Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 121/14, oddalił skargę R. M. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty różnicy uposażenia.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, uchylił decyzję personalną nr [...] z dnia 27 grudnia 2010 r. w sprawie zwolnienia R. M. ze Służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem 31 grudnia 2010 r. Wobec orzeczenia Sądu R. M. w piśmie z dnia 22 czerwca 2013 r. skierowanym do Szefa CBA, sformułował roszczenie o wypłatę różnicy pomiędzy należnym uposażeniem sprzed zwolnienia ze służby a pobieranym świadczeniem emerytalnym za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2013 r.
Decyzją nr [...] z dnia 26 sierpnia 2013 r. Szef CBA odmówił wypłaty R. M. różnicy pomiędzy należnym uposażeniem sprzed zwolnienia ze służby a pobieranym świadczeniem emerytalnym za powyżej wskazany okres.
We wniosku o ponowne rozpoznanie skarżący wskazał, że Szef CBA wydając decyzję, nie wyjaśnił dlaczego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, wywołuje skutki "ex nunc". Podkreślił, że decyzja personalna nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie zwolnienia ze służby została wydana przez osobę nieuprawnioną, tj. z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje tym, że decyzja ta nie istnieje w obrocie prawnym.
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Szef CBA) decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. stanowił art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 621). Zgodnie z treścią tego przepisu funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne.
Podstawę wydania decyzji personalnej nr [...] Szefa CBA stanowiło rozstrzygnięcie zawarte w decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. skutkujące zwolnieniem ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym R. M. z dniem 31 grudnia 2010 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, uchylający z dniem 19 marca 2013 r. decyzję w sprawie zwolnienia ze służby w CBA.
R. M. na podstawie decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. został zwolniony ze służby w CBA z dniem 31 grudnia 2010 r. Od 1 stycznia 2011 r. skarżący pozostawał poza służbą. Uchylenie decyzji przez Sąd spowodowało reaktywację stosunku służbowego z dniem 19 marca 2013 r. Skarżący zgłosił gotowość do ponownego podjęcia służby w CBA w piśmie z dnia 22 czerwca 2013 r. Wskazany wyrok WSA w Warszawie nie stwierdził nieważności decyzji, lecz uchylił ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a z uwagi na naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Z rozstrzygnięcia Sądu wynika, że decyzja personalna w sprawie zwolnienia ze służby nie nosiła znamion rażącego naruszenia prawa, bowiem w takiej sytuacji sąd obligatoryjnie stwierdza nieważność decyzji.
Organ przypomniał, iż uchylenie decyzji – w przeciwieństwie do stwierdzenia nieważności powodującego skutki "ex tunc"- wywołuje skutki wyłącznie na przyszłość "ex nunc". Wadliwa decyzja administracyjna wywołuje skutki prawne, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego.
Zwolnienie ze służby powoduje, pomimo swojej wadliwości, rozwiązanie stosunku służbowego łączącego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia ze służby. W ocenie organu okres od dnia zwolnienia ze służby do dnia uchylenia decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., tj. od 1 stycznia 2011 r. do 18 marca 2013 r., należy traktować jako okres pozostawania poza służbą.
Ponadto, zdaniem organu, bezsprzecznym jest, że R. M. nie pełnił służby w CBA w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 18 marca 2013 r., zatem nie jest uprawniony do otrzymywania za ten okres uposażenia, które to świadczenie zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym jest ściśle powiązane z posiadaniem statusu funkcjonariusza. Odnośnie uposażenia za okres od 19 marca 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., to prawo do uposażenia funkcjonariusza, który został przywrócony do służby w wyniku uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby, powstaje nie z dniem uchylenia przedmiotowej decyzji a z dniem zgłoszenia gotowości do ponownego podjęcia służby. Taką gotowość R. M. zgłosił w piśmie z dnia 22 czerwca 2013 r., które wpłynęło do CBA w dniu 27 czerwca 2013 r. Zatem od dnia 27 czerwca 2013 r. R. M. jest uprawniony do otrzymywania uposażenia z tytułu pełnienia służby w CBA. Uposażenie za okres od 27 czerwca 2013 r. do 27 lipca 2013 r. zostało skarżącemu wypłacone.
W końcowej części uzasadnienia decyzji organ podkreślił, że analiza aktualnego stanu prawnego prowadzi do wniosku, iż regulacja dotycząca ustalenia prawa do uposażenia funkcjonariuszy CBA jest zupełna i nie zawiera żadnych luk prawnych. Stosowanie, jak sugeruje R. M., na zasadzie analogii art. 42 ustawy o Policji byłoby nieuprawnione.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o sprostowanie świadectwa służby.
Powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w myśl z art. 89 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym – prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Zgodnie z § 2 cytowanego przepisu z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.
Zdaniem Sądu I instancji powyższe uregulowanie oznacza, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a wygasa z dniem zwolnienia ze służby lub wystąpienia okoliczności uzasadniających wygaśnięcie tego prawa. Prawo do uposażenia pozostaje w ścisłym związku z faktem pełnienia służby przez funkcjonariusza. Innymi słowy niewykonywanie służby poza wypadkami, kiedy funkcjonariusz zachowuje w takich sytuacjach prawo do uposażenia, np. urlop wypoczynkowy, choroba – pozbawia funkcjonariusza prawa do uposażenia. Prawo do uposażenia przysługuje w związku z faktycznym wykonywaniem zadań służbowych, a nie tylko pozostawaniem w stosunku służbowym bez pełnienia służby.
W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że R. M. nie pełnił służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 18 marca 2013 r., ponieważ decyzją personalną nr 2944/10 z 27 grudnia 2010 r. został zwolniony ze służby z dniem 31 grudnia 2010 r. Wyrokiem z 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję personalną, co spowodowało reaktywację stosunku służbowego z dniem 19 marca 2013 r. oraz zgłoszenie przez stronę gotowości do ponownego podjęcia służby w CBA sformułowane w piśmie z dnia 22 czerwca 2013 r.
WSA w Warszawie podkreślił, że wyrok Sądu nie stwierdził nieważności decyzji, lecz uchylił ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. z uwagi na naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Z rozstrzygnięcia Sądu wynika, że decyzja personalna w sprawie zwolnienia ze służby nie nosiła znamion rażącego naruszenia prawa, bowiem w takiej sytuacji sąd obligatoryjnie stwierdza nieważność decyzji.
Zdaniem Sądu I instancji słusznie organ wskazał, że uchylenie decyzji – w przeciwieństwie do stwierdzenia nieważności powodującego skutki "ex tunc"- wywołuje skutki wyłącznie na przyszłość "ex nunc". Wadliwa decyzja administracyjna wywołuje skutki prawne, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Zwolnienie ze służby powoduje, pomimo swojej wadliwości, rozwiązanie stosunku służbowego łączącego jego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia ze służby. Okres od dnia zwolnienia ze służby do dnia uchylenia decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., tj. od 1 stycznia 2011 r. do 18 marca 2013 r. należy, zdaniem Sądu I instancji, traktować jako okres pozostawania poza służbą.
Ponadto WSA w Warszawie wskazał, że bezsprzecznym jest, iż R. M. nie pełnił służby w CBA w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 18 marca 2013 r., zatem nie jest uprawniony do otrzymywania za ten okres uposażenia, które to świadczenie zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym jest ściśle powiązane z posiadaniem statusu funkcjonariusza. Odnośnie uposażenia za okres od 19 marca 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., to prawo do uposażenia funkcjonariusza, który został przywrócony do służby w wyniku uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby, powstaje, zdaniem Sądu I instancji, nie z dniem uchylenia przedmiotowej decyzji a z dniem zgłoszenia gotowości do ponownego podjęcia służby. Taką gotowość R. M. zgłosił w piśmie z dnia 22 czerwca 2013 r., które wpłynęło do CBA 27 czerwca 2013 r. Zatem dopiero od dnia 27 czerwca 2013 r. R. M. był uprawniony do otrzymywania uposażenia z tytułu pełnienia służby w CBA. Uposażenie za okres od 27 czerwca 2013 r. do 27 lipca 2013 r. zostało skarżącemu wypłacone.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł R. M. reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie wskazał, że zaskarża wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:
- 1) art. 134 P.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie w granicach sprawy jedynie w oparciu o wnioski, a nie w oparciu o całokształt sprawy;
- 2) art. 135 P.p.s.a. poprzez brak zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, gdyż było to niezbędne dla końcowego jej załatwienia;
- 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wskazania szczegółowych podstaw rozstrzygnięcia wyroku.
- II. Naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- 1) art. 153 P.p.s.a. poprzez brak realizacji obowiązku dotyczącego tego, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia;
- 2) uznanie, iż przedmiotowa sprawa dotyczy jedynie uchylenia decyzji administracyjnej a nie zbiegu dwóch sytuacji prawnych – uchylenia decyzji i stwierdzenia jej nieważności;
- 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż decyzja personalna o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA wydana została przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania, wobec czego jest z mocy prawa nieważna.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że decyzja personalna z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], zwalniająca skarżącego ze służby w CBA z dniem 31 grudnia 2010 r., została podpisana przez Zastępcę Szefa CBA J. C., co stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący kasacyjnie przywołał w tym miejscu stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1948/12. Szef CBA rozpatrując odwołanie od decyzji nr [...], w ogóle nie zajął stanowiska w zakresie zasadności działania Zastępcy Szefa CBA.
Skarżący kasacyjnie zarzucił również, że Sąd I instancji skupił się jedynie na przedstawionych przez organ argumentach, nie uwzględniając całokształtu sprawy, a przede wszystkim faktu, że podstawą roszczenia jest nie tylko błędnie wydany wyrok uchylająca decyzję o zwolnieniu ze służby w CBA. Poza tym, w ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie wskazał, jaka jest podstawa prawna do stwierdzenia, iż prawo do uposażenia powstaje z dniem zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, a nie z chwilą faktycznego uznania przywrócenia do służby i dlaczego ten dzień został uznany za moment odbioru pisma przez CBA, a nie chociażby datę stempla pocztowego – jak dla innych terminów w postępowaniu.
Szef CBA w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W tej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie wystąpiła, stąd Sąd ten ograniczył się do zbadania postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie skargę kasacyjną oparł na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. W tej zaś sytuacji, w pierwszej kolejności, trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy administracyjne polega na kontroli działalności administracji publicznej, obejmującej orzekanie w sprawach sądowoadministracyjnych ze skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sądy administracyjne, oprócz badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów (decyzji, postanowień), powinny dążyć do końcowego załatwienia sprawy. W tym celu ustawodawca dał wojewódzkim sądom administracyjnym rozpoznającym sprawy w pierwszej instancji, m. in. takie instrumenty, jak te określone w art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną.
Sąd może też w celu usunięcia naruszenia prawa i jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, stosować środki przewidziane ustawą w stosunku do aktów lub czynności, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
Jak wynika z utrwalonego stanowiska judykatury niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. wyrok NSA z 27 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 628/04,[w:] CBOIS).
Wskazać należy, że przepis ten jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ wojewódzkiego sądu administracyjny nie zauważył z urzędu. Ponadto zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że sąd wojewódzki powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze. Tymczasem zarzut naruszenia omawianego przepisu P.p.s.a. i jego uzasadnienie takich wymogów nie spełniają. Zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. nie zasługuje zatem na uwzględnienie.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. przypomnieć należy, iż przepis ten ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. Ponadto naruszenie art. 135 P.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, co powoduje, że zarzut naruszenia powołanego przepisu nie może odnieść zamierzonego skutku (por. wyroki NSA z: 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13, LEX nr 1637120).
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika obowiązek sądu w zakresie umieszczenia w uzasadnieniu wyroku określonych elementów, w tym m.in. podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w tym przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Natomiast ewentualne wady oceny przedstawionej w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stanowią naruszenia tego przepisu. Nie oznaczają one bowiem tego samego, co brak tejże oceny (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 881/11, LEX nr 392445).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał prawne podstawy swego rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz ust. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. stwierdzając jednocześnie, że uchylenie przez Sąd Wojewódzki zaskarżonej decyzji powoduje skutki na przyszłość "ex nunc". Sąd I instancji wyjaśnił również powody, dla których przyjął, iż prawo do uposażenia powstało z dniem 27 czerwca 2013 r. W dniu tym bowiem, jak wskazał Sąd Wojewódzki, wpłynęło do organu oświadczenie funkcjonariusza o zgłoszeniu gotowości do ponownego podjęcia służby. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może zatem zostać uwzględniony.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzić należy, iż wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 58 ust. 3 i art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA. Mocą tej decyzji zwolniono skarżącego z dniem 31 grudnia 2010 r. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Sąd Wojewódzki w przywołanym wyroku z dnia 19 marca 2013 r. jednocześnie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W ocenie NSA słusznie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, iż R. M. nie pełnił służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 18 marca 2013 r., uchylenie bowiem decyzji o zwolnieniu go ze służby spowodowało reaktywację stosunku służbowego od dnia 19 marca 2013 r. Słusznie też WSA w Warszawie zwrócił uwagę na to, iż uchylenie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby nastąpiło w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie uchylenie decyzji na tej podstawie wywołuje skutki na przyszłość – "ex nunc". Skutki z mocą wsteczną – "ex tunc" powoduje natomiast stwierdzenie przez sąd wojewódzki nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Warto przypomnieć, że decyzja dotknięta wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a., korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego. Decyzja stwierdzająca nieważność jest zaś aktem o charakterze deklaratoryjnym, działającym wstecz i eliminującym skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby w ogóle nie została podjęta. Wobec powyższego, skoro brak jest aktu stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, to zasadnie Sąd I instancji przyjął, że decyzja ta wyeliminowana została z obrotu prawnego z mocą "ex nunc".
Należy też zwrócić uwagę, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 172/13, jest wyrokiem prawomocnym, co oznacza, że wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale także inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 P.p.s.a.). Wobec powyższego wnoszący skargę kasacyjną nie może skutecznie powoływać się na to, iż wskazany wyrok jest, w jego ocenie, błędny. Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest zatem niezasadny.
Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez uznanie, iż przedmiotowa sprawa dotyczy jedynie uchylenia decyzji administracyjnej, a nie zbiegu dwóch sytuacji prawnych uchylenia decyzji i stwierdzenia jej nieważności został wadliwie sformułowany, gdyż autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu, który został, jego zdaniem, naruszony przez Sąd I instancji. Takie sformułowanie zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego merytoryczne rozpoznanie.
Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Zarzut ten jest sformułowany w sposób niezrozumiały. Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem na czym konkretnie w niniejszej sprawie miałoby polegać naruszenie tego przepisu.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 P.p.s.a.