Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 257/08

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1010/07 oddalił skargę G. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wobec uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 1139/05 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2005 r. i decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] oraz po ponownym rozpatrzeniu wniosku G. M. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 25 stycznia 2006 r. wskazał na konieczność ustalenia czy choroba, na którą cierpi skarżący mogła rozwinąć się wcześniej i spowodować niezdolność do podjęcia zatrudnienia, jeżeli nie był w stanie pokierować swym postępowaniem. Zgodnie z dyspozycją zawartą w wyroku NSA sprawa została przekazana do Oddziału ZUS w W. celem wydania orzeczenia lekarskiego przez lekarza orzecznika ZUS odnośnie daty powstania niezdolności do pracy, jej stopnia i przewidywanego trwania niezdolności. Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia [...] lipca 2006 r. G. M. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i niezdolnego do samodzielnej egzystencji od dnia 1 stycznia 2004 r. Komisja wskazała jednocześnie, że na podstawie przeprowadzonych badań i dokumentacji medycznej brak jest podstaw do stwierdzenia długotrwałej niezdolności do pracy przed 1 stycznia 2004 r.

Organ rozpatrując wniosek G. M. o rentę z tytułu niezdolności do pracy analizie poddał przede wszystkim przebieg ubezpieczenia przed datą powstania niezdolności do pracy. Z dokumentacji zawartej w aktach rentowych wynika, że przebieg ubezpieczenia nie daje podstaw do przyjęcia, iż niespełnienie warunków do świadczenia ustawowego do chwili orzeczenia niezdolności do pracy był spowodowany szczególnymi okolicznościami. Ostatnio udowodniony okres zatrudnienia, poparty opłacaniem składek na ubezpieczenie społeczne, przypada na datę 31 stycznia 1992 r., od tej daty do czasu orzeczenia wobec skarżącego całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji w styczniu 2004 r., tj. przez okres 11 lat i 11 miesięcy skarżący nie wykonywał zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniem społecznym, co spowodowało brak uprawnień do renty ustawowej.

W ocenie organu brak jest zatem szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły uzyskanie uprawnień do świadczenia na zasadach ustawowych, bowiem nie zostały udowodnione okoliczności wyjątkowe, które usprawiedliwiałyby niemożność podjęcia przez G. M. zatrudnienia połączonego z odprowadzaniem składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, które jest źródłem świadczeń ubezpieczeniowych.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że z treści art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm., zwanej dalej "ustawą") wynikają trzy przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia, wyznaczające jednocześnie granice uznania administracyjnego Prezesa ZUS. Po pierwsze niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami, po drugie ubiegający się o świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy, po trzecie osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż nie może podjąć zatrudnienia, ponadto została wobec niego orzeczona niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji. Niemniej jednak świadczenie przewidziane w art. 83 ustawy nie jest świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według potrzeb - ze względu na trudną sytuacje materialną. Podstawowym wymogiem przewidzianym w tym przepisie jest wykazanie wystąpienia okoliczności szczególnych, usprawiedliwiających niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty.

Sąd podkreślił, że szczególną okolicznością uniemożliwiającą wypracowanie stażu skutkującego nabyciem świadczenia w trybie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS na potrzeby stosowania powołanego art. 83 jest wyłącznie zdarzenie lub trwały stan wykluczający aktywność zawodową konkretnej osoby z powodu niemożności przezwyciężenia ich skutków.

We wniosku z dnia 11 sierpnia 2004 r. skarżący podał, że przerwa w ubezpieczeniu spowodowana była brakiem pracy. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja na rynku pracy jest bardzo trudna, jednakże okoliczność ta nie może być podstawą do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Art. 83 ustawy w sposób pełny i wyczerpujący określa warunki, w jakich można przyznać świadczenie wyjątkowe. Wśród okoliczności, które uzasadniałyby taką decyzję, ustawodawca nie wymienił trudnej sytuacji panującej na rynku pracy.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, że w sprawie zachodzą szczególne okoliczności, które uniemożliwiły nabycie przez skarżącego prawa do świadczenia ustawowego z przyczyn zasługujących na potraktowanie jako szczególne. Z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, że skarżący posiada udowodniony okres składkowy wynoszący 9 lat 4 miesiące i 19 dni, który jest nieadekwatny do jego wieku, wynoszącego na datę powstania niezdolności do pracy 37 lat. Podstawą otrzymania świadczeń, na podstawie powołanej ustawy, jest przepracowanie wymaganego okresu pracy, co wiąże się z odprowadzaniem składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych. Przepis art. 83 ust. 1 ustawy przewiduje możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku, jeżeli nie zostały spełnione warunki dla uzyskania świadczenia na zasadach ogólnych, co odnosi się w szczególności do braku wymaganego okresu pracy.

Sąd powtórzył za organem, że nie może budzić najmniejszej wątpliwości przyjęta w oparciu o zasady systemowe reguła, aby na podstawie art. 83 ustawy przyznać świadczenia w zupełnym oderwaniu od przepracowania przez osobę zainteresowaną dostatecznie długiego okresu pracy. Zatrudnienie brane pod uwagę przy przyznawaniu świadczenia w drodze wyjątku na podstawie powołanego przepisu powinno obejmować znaczący okres. Oznacza to, że świadczenie w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ustawy może zostać przyznane wyłącznie osobie ubezpieczonej, która m.in. posiada odpowiednio długi w stosunku do swego wieku okres składkowy i nieskładkowy, a do wymaganego ustawowego okresu ubezpieczenia, od którego zależy prawo do świadczenia, brakuje niewielki okres.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G. M., zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, mające wpływ na uzyskanie świadczenia rentowego w drodze wyjątku, a to uzależnienie przyznania świadczenia od długości stażu ubezpieczeniowego.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niedokonanie kontroli zgodności z prawem wydanej decyzji przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w szczególności pominięcie naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 9 oraz 77 § 4 K.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie uwzględniało okoliczności, że ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym są niezgodne ze stanem faktycznym sprawy;
2. 2) art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niedokonanie ustaleń nakazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2006 r., czy schizofrenia stwierdzona u skarżącego mogła rozwinąć się wcześniej, tj. przed dniem 1 stycznia 2004 r. i powodować co najmniej psychiczną niezdolność skarżącego do podjęcia zatrudnienia, jeżeli nie był w stanie pokierować swoim postępowaniem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie oceny przesłanek wynikających z art. 83 ustawy;
3. 3) art. 133 § 1 w zw. z art. 106 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a wskazujących na fakt, że skarżący był niezdolny do pracy przed dniem 1 stycznia 2004 r., co doprowadziło do uznania, iż nie spełnia on przesłanek określonych art. 83 ustawy o rentach i emeryturach z FUS.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że art. 83 ustawy o rentach i emeryturach nie uzależnia możliwości przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku od długości stażu ubezpieczeniowego. Także długość przerw w zatrudnieniu nie powinna mieć co do zasady wpływu na jego przyznanie, natomiast niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 144/06). Bezspornym jest, że za okoliczność szczególną należy uznać zdarzenie bądź trwały stan wykluczający aktywność zawodową skarżącego z powodu niemożności przezwyciężenia jej skutków. Pod tym kątem powinien być oceniany materiał dowodowy.

W ocenie skarżącego obowiązkiem Sądu było zatem ustosunkowanie się do orzeczeń lekarza orzecznika ZUS znajdujących się w aktach sprawy, z których wynika, że skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy i samodzielnej egzystencji od dnia 1 stycznia 2004 r., oraz do zaświadczenia o stanie zdrowia z Poradni Zdrowia Psychicznego z dnia [...] lutego 2004 r., w którym stwierdzono, iż wycofanie wynikające z choroby skarżącego ma charakter wieloletni. Wynika zatem z tego, iż przed dniem 1 stycznia 2004 r. skarżący znajdował się w stanie uniemożliwiającym mu podjęcie zatrudnienia.

Sąd dokonując ustaleń dotyczących istnienia szczególnych okoliczności określonych w art. 83 pominął fakt, że skarżący był bezrobotnym specjalnego rodzaju, osobą chorą, która z uwagi na stan zdrowia nie mogła podjąć zatrudnienia. Ze względu na powyższe należało uznać, że posiadany przez skarżącego okres składkowy nieadekwatny do jego wieku jest spowodowany szczególnymi okolicznościami, a zatem spełnione są wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Stanowisko to potwierdza wyrok NSA z dnia 24 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3594/02 (LEX nr 142369), w którym Sąd wyjaśnił, że "całkowita niezdolność do pracy jest tylko jedną z przesłanek do przyznania świadczenia w drodze wyjątku, natomiast ograniczenia w znalezieniu pracy mogą być usprawiedliwione np. brakiem ofert dla zarejestrowanych bezrobotnych czy zdrowotnymi ograniczeniami w zatrudnieniu".

Ponadto Sąd skupił się jedynie na badaniu merytorycznych podstaw zaskarżonej decyzji, pomijając jej wady formalne. Organ wbrew dyspozycji art. 7 K.p.a. nie podjął wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonując tym samym naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Nie poinformował skarżącego, jakie okoliczności powinien wskazać i dowieść w postępowaniu o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, mimo iż obowiązek taki nakładał na niego art. 9 K.p.a. Sąd pominął także fakt, że w aktach sprawy znajdowało się pismo opiekunki skarżącego z którego wynika, iż po otrzymaniu skierowania z ZUS na badanie przez lekarza orzecznika ZUS udała się wraz ze skarżącym do Wydziału Orzecznictwa Lekarskiego, gdzie lekarz orzecznik ZUS nie przyjął od niej dokumentu z opisem wszystkich chorób skarżącego od uszkodzenia przy porodzie aż do 1 stycznia 2004 r., po czym wyprosił ją z gabinetu.

Niestety skarżący cierpiący na autyzm i schizofrenię paranoidalną nie chciał bez obecności opiekuna rozebrać się do badania, w związku z czym lekarz wyprosił go z gabinetu, po czym w dokumentacji odnotował, iż skarżący nie zgłosił się na badanie. W aktach sprawy znajdowała się również informacja, że opiekunka wnosiła o dokonanie badania skarżącego u niego w domu, bowiem ze względu na jego schorzenia psychiczne będzie to znacznie łatwiejsze w jej obecności i w miejscu dla niego znanym. Prośba ta nie została jednak spełniona. W aktach sprawy znajdowała się także informacja opiekunki skarżącego, że posiada dokumenty świadczące o chorobie serca skarżącego. Pomimo to, organ wydający decyzję w sprawie nie przeprowadził postępowania mającego na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności, w tym także dotyczących wszystkich schorzeń, na które cierpi skarżący, oraz ustalenia czasu ich trwania. Organ prowadzący sprawę naruszył także art. 77 § 4 K.p.a., zgodnie z którym fakty powszechnie znane organ zobowiązany jest brać pod uwagę z urzędu, tymczasem fakt, że skarżący cierpi na autyzm będący chorobą wrodzoną wynikającą z uszkodzenia mózgu w okresie płodowym, powodującą wycofanie i upośledzenie umysłowe nie został przez organ uwzględniony.

Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. W wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2006 r. Sąd ten przekazując sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie zobowiązał ten Sąd do ustalenia czy schizofrenia, na którą cierpi skarżący mogła rozwinąć się przed dniem 1 styczna 2004 r. i powodować co najmniej psychiczną jego niezdolność do podjęcia zatrudnienia. Prezes ZUS nie wyjaśnił tej okoliczności i nie podał, na jakiej podstawie tak ustalono. Tymczasem Sąd pierwszej instancji uznał sprawę za wyjaśnioną do rozstrzygnięcia i na tej podstawie oddalił skargę skarżącego, mimo że w aktach sprawy znajdowały się zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 27 lutego 2004 r., w którym stwierdzono, iż schorzenie skarżącego ma charakter wieloletni.

Sąd pominął dowody z zaświadczeń lekarskich wydanych przez Specjalistyczny Zespół Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej Szpitala im. [...] w W., NZOZ Centrum Medyczne [...] Sp. z o.o., Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego przy ul. [...] w W., oraz w szczególności kartę informacyjną Akademii Medycznej w W., z której wynika, że skarżący leczony był w 1993 r. w związku z osłabieniem siły mięśniowej stopy prawej. Z karty tej wynika również, że po przeprowadzonym leczeniu utrzymał się nadal niedowład zginaczy grzbietowych. Zatem z tego wynika, że w okresie od 1993 r. skarżący był upośledzony również pod względem fizycznym. Pominięcie tych dowodów przez Sąd doprowadziło do uznania, że skarżący był zdolny do pracy przed dniem 1 stycznia 2004 r., a zatem nie zachodzą szczególne okoliczności określone w art. 83 ustawy.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie skarżącemu renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w drodze wyjątku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, iż w przedstawionej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, przy jej rozpoznaniu NSA związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone przez przywołane w skardze kasacyjnej podstawy zamykają się w zarzutach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), przez błędną jego wykładnię oraz zarzutach naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania zawartych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty jest pogląd, w myśl którego w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić zarzut naruszenia przepisów postępowania. Powyższy pogląd uzasadniony jest tym, że zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości. Tylko bowiem dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. II FSK 1328/05, Lex nr 193314).

Dokonując oceny powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty te są uzasadnione.

Przede wszystkim trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Ten ostatni po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2418/04, wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 1139/05 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Prezesa ZUS z dnia [...], stwierdzając w uzasadnieniu, że w sprawie nie zostało wszechstronnie wyjaśnione, czy po stronie G. M. nie zaszły szczególne okoliczności, uniemożliwiające mu uzyskanie prawa do renty lub emerytury na zasadach ogólnych.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że z orzeczenia lekarskiego z dnia 19 marca 2004 r. nie wynika, czy schizofrenia paranoidalna mogła rozwinąć się u skarżącego przed datą uznania go za całkowicie niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji, tj. przed dniem 1 stycznia 2004 r. i powodować co najmniej psychiczną niezdolność skarżącego do podjęcia zatrudnienia. Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji publicznej poddał skarżącego badaniu przez komisję lekarską ZUS, która podtrzymała orzeczenie lekarskie z dnia 19 marca 2004 r. (zaskarżone przez NSA), stwierdzając, że brak podstaw do stwierdzenia długotrwałej niezdolności do pracy przed dniem 1 stycznia 2004 r.

Orzeczenie to stanowiło podstawę do ponownego utrzymania w mocy decyzji Prezesa ZUS o odmowie przyznania G. M. świadczenia w drodze wyjątku, która to decyzja uznana została za zgodną z prawem zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. II SA/Wa 1010/07.

Ocena taka wydaje się co najmniej przedwczesna, biorąc pod uwagę, że Prezes ZUS nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r.

Zgodnie z nimi należało wyjaśnić, czy z uwagi na charakter choroby - schizofrenia paranoidalna, stan zdrowia skarżącego mógł uniemożliwiać podjęcie mu zatrudnienia jeszcze przed stwierdzeniem u niego całkowitej niezdolności do pracy. W sprawie nie chodziło o to, czy całkowita niezdolność do pracy mogła powstać przed dniem 1 stycznia 2004 r., ale o to, czy rozwój choroby, jej objawy, które poprzedzały moment z jakim skarżący stał się całkowicie niezdolny do pracy, mogły stanowić obiektywną i niezależną od skarżącego przeszkodę do podjęcia zatrudnienia.

Stwierdzenie przez komisję lekarską w orzeczeniu z dnia 25 lipca 2006 r., że przed dniem 1 stycznia 2004 r. skarżący nie był długotrwale, całkowicie niezdolny do pracy nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że obiektywnie rzecz biorąc pracę tę mógł podjąć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok pominął tę kwestię i za podstawę rozstrzygnięcia przyjął stan faktyczny ustalony wbrew wytycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe spowodowało, że kontrola sądowoadministracyjna dokonana zaskarżonym wyrokiem jest nieprawidłowa, co uzasadnia uwzględnienie skargi kasacyjnej.

Z uwagi na niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego jest niemożliwe.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.