Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II SAB/Rz 12/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi E.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie wznowienia postępowania: 1. stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznał od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz E.Z. sumę pieniężną w kwocie 500 zł.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Przedmiotem skargi E.Z., reprezentowanej przez C.M. (matkę), było przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
Wnioskiem z 23 czerwca 2017 r. [data wpływu pisma do organu] K.M. - działająca przez pełnomocnika C.M. - zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Kolegium z [...] lipca 2011 r. nr [...].
Po rozpatrzeniu wniosku, postanowieniem z [...] maja 2018 r. nr [...] Kolegium odmówiło wznowienia postępowania, wskazując, że wniosek o wznowienie złożony został przez pełnomocnika po dniu śmierci mocodawczyni, która nastąpiła [...] marca 2012 r., w związku z czym pełnomocnictwo z tą datą wygasło. W rozpatrywanej sprawie przedmiot postępowania dotyczący przyznania zasiłku celowego odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą K.M.
Wnioskiem z 24 maja 2018 r. [do organu pismo wpłynęło 25.5.2018 r.] C.M. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podała, że składając wniosek o wznowienie występowała jako osoba umocowana. Wyjaśniła, wskazując na K.M., że określiła adresatkę dotychczasowej decyzji. Nawet po śmierci K.M. posiadane przez nią umocowanie jest prawidłowe, gdyż jest także pełnomocnikiem następczyni prawnej zmarłej, tj. swej córki E.Z., która to jest stroną domagającą się przez nią wznowienia postępowania dotyczącego zmarłej babci.
Dnia 3 grudnia 2018 r. (data nadania [pisma] w urzędzie pocztowym [, pismo wpłynęło do organu 5.12.2018 r.]) pełnomocnik E.Z. złożyła do Kolegium "ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania" przez Kolegium. Zawnioskowała o: stwierdzenie bezczynności i przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie Kolegium do rozpatrzenia sprawy; zarządzenie przyczyn niewyjaśnienia sprawy w terminie.
Kolegium pismem z 4 stycznia 2019 r. - w trybie art. 37 § 8 kpa - poinformowało, że sprawę załatwiono postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...].
Dnia 2 stycznia 2019 r. wpłynęła do Kolegium (nadana 28 grudnia 2018 r. i kierowana do WSA w Rzeszowie) - skarga E.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Pełnomocnik skarżącej wnioskowała o stwierdzenie, że: Kolegium dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania; przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zwróciła się o zasądzenie od Kolegium sumy pieniężnej w wysokości 5-krotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium zawnioskowało o jej oddalenie.
Sąd I instancji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.
Wniosek o wznowienie złożono 23 czerwca 2017 r. Do jego rozparzenia doszło [...] maja 2018 r., zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 24 maja 2018 r. - po złożonym 3 grudnia 2018 r. ponagleniu - załatwiono postanowieniem z [...] grudnia 2018 r.
Złożenie wskazanego ponaglenia wyczerpywało ustawowy warunek dopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłość, jakim jest wymóg uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ppsa). Przesłanki i tryb wnoszenia ponaglenia uregulowane są w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), którego § 1 pkt 2 stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b ppsa).
Powyższe pozwala w rozpoznawanej sprawie przyjąć dopuszczalność skargi i skuteczność jej wniesienia. Analiza okoliczności faktycznych sprawy doprowadziła Sąd I instancji do uznania, że Kolegium dopuściło się przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania. Uwagę zwraca znaczny upływ czasu (prawie 11 miesięcy) od daty złożenia wniosku (23 czerwca 2017 r.) do jego rozparzenia ([...] maja 2018 r.).
U podstaw tego znalazło się podjęcie przez Kolegium działań zmierzających do uzyskania "całości akt sprawy" zakończonych postanowieniem z [...] lipca 2011 r. (pismo do Burmistrza z 26 czerwca 2017 r.). W związku z otrzymaną od Burmistrza 3 lipca 2017 r. informacją, że akta sprawy K.M. wraz z aktami sprawy E.Z. która odwołała się od decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2016 r. nr [...] Wojewoda przesłał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, Kolegium dwukrotnie (pismem z 21 lipca 2017 r. i 28 marca 2018 r.) zwracało się do MSWiA o udostępnienie tych akt; w odpowiedzi z 16 sierpnia 2017 r. Minister powołał się na ich brak spowodowany toczącym się postępowaniem sądowym przed WSA w Warszawie i NSA (w związku z jego decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...]); pismem z 26 kwietnia 2018 r. poinformował o sądowym stwierdzeniu nieważności swej decyzji wynikającym z braku jego właściwości i przekazaniu akt sprawy celem rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Ministrowi Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Po otrzymaniu 7 maja 2018 r. tego ostatniego pisma, postanowieniem z [...] maja 2018 r. Kolegium odmówiło wznowienia postępowania.
Sąd I instancji dokonał oceny działań Kolegium z punktu widzenia ich celowości. Wniosek o wznowienie odnosił się do ostatecznego postanowienia z [...] lipca 2011 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, którymi to aktami Kolegium dysponowało w dacie jego złożenia. Do rozpatrzenia samego tylko wniosku akta administracyjne związane z wydaniem poprzedzającej go decyzji z [...] czerwca 2011 r. nie były w tej sytuacji niezbędne, zwłaszcza że w jego załatwieniu Kolegium odmówiło wznowienia postępowania. Analogiczna sytuacja miałaby miejsce w przypadku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, gdyż w ramach rozpatrywania zasadności wniosku o wznowienie nie byłoby rozpatrywane jednocześnie odwołanie od decyzji z [...] czerwca 2011 r.; dopiero dokonywana następczo w wyniku ewentualnego wznowienia postępowania merytoryczna ocena odwołania, a przez to prawidłowości decyzji I instancji, wymagałaby dysponowania aktami sprawy stanowiącymi podstawę wydania tej decyzji.
Trudno nie uznać, że już na tym etapie postępowanie nie było prowadzone przewlekle, w sposób nakierowany na szybkie i sprawne załatwienie sprawy, zwłaszcza, że po uzyskaniu pismem z 26 kwietnia 2018 r. informacji od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o przekazaniu akt administracyjnych sprawy do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Kolegium nie występując i nie oczekując na te akta, rozpatrzyło wniosek o wznowienie.
Także dalszy etap postępowania administracyjnego - zainicjowanego wnioskiem o wznowienie - nie był pozbawiony cech przewlekłości. Wobec złożonego przez pełnomocnika 25 maja 2018 r. (data wpływu do Kolegium) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jego załatwienie z całkowicie niewiadomych przyczyn nastąpiło dopiero postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. i to po uprzednim otrzymaniu 5 grudnia 2018 r. złożonego w związku z tym ponaglenia.
Okoliczności te, w ocenie Sądu I instancji, w pełni uzasadniały stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, że Kolegium dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 1 sentencji wyroku).
Abstrahując od prawidłowości wydanych w tym przedmiocie rozstrzygnięć (nie jest to objęte kontrolą Sądu w ramach skargi na przewlekłość), opisany sposób załatwienia sprawy przez Kolegium bez wątpienia nie wymagał prawie 1,5-rocznego procedowania, którego zakończenie, z uwagi na zaistniały związek czasowy i tak należy uznać za wymuszone wniesionym przez stronę ponagleniem.
W sprawie nie wystąpiły żadne uzasadnione przeszkody uniemożliwiające dokonanie tego w o wiele krótszym terminie, a wręcz z zachowaniem ustawowych wymogów określonych w art. 35 kpa W tym zakresie sprawa nie jawiła się jako szczególnie skomplikowana oraz wymagająca zbierania bądź uzupełnienia materiału dowodowego. Jedyną podjętą przez Kolegium czynnością było wystąpienie o akta sprawy do organu I instancji, które finalnie Kolegium - z uwagi na rodzaj wydanych rozstrzygnięć - samo uznało za zbędne.
Działań Kolegium nie można zakwalifikować jako nakierowanych na szybkie i sprawne załatwienie sprawy, co stanowiło nie tylko naruszenie wyrażonej w art. 8 § 1 kpa zasady prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, ale przede wszystkim wynikającej z art. 12 kpa zasady szybkości i prostoty postępowania.
W konsekwencji - uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania - na podstawie art. 149 § 1a ppsa - WSA stwierdził (pkt 2 sentencji wyroku), że zaistniała w sprawie przewlekłość z uwagi na znaczne i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy miała kwalifikowany charakter rażącego naruszenia prawa (naruszenie takie oznacza stan, w którym bez żadnej wątpliwości i bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty). Jest to wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mająca miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony; jawnego braku woli załatwienia sprawy; ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W tym zakresie Sąd wziął dodatkowo pod uwagę, że o ile jeszcze na etapie rozpatrywania wniosku o wznowienie, zawiadomieniem z 21 lipca 2017 r., Kolegium poinformowało pełnomocnika wnioskodawczyni o wystąpieniu o akta sprawy do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (niezależnie od sygnalizowanego już wyżej braku potrzeby dysponowania na tym etapie postępowania aktami sprawy organu I instancji) i że w związku z tym "postępowanie w przedmiotowej sprawie zostanie zakończone w terminie 30 dni od dnia przekazania akt sprawy przez Ministerstwo", to po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i upływie ustawowych terminów jego załatwienia w ogóle - mimo takiego obowiązku - nie zawiadomiło wnioskodawczyni o przyczynach zwłoki i nie wskazało terminu załatwienia sprawy.
Zestawienie daty złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. 25 maja 2018 r. z datą jego załatwienia, tj. 14 grudnia 2018 r. świadczy o całkowicie lekceważącym podejściu do kwestii terminów załatwiania spraw, skutkując nieuzasadnionym, kilkukrotnym przekroczeniem miesięcznego terminu przewidzianego w tym celu dla postępowania odwoławczego (art. 35 § 3 kpa).
Art. 149 § 2 ppsa stanowi, że sąd w przypadku o którym mowa w § 1 (m. in. uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania), może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6; taki wniosek o przyznanie od Kolegium sumy pieniężnej został zawarty w skardze.
Ponieważ działania Kolegium charakteryzowały się ewidentnym naruszeniem przepisów w zakresie obowiązujących terminów załatwienia sprawy, czego w żaden sposób nie usprawiedliwiały podjęte po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania działania (a także ich całkowity brak po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), za zasadne Sąd uznał częściowe uwzględnienie tego wniosku i orzeczenie o przyznaniu od Kolegium na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 500 zł (pkt III sentencji wyroku). Decydując o jej wysokości Sąd miał przy tym na uwadze, że skarżąca - jako strona postępowania - została przez jej pełnomocnika wskazana w miejsce zmarłej K.M. dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W ocenie Sądu w/w suma pieniężna będzie stanowiła dla skarżącej adekwatną rekompensatę do zaistniałej przewlekłości i oczekiwania na załatwienie sprawy, do czego ostatecznie doszło po wniesieniu ponaglenia (k. 19-24 akt sądowych).
Skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które zaskarżając wyrok II SAB/Rz 12/19 w całości, zarzuciło mu naruszenie:
- - art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a ppsa przez stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania oraz orzeczenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, w której przed wniesieniem skargi sprawa została załatwiona, a zakończenie postępowania przez wydanie aktu administracyjnego przed wniesieniem skargi, nie daje podstaw do stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania organu;
- - art. 149 § 2 ppsa przez przyznanie skarżącej od Kolegium sumy pieniężnej w kwocie 500 zł, w sytuacji, w której z uwagi na załatwienie sprawy przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, Kolegium nie powinno zostać obciążone obowiązkiem poniesienia ww. sumy pieniężnej.
Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie (k. 35-36 akt sądowych).
Odpis skargi kasacyjnej doręczono pełnomocnikowi E.Z. 2 września 2019 r. Dnia 17 września 2019 r. pełnomocnik nadała odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (k. 45, 46-48, 49 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Stan faktyczny ustalony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie został przez Kolegium zakwestionowany, przeto jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a ppsa okazał się nieusprawiedliwiony.
Kolegium opiera swój zarzut na - jak wywodzi - "braku podstaw" do wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku, w którym postępowanie administracyjne zostało zakończone. W realiach niniejszej sprawy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu 23 czerwca 2017 r., postanowieniem z [...] maja 2018 r. organ odmówił wznowienia postępowania, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wpłynął do organu 25 maja 2018 r., ponaglenie wpłynęło do organu 5 grudnia 2018 r., zaskarżone postanowienie wydano [...] grudnia 2018 r. (doręczono pełnomocnikowi skarżącej 18 grudnia 2018 r.), skargę do Sądu wywiedziono 28 grudnia 2018 r. Niewątpliwie skargę wniesiono po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu (art. 3 § 2 pkt 8 ppsa), nie było jednolicie oceniane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane były dwa stanowiska. Zgodnie z pierwszym z nich, prezentowanym m.in. w wyroku NSA z 21.6.2017 r. II OSK 853/17, Lex 2345709, w przypadku wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu, skarga podlega oddaleniu. Zwolennicy tego poglądu podkreślają, że skoro celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest dyscyplinowanie organu przez zwalczanie jego pasywności, to wniesienie skargi do sądu - już po wydaniu decyzji - uniemożliwia jej uwzględnienie, skoro wskazana funkcja została osiągnięta. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do trudnej do zaakceptowania sytuacji, w której skarga do sądu mogłaby być wniesiona w dowolnym czasie, a zatem nawet wiele lat po wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie.
Prezentujący odmienne stanowisko twierdzą, że wydanie decyzji przez organ administracji przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania nie stanowi przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania w oparciu o art. 149 § 1 ppsa, przy czym w takiej sytuacji uwzględnienie skargi polega na rozstrzygnięciu, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ewentualnym wymierzeniu grzywny, bądź przyznaniu określonej sumy pieniężnej. W motywach tego stanowiska wskazuje się obowiązek ochrony obywatela przed pasywnością organu. Skarga ta stanowi środek, który działa dyscyplinująco na organy administracji, a w szerszym zakresie przeciwdziała także ich opieszałości w prowadzeniu spraw i służy usuwaniu negatywnych skutków wynikających z przewlekłości postępowań administracyjnych. Nie bez znaczenia jest także to, że orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia przewlekłości i jego charakteru, stanowi prejudykat w przypadku dochodzenia odszkodowania na podstawie przepisów prawa cywilnego, za szkodę spowodowaną przewlekłością.
Podjęcie przez organ administracji rozstrzygnięcia kończącego sprawę nie czyni bezprzedmiotową ani bezzasadną skargi na przewlekłość. Uwzględnienie skargi polega wówczas na rozstrzygnięciu o tym, czy: przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce (art. 149 § 1 pkt 3); miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). Wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu rozstrzygnięcia, nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku jej rozpoznania w zakresie, o którym stanowi art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i 2 ppsa (tak m.in. NSA w wyrokach z: 28.6.2019 r. II OSK 795/19; 7.12.2018 r. I OSK 3420/18; 5.1.2018 r. II OSK 2276/17; 4.11.2015 r. II OSK 591/15; 3.12.2013 r. II OSK 891/13).
Aktualnie dominuje drugi z przedstawionych wyżej poglądów, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie. Przewlekłość postępowania jest stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy, dlatego też ocenie, czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, nie stoi na przeszkodzie załatwienie sprawy.
Wobec tego mimo, że w dacie wniesienia skargi organ administracji zakończył postępowanie administracyjne, to Sąd I instancji zobligowany był do oceny, czy postępowanie to prowadzone było przewlekle, a jeśli tak, to czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceny takiej WSA dokonał w pkt I i II sentencji zaskarżonego wyroku.
Niezasadny był zarzut naruszenia art. 149 § 2 ppsa.
Stosownie do art. 149 § 2 ppsa, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 [przepis ten obejmuje zatem przypadek występujący w niniejszej sprawie, tj. pkt 3 - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania], może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Stwierdzenia przewlekłości umożliwia Sądowi zasądzenie sumy pieniężnej. Przesłanką do zastosowania art. 149 § 2 ppsa jest bowiem orzeczenie sądu w zakresie określonym w art. 149 § 1 ppsa. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził, że skarga na przewlekłość jest dopuszczalna również po zakończeniu postępowania, to wobec stwierdzenia przewlekłości (pkt I sentencji zaskarżonego wyroku), Sąd I instancji mógł przyznać skarżącej sumę pieniężną na podstawie art. 149 § 2 ppsa (pkt III sentencji zaskarżonego wyroku).
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 ppsa), niedopuszczalna była kontrola wyroku II SAB/Rz 12/19 w szerszym zakresie. Skarżący kasacyjnie organ nie podniósł zarzutów, nawet w trybie warunkowym (np. "z ostrożności procesowej"): błędnej oceny, co do stwierdzenia przewlekłości postępowania (pkt I sentencji zaskarżonego wyroku); jego charakteru - rażącego naruszenia prawa (pkt II sentencji zaskarżonego wyroku); zasadności zasądzenia sumy pieniężnej i jej wysokości (pkt III sentencji zaskarżonego wyroku).
Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.
Odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona z jednodniowym przekroczeniem ustawowego, czternastodniowego terminu wynikającego z art. 179 zd. 1 ppsa, przeto wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać rozpoznany, bowiem roszczenie o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego wygasło (art. 210 § 1 ppsa).