Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2575/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 411/13 w sprawie ze skargi Z. M. na zarządzenie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...]marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w użytkowanie wieczyste.
Pismem z dnia 30 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Podkreślić należy, że w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeka wojewódzki sąd administracyjny.
W ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego ww. kwestii z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13; postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2014 r., II FSK 1864/14; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04, publik.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.).
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2014r., II OSK 2600/13, z dnia 28 listopada 2013r. II OSK 1590/12, z dnia 20 listopada 2013r. II GSK 1132/12).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.