Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2764/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej D.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 51/16 w sprawie ze skargi D.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 8 k.p.a., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zasada ta jest skierowana do organów administracji publicznej i stanowi nakaz prowadzenia postępowania w taki sposób, aby obywatel nie był zaskakiwany poprzez działania organów, które w tym samym stanie faktycznym stosują różne reguły postępowania w stosunku do niego. W rozpoznawanej sprawie D.D. konsekwentnie zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i postępowaniu przed WSA we Wrocławiu wskazuje, że swoje postępowanie oparł na tym, że podczas poprzedniej rejestracji jako bezrobotnego przy podobnym zdarzeniu organy uznały, że trudności komunikacyjne związane z dotarciem do Urzędu Pracy połączone z niepełnosprawnością skarżącego zostały uznane za przesłankę usprawiedliwiającą jego niestawiennictwo.
W tym wypadku był przekonany, że będzie on potraktowany tak samo. Tymczasem organ zmienił swoje stanowisko, co stało się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. WSA we Wrocławiu, rozpoznając skargę, nie zbadał tej okoliczności ograniczając się tylko do stwierdzenia, że dotyczyła ona innej sprawy. Takie rozumowanie jest błędne, ponieważ w sytuacji, w której w takim samym stanie faktycznym wobec skarżącego nie zastosowano sankcji z art. 34 ust. 4 u.p.z.i.r.p., miał on prawo spodziewać się, iż nadal wobec niego będzie zastosowany taki sam sposób postępowania. Inne zastosowanie tych samych przepisów w takim samym stanie faktycznym wobec tej samej osoby, jest złamaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., dlatego też Sąd pierwszej instancji powinien zbadać, czy istotnie skarżący ma rację twierdząc, że w podobnej sytuacji nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz jeżeli istotnie takie zdarzenie miało miejsce, czy pozbawiając D.D. statusu osoby bezrobotnej nie naruszył ww. zasady postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 23 stycznia 2020 r. D.D. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o dokonanie wykładni powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2764/16, w brzmieniu: "Inne zastosowanie tych samych przepisów w takim samym stanie faktycznym wobec tej samej osoby, jest złamaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., dlatego też Sąd pierwszej instancji powinien zbadać, czy istotnie skarżący ma rację twierdząc, że w podobnej sytuacji nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz jeżeli istotnie takie zdarzenie miało miejsce, czy pozbawiając D.D. statusu osoby bezrobotnej nie naruszył ww. zasady postępowania administracyjnego" poprzez wyjaśnienie, czy NSA mówiąc o badaniu przez Sąd pierwszej instancji wymienionych w tym zdaniu okoliczności, mówi o ogólnym przeanalizowaniu tych okoliczności przez WSA pod kątem uchylenia zaskarżonej decyzji w razie stwierdzenia jej wadliwości i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania z zaleceniem, aby organ dokonał szczegółowego rozpoznania i rozstrzygnięcia tych kwestii i przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie w decyzji kończącej ponowne postępowanie odwoławcze, czy też NSA wskazuje Sądowi pierwszej instancji, w trybie art. 153 P.p.s.a., aby WSA miał szczegółowo te kwestie rozpoznać i je rozstrzygnąć?
Jednocześnie D.D. wniósł o sprostowanie wyroku w ten sposób, że w zdaniu: "powinien zbadać (...), czy pozbawiając D.D. statusu osoby bezrobotnej nie naruszył (...)", po wyrazie "czy" dodać wyraz "organ".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Omyłka pisarska w rozumieniu tego przepisu to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu.
W wyniku oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2764/16 na stronie 10 w zdaniu: "(...) jeżeli istotnie takie zdarzenie miało miejsce, czy pozbawiając D.D. statusu osoby bezrobotnej nie naruszył ww. zasady postępowania administracyjnego", nastąpiło niezamierzone opuszczenie wyrazu "organ".
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 postanowienia.
Odnosząc się natomiast do wniosku o wyjaśnienie wątpliwości to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje on na uwzględnienie.
Z uzasadnienia wyroku z dnia 7 września 2017 r. wynika wprost, że "Sąd pierwszej instancji powinien zbadać, czy istotnie skarżący ma rację twierdząc, że w podobnej sytuacji nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz jeżeli istotnie takie zdarzenie miało miejsce, czy organ pozbawiając D.D. statusu osoby bezrobotnej nie naruszył ww. zasady postępowania administracyjnego". Powyższe oznacza, że to WSA we Wrocławiu miał obowiązek stwierdzić, czy istotnie skarżący wcześniej był w podobnej sytuacji i nie został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, a następnie zbadać, jeżeli taka sytuacja miała miejsce (że był w podobnej sytuacji), czy organ nie naruszył zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., pozbawiając skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Zastosowane stwierdzenie stanowi zatem ocenę prawną dla Sądu pierwszej instancji w rozumieniu art. 153 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w pkt. 2 postanowienia.