Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Rz 47/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie – orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - oddalił skargę P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano P. O. prawo jazdy kategorii B nr [...], wydane przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] lutego 2006 r. na druku seria i numer [...] do 6 miesięcy, to jest do dnia 16 września 2017 r. włącznie oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, P. O. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie naruszenie:
- I. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) a mianowicie:
- 1) art. 102 ust. 1d) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.; dalej również jako: "u.k.p.") - poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu, polegające na przyjęciu, że ww. przepis znajduje zastosowanie w sytuacji zaistniałej w uwarunkowaniach stanu faktycznego niniejszej sprawy, w której postępowanie w sprawie przedłużenia do 6 miesięcy okresu, na który zatrzymano skarżącemu prawo jazdy, zostało wszczęte i została wydana decyzja w ww. sprawie pomimo tego, że decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy już wygasła (tj. wbrew temu, że upłynął już okres, na który wydana została pierwotna decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy), gdy tymczasem wszczęcie postępowania o wydanie decyzji administracyjnej o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy, już po upływie pierwotnego 3-miesięcznego okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, nie może nastąpić na podstawie ww. przepisu,
- 2) art. 102 ust. 1e) u.k.p w związku z art. 102 ust. 1c) u.k.p. w związku z art. 57 § 3 oraz art. 110 § 1 k.p.a. - poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu na etapie subsumpcji przepisów prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, zasady obliczania okresów wskazanych w ww. przepisach zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, w tym w szczególności co do zakończenia okresu ważności pierwotnej decyzji o zatrzymaniu Skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy; jak również poprzez pominięcie faktu, że skoro zaskarżona w drodze skargi decyzja w przedmiocie przedłużenia zatrzymania prawa jazdy została doręczona Skarżącemu już po upływie 3-miesięcznego okresu, na który zatrzymano Skarżącemu prawo jazdy, nie mogła ona wywołać spodziewanego przez Organ skutku w postaci przedłużenia zatrzymania prawa jazdy;
- II. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. - polegające na niesłusznym oddaleniu skargi w sytuacji nieuprawnionego wszczęcia, a następnie braku umorzenia przez organy administracji publicznej (tj. przez Prezydenta Miasta [...] i Samorządowe Kolegium Odwoławcze) postępowania administracyjnego w sprawie przedłużenia do 6 miesięcy okresu, na który zatrzymano skarżącemu prawo jazdy, które to organy dokonały wszczęcia, a następnie prowadziły ww. postępowanie administracyjne pomimo jego bezprzedmiotowości, tj. w sytuacji, w której wszczęcie z urzędu w dniu 29 czerwca 2017 r. postępowania w przedmiocie przedłużenia do 6 miesięcy okresu zatrzymania prawa jazdy nastąpiło pomimo braku w obrocie prawnym decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy z uwagi na jej wygaśnięcie z upływem dnia 16 czerwca 2017 r. (tj. z uwagi na fakt, że upłynął już okres, na który wydana została ww. pierwotna decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy) oraz wydanie decyzji przedłużającej pierwotny 3-miesięczny okres do 6 miesięcy pomimo braku możliwości realizacji uprawnień wynikających z pierwotnej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące, która utraciła moc wiążącą, a następnie poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej na skutek bezprzedmiotowego postępowania.
Naruszenie powyższe mogło mieć - a w ocenie skarżącego nawet w rzeczywistości miało - istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem na jego skutek doszło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organów administracji (tj. decyzji Prezydenta Miasta [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego),
2) art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art 151 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 2 k.p.a. - poprzez niesłuszne oddalenie skargi, jak również poprzez pominięcie i brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisu art. 107 § 2 k.p.a., w sytuacji, w której w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie ww. unormowanie zostało niesłusznie pominięte, gdy tymczasem pierwotna decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, będącą przesłanką do wydania kolejnej decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, zawierała termin, po upływie którego decyzja przestała obowiązywać, a co za tym idzie, nie mogła zostać przedłużona na dalszy okres.Naruszenie powyższe mogło mieć, a w ocenie skarżącego nawet w rzeczywistości miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uchybienia po stronie organów administracji publicznej, jakie wystąpiły na etapie postępowania w sprawie przedłużenia do 6 miesięcy okresu, na który zatrzymano skarżącemu prawo jazdy, winny skutkować uchyleniem w całości zaskarżonej w drodze skargi decyzji, nie zaś oddaleniem skargi, jak to nieprawidłowo uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie,
3) art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. - poprzez niesłuszne oddalenie skargi w sytuacji wydania zaskarżonej w drodze skargi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z pominięciem i naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a., polegającym na rozstrzygnięciu na niekorzyść skarżącego wątpliwości co do treści interpretowanej normy prawnej, wynikającej z przepisu art. 102 ust. 1d u.k.p. i przyjęciu hipotetycznego stanu faktycznego, który nie miał miejsca w sprawie, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało nieprawidłowym oddaleniem skarg,
4) art 134 § 1, art 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a. - polegające na niesłusznym oddaleniu skargi w sytuacji prowadzenia przez organy administracji postępowania w sprawie przedłużenia do 6 miesięcy okresu, na który zatrzymano skarżącemu prawo jazdy, w sposób naruszający zasadę praworządności wynikającą z art. 6 k.p.a., w tym poprzez błędną ocenę co do faktu prowadzenia ww. postępowania pomimo i wbrew jego bezprzedmiotowości, co w rezultacie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji administracyjnego Organu drugiej instancji w całości,
5) art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 11 k.p.a. - polegające na niesłusznym oddaleniu skargi w sytuacji wydania zaskarżonej w drodze skargi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z naruszeniem obowiązku wyjaśniania stronie (Skarżącemu) zasadności przesłanek, którymi ww. organy miały kierować się przy załatwianiu sprawy, w tym w szczególności poprzez odmówienie wyjaśnienia stronie (Skarżącemu), jakie negatywne przesłanki (na co powołał się administracyjny Organ drugiej instancji) warunkujące usunięcie z obrotu prawnego decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy, nie wystąpiły w sprawie, w sytuacji, gdy przepisy u.k.p. nie przewidują wprost tzw. negatywnych przesłanek, których wystąpienie niweczyłoby konieczność wydania decyzji opartej na art. 102 ust. 1d u.k.p., co w efekcie doprowadziło do niewyjaśnienia występujących wątpliwości w sprawie i do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji Organu drugiej instancji w całości,
6) art. 141 § 4 p.p.s.a.- poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z naruszeniem ww. przepisu, w tym w sposób wewnętrznie sprzeczny (np. w zakresie niekonsekwentnie przyjmowanego przez Sąd pierwszej instancji zakazu przedłużania terminu, który już upłynął) oraz z zaniechaniem odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów i argumentów Skarżącego podniesionych w skardze, czy też do stanowiska Skarżącego dotyczącego ważności decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy na dzień wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy, co uniemożliwia pełną kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku oraz jednoznaczne poznanie podstaw i motywów, którym kierował się Sąd pierwszej instancji przy rozpoznaniu i rozstrzyganiu niniejszej sprawy,
7) art. 151 p.p.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7a § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 57 § 3, art. 105 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 107 § 2 k.p.a. oraz art. 110 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte wykonanie przez Sąd pierwszej instancji obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji pomimo jej niezgodności z prawem i oddalenie skargi.
Naruszenie powyższe mogło mieć - a w ocenie skarżącego nawet w rzeczywistości miało - istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przeprowadzenie prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skutkowałoby uwzględnieniem skargi, nie zaś jej oddaleniem (co miało miejsce w niniejszej sprawie).
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie (względnie stwierdzenie nieważności) zaskarżonej decyzji – w obu przypadkach wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.
Ponadto skarżący oświadczył że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego i istotnym naruszeniu przepisów postępowania.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów procesowych należy uznać, że nie były one skuteczne. Niezasadne bowiem okazały się zarzuty oparte na art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki nie wyszedł poza granice sprawy a uzasadnienie zaskarżonego wyroku, spełnia wszystkie wymagania prawne, o których mowa w art. 141§ 4 p.p.s.a. Nadmienić przy tym wypada, że sąd wojewódzki nie ma obowiązku odnoszenia się do wszystkich kwestii, podniesionych w skardze a jedynie do tych zagadnień, które w danej sprawie miały rzeczywiście znaczenie. Wymóg ten zaś – jak wyżej wspomniano - został w tym przypadku spełniony. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji rzetelnie przedstawił stan faktycznym i prawny sprawy oraz wyjaśnił tok swojego rozumowania. Brak uwzględnienia skargi nie mógł być zaś utożsamiany w tej sprawie z naruszeniem powyższego przepisu, gdyż fakt ten powodowała jedynie odmienna, niż prezentował to skarżący, wykładnia prawa materialnego.
Podobnie nieuprawnione były również zarzuty dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.
Przepisy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., stanowiąc, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, mają jedynie charakter ustrojowy. Okoliczność zaś, że w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki wydał wyrok w następstwie rozpoznania skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano P.O. prawo jazdy kategorii B nr [...], ewidentnie dowodzi, że Sąd I instancji nie naruszył w/w przepisów. To natomiast, że wynik sądowej kontroli zaskarżonej decyzji nie był dla strony satysfakcjonujący, nie oznacza jeszcze naruszenia powyższych norm.
Oddalenie zaś w/w skargi musiało skutkować oparciem zaskarżonego wyroku na przepisie art. 151 p.p.s.a., gdyż przepis ten stanowi, iż w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części. Przepis ten zatem ma jedynie charakter blankietowy, co oznacza, że jego zastosowanie jest jedynie wynikiem kontroli zaskarżonego aktu dokonanej przez sąd. Skoro zaś w niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki skargę oddalił, to tym samym nie mógł oprzeć wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a. czy art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Przepisy te bowiem odnoszą się do sytuacji, w której skarga jest uwzględniania.
Nieusprawiedliwione były także zarzuty związane z procedurą administracyjną, to jest oparte na: art. 6, art. 7a § 1, art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 57 § 3, art. 105 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 107 § 2 k.p.a. oraz art. 110 § 1 k.p.a.
Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym (art. 6 k.p.a.) obejmuje ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia danego postępowania oraz zastosowanie w nim właściwych przepisów prawa materialnego i procesowego. Przyjęcie przy tym przez organ określonej wykładni prawa materialnego, której skarżący nie podzielał, nie może być traktowane jako naruszenie w toku postępowania zasady praworządności. Przewidziana zaś w art. 7a § 1 k.p.a. tzw. zasada przyjaznej interpretacji przepisów może być stosowana dopiero na ostatnim etapie procesu wykładni. Pełni ona bowiem rolę tylko uzupełniającą w stosunku do podstawowych reguł wykładni prawa. Jej zastosowanie zatem wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy inne sposoby wykładni nie dają jednoznacznego wyniku, a która to sytuacja w omawianym przypadku nie zachodziła.
Natomiast nawet ewentualne naruszenie art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a. nie może być traktowane w kategoriach istotnego (to jest mogącego mieć wpływ na wynik sprawy) naruszenia procedury a tylko tego rodzaju uchybienia mogą być podstawą skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Stwierdzić też trzeba, że przedmiotowa sprawa rozpatrywana była w trybie postępowania zwykłego a nie w trybie nadzorczym, stąd zarzut oparty na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (mającym dodatkowo przy tym charakter przepisu prawa materialnego a nie procesowego) był całkiem chybiony.
Nikt również nie kwestionował w tym postępowaniu zasad obliczania terminów, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego ani też zasady związania organu wydaną decyzją bo sporne były jedynie kwestie materialnoprawne. Stąd też zarzuty, odnoszące się do art. 57 § 3 i art. 110 § 1 k.p.a. również nie były trafne.
Natomiast zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 107 § 2 k.p.a., który stanowi, że przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja, nie był w ogóle zrozumiały.
Istota zagadnienia, które wystąpiło w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w analizowanym stanie faktycznym Prezydent Miasta [...] mógł wydać w dniu 28 sierpnia 2017 r. w stosunku do P. O. decyzję opartą na art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1d) oraz 1e) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Zgodnie z tymi przepisami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (...) w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym (art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.). Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 – Prawo o ruchu drogowym (art. 102 ust. 1c u.k.p.). Jeżeli zaś osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 (...), starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy (art. 102 ust. 1d u.k.p.).
Okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, (...) (art. 102 ust. 1e u.k.p.).
W rozpoznawanym stanie faktycznym niesporne było, że w dniu 6 sierpnia 2015 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynęła z Komendy Powiatowej Policji w [...] informacja o przekroczeniu przez P. O. dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Prawo jazdy nie zostało jednak stronie zatrzymane (brak posiadania przez kierowcę dokumentu podczas kontroli). W związku z powyższym Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i rozpatrując po raz kolejny sprawę, wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję nr [...] o zatrzymaniu P. O. prawa jazdy na okres 3 miesięcy, zobowiązując go do zwrotu dokumentu. Rozpatrując zaś sprawę w trybie instancji odwoławczej, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji a skarga na tę decyzję została prawomocnie w dniu 16 marca 2017 r. oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1607/17 oddalono skargę kasacyjną). W rezultacie skarżący w dniu 16 marca 2017 r. złożył swój dokument prawa jazdy do depozytu Urzędu.
Następnie jednak w dniu 2 maja 2017 r. wpłynęło do Prezydenta Miasta [...] kolejne pismo Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...] informujące o prowadzeniu przez P. O. w dniu 14 kwietnia 2017 r. pojazdu w miejscowości [...], pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. W tej sytuacji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 102 ust. 1d u.k.p., Prezydent Miasta [...] orzekł o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano P.O. prawo jazdy kat. B do 6 miesięcy tj. do dnia 16 września 2017 r. włącznie. Decyzję tę utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2017 r. nr [...].
Powyższe postępowanie organów zaakceptował Sąd Wojewódzki, podnosząc w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że wprawdzie w kontrolowanej sprawie postępowanie o przedłużenie P. O.zatrzymania dokumentu prawa jazdy zostało wszczęte po upływie okresu 3 miesięcy, na który to okres pierwotnie zatrzymano mu prawo jazdy, ale rozstrzygające znaczenie w tym przypadku miał fakt, że skarżący zdeponował w Urzędzie dokument prawa jazdy dopiero w dniu 16 marca 2017 r.
Stanowisko to – w ocenie składu orzekającego - jest prawidłowe. Przypomnieć bowiem należy, że – jak wyżej wspomniano - zgodnie z art. 102 ust. 1e) u.k.p., okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d u.k.p. oblicza się wprawdzie na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, ale – z mocy przepisu szczególnego, zawartego w ustawie prawnomaterialnej, dla ustalenia początku okresu owych 6-ciu miesięcy jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Skoro zatem skarżący dokument ten zwrócił organowi dopiero w dniu 16 marca 2017 r. to należało uznać, że termin 3-miesięcy, na który początkowo zatrzymano skarżącemu prawo jazdy (stosownie do art. 57 § 1 i 3 k.p.a.) upływał w dniu 16 czerwca 2017 r. W rozpatrywanej sprawie w trakcie zaś trwania tego terminu, bo w dniu 27 kwietnia 2017 r., skarżący kierował pojazdem silnikowym bez prawa jazdy, zatem okoliczność ta uzasadniała wydanie w stosunku do niego kolejnej decyzji, tym razem o przedłużeniu zatrzymania prawa jazdy na okres dalszych 6-ciu miesięcy.
Jak z powyższego więc wynika, wykładnia powyższych przepisów prawa materialnego nie nasuwa wątpliwości, a zatem zgodzić się trzeba z poglądem, wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2017 r. (sygn. akt I OSK 1214/17, LEX nr 2456039), iż z przepisów tych jednoznacznie wynika, że dla przedłużenia okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6-ciu miesięcy, konieczne jest stwierdzenie kierowania pojazdem silnikowym przez osobę w okresie obowiązywania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 4 u.k.p. a nie jest konieczne by sama decyzja o przedłużeniu tego okresu była wydana w przedziale czasowym, w którym obowiązywała decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. Celem bowiem uchwalenia przepisu art. 102 ust. 1d u.k.p. jest napiętnowanie wszystkich przypadków lekceważenia braku poszanowania dla obowiązku powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w sytuacji, gdy kierowca ma zatrzymane uprawnienie do prowadzenia pojazdów.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie była w tym przypadku uzasadniona, a co - z mocy art. 184 p.p.s.a. – skutkowało jej oddaleniem.