Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 235/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę E.D. i Z.D. (dalej także, jako: “skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 23 listopada 2017 r., E. i Z. D. zwrócili się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...], położonej w obrębie [...], zgodnie ze wstępnym projektem podziału opracowanym przez uprawnionego geodetę. Z załączonego wstępnego projektu podziału nieruchomości wynikało, że skarżący zamierzają podzielić działkę nr [...] na cztery działki o pow. od 0,1675 ha do 0,1716 ha i jedną działkę o pow. 0,0458 ha., która zapewniałaby dostęp do istniejącej drogi publicznej nr [...] dla projektowanych działek nr [...] oraz [...] za pośrednictwem istniejącej działki nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., Burmistrz [...] negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału, stwierdzając, iż jest on niezgodny z zapisami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2017 r. wydanej dla działki [...], objemującej budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., Samorządowe Kolegium odwoławcze [...] uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ I instancji pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki nr [...], jednakże decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Burmistrz [...] odmówił zatwierdzenia ww. podziału. Wskazał, że w dniu 18 maja 2018 r. zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący sporną działkę. Z treści planu wynika, że minimalna powierzchnia nowo wydzielonej działki budowlanej wynosi 1500 m². Tymczasem projktowana działka nr [...] ma mieć powierzchnię 458 m², co jest niezgodne z założeniami planu.
Po rozpoznaniu odwołania skarżących od decyzji odmawiającej zatwierdzenia podziału nieruchomości, Kolegium decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest decyzji o wygaśnieciu decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2017 r., a także należy zaopiniować w formie postanwoienia zgodność podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie w dniu 18 maja 2018 r.
Decyzją z dnia [...] września 2018 r. organ I instancji z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] października 2017 r. o warunkach zabudowy.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r., Burmistrz [...] negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki nr [...], polegającym na wydzieleniu działek w sposób pokazany na mapie stanowiącej załącznik do postanowienia. Organ wskazał, że dzielona działka nr [...] według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego położona jest w obszarze oznaczonym symbolami b-07MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz b-11KDW (teren drogi wewnętrznej). W tym kontekście zauważono, że jedna z nowo wydzielonych działek [...] ma mieć powierzchnię 459 m², a z zapisów z planu wynika, iż minimalna powierzchnia działek budowlanych wynosi 1500 m².
Dalej wskazano, iż z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka [...] może być dzielona na poszerzenie istniejącej drogi przyległej do dzielonej nieruchomości (działka nr [...]), która ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej oraz powiatowej. Dlatego wstępny projekt podziału jest sprzeczny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na powyższe postanwoienie skarżący wnieśli zażalenie.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2018 r., którym jak stwierdziło "odmówiono zatwierdzenia podziału nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej nr [...], połozonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonej w rejestrze gruntów nr dzialki [...]".
Kolegium wskazało, że działka nr [...] według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego położona jest w obszarze oznaczonym symbolami b-07MN oraz b-llKDW (uchwała z dnia [...] marca 2018 r. Rady Miejskiej [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach geodezyjnych Z., E., G., C., T. - Dz. U. Woj. [...] z 2018 r., poz. 1868). Ustalenia dotyczące zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenów elementarnych oznaczonych symbolem literowym b-07MN zostały ujęte w § 24 uchwały, a dla terenów oznaczonych symbolem b-11KDW w § 39. Według tych przepisów, na terenie oznaczonym symbolem literowym b-07MN dopuszcza się realizację (§ 24 pkt 4): budynku mieszkalnego wolnostojącego; budynku - gospodarczego, garażowego, gospodarczo-garażowego, wiaty, które należy realizować jako wolnostojące lub dobudowane do innych budynków; budynków inwentarskich realizowanych jako wolnostojące, dopuszcza się maksymalnie dwa budynki inwentarskie na jednej działce budowlanej.
Przy czym, według § 24 pkt 7 za minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej przyjmuje się - 1500 m². Plan miejscowy zawiera zarówno w części graficznej jak i opisowej wydzielone tereny elementarne. Są to fragmenty obszaru objętego planem miejscowym, ograniczone liniami rozgraniczającymi, charakteryzujące się określoną funkcją i jednolitymi zasadami zagospodarowania oraz oznaczone danym symbolem cyfrowo-literowym. W rozdziale III § 4 uchwały (części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioskowanego terenu) ustalono przeznaczenie według symboli literowych: MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, KDW – teren drogi wewnętrznej. Ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej zostały ujęte w § 13 planu. Zgodnie z § 13 pkt 2 obsługę komunikacyjną terenów elementarnych zapewniają oprócz dróg publicznych oznaczonych w planie symbolem literowym KD(L), także drogi wewnętrzne oznaczone w planie symbolem KDW.
Zgodnie z § 39 planu, dla terenu oznaczonego symbolem b-11KDW wskazano przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej (pkt 1) natomiast w pkt 3 zasady użytkowania i zagospodarowania terenów elementarnych podano dla symbolu b-11KDW - 10,00 metrów (szerokość) zgodnie z rysunkiem planu. Kolegium wskazało, że - jak wynika ze wstępnego projektu podziału - nowo projektowane działki mają powierzchnię: [...] – 1717 m², [...] – 1715 m², [...] – 459 m², [...] - 1675 m², [...] - 1684 m². Z projektu podziału wynika także, że działka [...] ma stanowić drogę dojazdową do działek budowlanych [...], [...], [...],[...]. Działki [...] i [...] graniczą z działką nr [...], która jest drogą wewnętrzną mającą dostęp do drogi publicznej (powiatowej) - działka nr [...].
Ponadto, zgodnie z planem działka [...] od strony działki [...] (drogi wewnętrznej) znajduje się na terenie przeznaczonym pod drogi wewnętrzne (KDW). W pozostałej (przeważającej części) działka nr [...] usytuowana jest w terenie zabudowy mieszkaniowo jednorodzinnej (MN). Z projektu podziału wynika, że działka [...], która ma stanowić drogę wewnętrzną, znajduje się w planie na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-jednorodzinną, podczas gdy teren działki [...] przeznaczony w planie pod drogę wewnętrzną (o szerokości 10 m) zajęty jest przez projektowane działki budowlane nr [...] i [...].
Tym samym, uznać trzeba, że projektowany podział nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Skoro bowiem w planie wyraźnie oznaczono jakie tereny mają być zajęte pod drogi wewnętrzne, a jakie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, to projekt podziału winien respektować te przeznaczenia.
Na powyższe postanowienie skarżący wniesli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że podstawową zasadą wprowadzoną przez art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204, dalej jako: u.g.n.), jest zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, za wyjątkiem sytuacji, gdy takiego planu nie ma, którą to sytuację normuje art. 94 u.g.n. Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.g.n. - zachowanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
Zatem, decydujące znaczenie w niniejszej sprawie mają postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą z dnia [...] marca 2018 r. Rady Miejskiej [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach geodezyjnych Z., E., G., C., T., ponieważ nieruchomość objęta wnioskiem skarżących położona jest na terenie, na którym obowiązuje ten plan.
W powyższym planie sporna nieruchomość (działka [...]) położona jest w granicach terenów oznaczonych symbolami b-07MN oraz b-11KDW. Wskazywane przez skarżących zagospodarowanie przyszłych działek to zabudowa mieszkaniowa, zaś jedna z działek miałaby stanowić zaprojektowaną drogę wewnętrzną. Takie określenie przeznaczenia działek po podziale uchybia, zdaniem Sądu I instancji, zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - jest z nimi niezgodne.
Jak wynika ze wstępnego projektu podziału, doprowadzi on do wydzielenia z nieruchomości, która stanowi jedną działkę gruntu ([...]), 5 działek – 4 działek budowlanych i jednej działki pod drogę wewnętrzną. Nowo powstałe działki mają mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej (działka [...]) poprzez działkę nr [...] z projektowanej drogi dojazdowej oznaczonej symbolem KDW (działka [...]). Należy w tym miejscu podkreślić, że wymóg zgodności z zapisami planu miejscowego jest jedynym wymogiem, jaki sprawdza organ przed wydaniem postanowienia w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n. O dostępie nowych działek do drogi publicznej rozstrzyga organ dopiero w decyzji podziałowej.
Analiza wyrysu z planu miejscowego wskazuje, że działka nr [...] usytuowana jest w terenie zabudowy mieszkaniowo jednorodzinnej (MN) oraz drogi wewnętrznej (KDW). Z powyższego wynika, że działka [...], która ma stanowić drogę wewnętrzną, znajduje się w planie na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-jednorodzinną, podczas gdy teren działki [...] przeznaczony w planie pod drogę wewnętrzną (o szerokości 10 m) zajęty jest przez projektowane działki budowlane nr [...] i [...]. Tym samym, uznać trzeba, że projektowany podział nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego.
Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodzili się i wywiedli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucili:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 93 u.g.n. w związkau z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz będące ich konsekwencją nieprawidłowe uznanie, że projektowany podział jest sprzeczny z ustaleniami właściwego miejscowego planu zagospodarwania przestrzennego;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1302 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i oddalenie skargi mimo, że nie wykazano aby projektowany podział był sprzeczny z ustaleniami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstaw prawnego według norm przepisanych lub spisu kosztów w razie jego złożenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstwiono stosowną argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w zaskarżonym do sądu administracyjnego rozstrzygnięciu z dnia [...] stycznia 2019 r. wskazało, iż "po rozpatrzeniu na posiedzeniu odwołania E. D. i Z. D. (...) od postanowienia z dnia [...] listopada 2018 roku (znak: [...]) wydanego z upoważnienia Burmistrza [...] (...), którym odmówiono zatwierdzenia podziału nieruchomości (...)" - utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie. Przy czym początkowo rozstrzygnięcie to przybrało formę decyzji. Dopiero postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. Kolegium z urzędu sprostowało "oczywiste omyłki pisarskie w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2019 roku (...) w ten sposób, że na stronie pierwszej postanowienia w wierszu 3, zamiast Decyzja winno być Postanowienie, oraz na stronie trzeciej w uzasadnieniu postanowienia zamiast zaskarżonej decyzji winno być zaskarżonego postanowienia".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo sprostowania postanowienia, w jego treści nadal pozostały sformułowania, które mogą sugerować, iż organ odwoławczy rozpoznał w istocie odwołanie od decyzji organu I instancji o odmowie zatwierdzenia podziału nieruchomości (art. 96 ust. 1 u.g.n.), a takie rozstrzygnięcie nie zostało dotychczas wydane. Niniejsze postępowanie dotyczy oceny legalności postanowienia negatywnie opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości (art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.). Analiza jednak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz treść wyroku WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2019 r. wskazują, iż Sąd I instancji prawidłowo określił przedmiot sprawy (postępowanie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości) i w tym zakresie dokonał oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
Przechodząc do oceny zaskarżonego wyroku z punktu widzenia przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, stwierdzić trzeba, iż są one uzasadnione.
Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). W myśl art. 93 ust. 3 u.g.n. podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6.
Powyższe ogólne reguły ustawowe podziału nieruchomości Sąd I instancji odniósł do planu miejscowego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach geodezyjnych Z., E., G., C., T. W ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, działka [...] położona jest w granicach terenów oznaczonych symbolami b-07MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz b-11KDW (teren drogi wewnętrznej).
Wstępny projekt podziału nieruchomości zakłada podział działki nr [...] na cztery działki o pow. od 0,1675 ha do 0,1716 ha ([...], [...], [...],[...]) i jedną działkę o pow. 0,0458 ha ([...]). Działka [...] ma stanowić drogę dojazdową do działek budowlanych o nr [...], [...], [...],[...]. Z projektu podziału wynika, że działka [...], która ma stanowić drogę wewnętrzną, oraz działki nr [...] i nr [...] znajdują się na terenie o dwóch przeznaczeniach: terenie przeznaczonym w planie pod zabudowę mieszkaniowo-jednorodzinną (MN), oraz teren przeznaczony w planie pod drogę wewnętrzną (KDW).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedwczesna jest ocena organów, ale także i Sądu I instancji, iż ww. projekt wstępnego podziału nie jest zgodny z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Otóż wydzielenie drogi wewnętrznej - działki nr [...] ma na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej z wydzielanych czterech działek budowlanych. Możliwość dokonania takiego podziału wynika wprost z ustawowych regulacji ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można interpretować w sposób, który uniemożliwiałby realizację podziału nieruchomości zgodnie z prawem wynikającym z ustawy. Wydzielenie działki pod drogę wewnętrzną o pow. 459 m² nie niweczy celu, na jaki przeznaczono wskazany teren (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), a wręcz umożliwia korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w planie i takie zagospodarowanie wydzielanych działek. Dokonanie ewidencyjnego podziału nieruchomości uzależnione jest – w tym przypadku - od możliwości zagospodarowania działek powstałych po podziale, na cele określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru.
Ewidencyjny podział nieruchomości ma umożliwić w przyszłości dokonanie prawnego podziału nieruchomości tak, aby wydzielane działki stały się odrębnymi nieruchomościami podlegającymi obrotowi prawnemu. Te właśnie wydzielane działki muszą być tak ukształtowane aby teren w ich granicach spełniał wymagania do zagospodarowania zgodnie z obowiązującym planem miejscowym. Na tym polega zachowanie kryterium zgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 93 ust. 1 u.g.n. Nadto zauważyć trzeba, że według § 24 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, za minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej przyjmuje się - 1500 m². Projektowana działka nr [...] nie ma charakteru budowlanego, a stanowić ma drogę wewnętrzną.
W związku z powyższym, stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie nie zasługuje na aprobatę, a dokonana przez Sąd wykładnia art. 93 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. w związku z ww. przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] marca 2018 r., jest błędna.
Dalej wyjaśnić trzeba, iż projektowana działka budowlana o nr [...] o pow. 1712 m² oraz projektowana działka nr [...] o pow. 1675 m² znajdują się w granicach terenów oznaczonych symbolami b-07MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz b-11KDW (teren drogi wewnętrznej). Jednakże w toku postępowania opiniującego organ nie zbadał, czy biorąc pod uwagę powierzchnię tych działek tylko w granicy terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (b-07MN) działki te spełniają normę powierzchniową, o której mowa w ww. § 24 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdyby bowiem okazało się, że działki te w granicy terenu b-07MN mają powierzchnię nie mniejszą niż 1500 m², to nie można uznać, iż projektowany podział nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W istocie, określenie w planie miejscowym powierzchni nowo wydzielanych działek stanowi instrukcję dla podziału jako zachowanie ustawowego warunku zgodności ewidencyjnego podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Jednocześnie wyjaśnić trzeba, że zgodności ewidencyjnego podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może być utożsamiana z wydzieleniem działek gruntu zgodnie z liniami rozgraniczającymi poszczególne funkcje zagospodarowania terenu określone w planie, lecz musi zapewniać możliwość zagospodarowania wydzielanych nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie. Tym samym zupełnie bez znaczenia pozostaje fakt, iż wydzielane działki znajdują się na terenie o dwóch różnych przeznaczeniach określonych w planie, o ile działki w granicach terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej spełniają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, takie jak chociażby norma powierzchniowa. Dodać trzeba, iż obecnie działka nr [...] także znajduję się w granicach terenów o dwóch różnych przeznaczeniach.
Uchybień tych nie dostrzegł Sąd I instancji przyjmując za organem stanowisko o niezgodności projektowanego podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Z tych względów i biorąc pod uwagę, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uznał, że skargę kasacyjną należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonego wyroku, zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz postanowienia Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...].
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.