakresu prawnych możliwości GIODO.

W niczym nie narusza obowiązującego prawa odwołanie się przez Sąd I instancji do art. 131 poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach. Ustawa ta obowiązywała w dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji, a powołanie się na jej art. 131 miało dodatkowo uzasadniać stanowisko Sądu, co do ograniczonych kompetencji GIODO w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że w niniejszej sprawie GIODO podjął wszystkie czynności do jakich był zobowiązany na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych. GIODO w zakresie przypisanych mu kompetencji dokonał kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych – art. 12 pkt. 1 ustawy. GIODO jak słusznie zauważył to Sąd I instancji nie był uprawniony do oceny legalności działań podejmowanych przez właściwe organy na etapie poprzedzającym wpis do SIS. W rozpoznawanej sprawie obowiązki GIODO sprowadzały się wyłącznie do ustalenia, czy wpis został dokonany przez właściwy organ, czy z wnioskiem wystąpił uprawniony podmiot, czy wykazana przyczyna uzasadnia wpis i w końcu czy termin na jaki wprowadzono wpis jest zachowany. Nie było natomiast możliwe kontrolowanie przez GIODO legalności procedury, która doprowadziła do wystąpienia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przez właściwy organ wymieniony w art. 129 ustawy o cudzoziemcach z wnioskiem o dokonanie wpisu.

Jak wynika z akt sprawy uzasadnienie wniosku o dokonanie wpisu danych skarżącego do SIS zostało opatrzone klauzulą tajności, co uniemożliwiało GIODO dostęp do materiałów w oparciu o które został sporządzony wniosek.

Z art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych wynika, że w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, Generalnemu Inspektorowi nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18.

Z powyższego uregulowania wynika zatem, że w zakresie zbiorów zawierających informacje niejawne uprawnienia GIODO są zredukowane. W tym zakresie Generalny Inspektor w szczególności:

1. a) nie ma prawa wstępu do pomieszczeń, w których zlokalizowane są zbiory, oraz pomieszczeń, w których przetwarzane są dane poza zbiorem danych, i przeprowadzenia niezbędnych badań lub innych czynności kontrolnych w celu oceny zgodności przetwarzania danych z ustawą;
2. b) nie ma prawa wglądu do wszelkich dokumentów i danych mających bezpośredni związek z problematyką kontroli oraz sporządzania ich kopii ani nie ma prawa zlecać sporządzania ekspertyz oraz opinii, ani też przeprowadzać oględzin urządzeń, nośników oraz systemów informatycznych służących do przetwarzania danych;
3. c) nie może wydawać żadnych decyzji administracyjnych, w tym nakazujących administratorowi przywrócenie stanu zgodnego z prawem, ani rozpatrywać skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych;
4. d) nie może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej GIODO nie mógł więc ustalać, czy istnieje decyzja określona w art. 96 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu Schengen.

To wszystko powoduje, że nietrafne są również zarzuty skargi kasacyjnej przedstawione w jej IV ppkt. 5.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a jako podstawy rozstrzygnięcia jest prawidłowe, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. Nie było zatem podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.