Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wr 75/20 oddalił skargę I.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. A, A1, B, B1, C, C1, D, D1.
W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Decyzją z [...] grudnia 2019 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], powoływane dalej jako "SKO" lub "Kolegium", utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2019 r. (Nr KD.5430.3.146.2019.MW), kierującą I.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. A, A1, B, B1,C,C1,D, D1. Jako podstawę prawną decyzji organ podał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) – dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - dalej jako "K.p.a.".
W uzasadnieniu SKO wskazało, że w dniu [...] września 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] skierował do Starosty [...] wniosek o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, w związku ze stwierdzeniem na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie krótszym niż rok dopuścił się szeregu wykroczeń, co doprowadziło do przekroczenia liczby 24 punktów - art.114 ust.1 pkt i lit. b Prawo o ruchu drogowym. Wskazał jednocześnie, że skarżący nie posiada stałego miejsca zameldowania na terenie Polski, a ostatni adres jego zamieszkania to [...], ul. [...].
W konsekwencji Starosta [...] wszczął postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z [...] października 2019 r. skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A, A1, B, B1, C, C1, D, D1 prawa jazdy, przeprowadzane w formie egzaminu państwowego.
Organ wyjaśnił, że w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] września 2019 r. skarżący dopuścił się pięciu naruszeń określonych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r., poz. 821) – dalej jako "K.w.".
Organ przywołał też treść art. 86 § 3 K.w. stanowi, że: "w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 przez osobę prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów".
W ocenie Kolegium okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych przez skarżącego nie budzi wątpliwości, jak też tych wątpliwości nie budzi liczba przypisanych tym wykroczeniom punktów.
Następnie organ powołał treść § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), zgodnie z którym Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł I.D.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd wojewódzki stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez Starostę [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
Wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie posiadanych uprawnień stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym Zgodnie z tym przepisem, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten, jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, już nie obowiązuje, został bowiem uchylony na mocy 125 pkt. 10 lit. g ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., nr 30, poz. 151, dalej: u.o.k.p.) z dniem 4 czerwca 2018 r., natomiast przepis przejściowy zawarty w art. 136 ust. 1 u.o.k.p. nakazuje jego stosowanie do zdarzeń, jakie zaistniały w czasie jego obowiązywania.
Stanowi on: W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957 oraz z 2019 r. poz. 730), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym
Skoro komunikat, o którym mowa w przytoczonym przepisie, do chwili obecnej nie został wydany, zdarzenie polegające na przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, miało miejsce przed dniem, który powinien w nim zostać określony.
Wobec tego art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, powołany przez organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji znajdował zastosowanie.
Następnie Sąd wojewódzki wskazał, że stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie zaś z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Organy obu instancji orzekające w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy nie są uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów.
Sąd podkreślił, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12 z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13 z dnia 24 października 2012 r., dostępne w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność komendanta wojewódzkiego Policji może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Kwestia ta nie mogła być natomiast rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym. Przesłanką wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, jest fakt przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a co za tym idzie konieczność ustalenia, czy sprawca tylu wykroczeń drogowych może być nadal uczestnikiem ruchu drogowego.
W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, powołując się na ustalony w sprawie stan faktyczny, że skarżący w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] września 2019 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego uzyskując z tego tytułu wpis do ewidencji kierowców w ilości 34 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia [...] września 2019 r. wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.
Z akt sprawy nie wynika, aby prawidłowość informacji zawartych w tym wniosku zarówno co do przypisanych skarżącemu naruszeń przepisów ruchu drogowego jak i ilości punktów przypisanych za te naruszenia była przez skarżącego skutecznie kwestionowana.
Powołując się na treść § 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, Sąd I instancji wskazał, że do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, zwanego dalej "naruszeniem" (ust. 1). Wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów (ust. 2). Zgodnie natomiast z treścią art. 86 § 3 Kodeksu wykroczeń "w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 (tj. kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny) przez osobę prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów. Wobec tego organ stwierdził, iż naruszenia popełnione przez stronę podlegają wpisowi do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Sąd I instancji stwierdził zatem, że z chwilą doręczenia Staroście [...] wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2019 r., powstał po stronie organu obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji konkretyzującej względem skarżącego art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym Z treści przytoczonego wniosku wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 34 punkty. W tej sytuacji, skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień było prawidłowe.
W świetle poczynionych ustaleń w ocenie Sądu I instancji nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. Sąd kontrolował w niniejszym postępowaniu tylko zaskarżoną decyzję w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy. Wobec tego zarzuty skargi dotyczące niezasadnego zatrzymania prawa jazdy pozostają poza sądową kontrolą.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wniósł I.D., zaskarżając wyrok w całości.
Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.". zarzucił:
- 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji wydania decyzji z naruszeniem art. 8 § 1 K.p.a., polegające na odstąpieniu przez organ władzy publicznej od zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez pominięcie uzasadnionych wniosków skarżącego dotyczących prowadzenia postępowania w sposób dla niego zrozumiały z uwagi na fakt niewładania językiem polskim oraz przeniesienia sprawy na terytorium miejsca zamieszkania skarżącego;
- 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem art. 9 K.p.a., poprzez naruszenie zasady informowania stron, polegające na nieudzielaniu skarżącemu wyjaśnień w języku dla niego zrozumiałym, a także pominięcie należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak również pominięcie przez organ obowiązku czuwania nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielania mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;
- 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem art. 127 § 1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie przez SKO co do istoty odwołania Skarżącego od decyzji Starosty [...] z [...] października 2019 r. o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji gdy taki obowiązek wynika z przepisów prawa, albowiem skarżący prawidłowo złożył odwołanie od tej decyzji, a organ, pomimo poinformowania skarżącego o przekazaniu wszystkich odwołań złożonych przez skarżącego do łącznego rozpoznania, nie odniósł się merytorycznie do odwołania od decyzji;
- 4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 136 § 1a Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprzekazaniu zatrzymanego prawa jazdy do właściwego organu państwa, w którym zostało ono wydane z uwagi na fakt, iż zatrzymane prawo jazdy zostało wydane przez państwo inne niż Rzeczpospolita Polska i kierowca nie ma miejsca zamieszkania na jej terytorium;
- 5. naruszenie art. 134 P.p.s.a. poprzez zawężenie granic przedmiotowej sprawy polegające na uznaniu, iż zarzuty skarżącego odnoszące się do zatrzymania prawa jazdy skarżącemu pozostają poza granicami sprawy będącej przedmiotem badania ze strony Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, pomimo iż skarżący uzyskał informację o łącznym przekazaniu do rozpatrzenia przez SKO w [...] spraw dotyczących skierowania skarżącego na badania oraz zatrzymania jego prawa jazdy.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku wydanego w I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie wyroku wydanego w I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego i oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Sąd administracyjny zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową, niż ta, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim rozstrzygnięć. Innymi słowy, sąd administracyjny jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot (por. również uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. Akt OPS 12/96). Przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy. Sąd nie mógł rozpoznać skargi w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, ponieważ to zagadnienie pozostawało poza zakresem rozstrzygnięcia organu.
Sąd I instancji nie mógł swoim badaniem objąć decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, i tym bardziej formułować wiążących ocen prawnych co do prawidłowości zatrzymania skarżącemu tego dokumentu. Z tej przyczyny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny.
Nie są uzasadnione również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie podnosi w nich naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej) i art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron postępowania). Zarzuty te sprowadzają się do kwestii braku znajomości przez skarżącego języka polskiego w stopniu umożliwiającym poznanie i zrozumienie przysługujących mu praw.
Skarżący nie wskazał jednakże przepisu prawa, który obligowałby organy do zapewnienia tłumaczenia dokumentów na język obcy oraz prowadzenia postępowania w języku zrozumiałym dla strony. Jak wynika z akt sprawy strona była informowana o przebiegu postępowania, umożliwiano skarżącemu zapoznanie się z aktami sprawy, informowano skarżącego o przysługujących mu środkach odwoławczych od rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania, także orzeczenia czy zarządzenia wydane na etapie postępowania sądowego spełniają uregulowane prawnie wymagania.
Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 11 września 2019 r., II FSK 186/19 zgodnie z art. 83 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) dalej jako "Konstytucja RP", każdy ma obowiązek przestrzegania prawa obowiązującego na terytorium RP. Z kolei w świetle art. 27 zdanie pierwsze Konstytucji RP - w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224) oświadczenia woli, podania i inne pisma kierowane do terenowych organów administracji publicznej powinny być składane w języku polskim. Czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym winny być dokonywane w języku polskim, z czym wiąże się obowiązek nie tylko wydawania orzeczeń w języku polskim, ale również prowadzenia postępowania dowodowego w tym języku.
W polskim systemie prawnym brak jest ogólnego przepisu mówiącego o prawie cudzoziemca do komunikowania się w zrozumiałym języku, czy też o prawie do bezpłatnego tłumacza. Wprawdzie przepisy takie znajdują się w różnych aktach prawnych, które odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do statusu cudzoziemców, np. art. 10 ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zgodnie z którym urzędy prowadzące określone rodzaje spraw mają obowiązek pouczyć cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.
Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695 ze zm.), tłumaczenie na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym, dopuszczonych jako dowód w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy lub azylu, zapewnia, w razie potrzeby, organ, przed którym jest prowadzone postępowanie. Niemniej obowiązki organu administracji w tym zakresie ograniczają się do sytuacji wyraźnie wskazanych w przepisach szczególnych, nie są natomiast zasadą ogólną. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w sytuacji, gdy strona nie może brać udziału w postępowaniu (np. z powodu bariery językowej), ma prawo do ustanowienia pełnomocnika i działania przez niego. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł zatem podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasad określonych w art. 8 i 9 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł też uwzględnić zarzutu naruszenia art. 136 § 1a Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji, stanowi, że: "Jeżeli prawo jazdy zostało wydane przez państwo inne niż Rzeczpospolita Polska i kierujący pojazdem nie ma miejsca zamieszkania na jej terytorium, prawo jazdy przekazuje się niezwłocznie staroście właściwemu ze względu na miejsce naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym. Starosta niezwłocznie przekazuje zatrzymane prawo jazdy do właściwego organu państwa, w którym zostało ono wydane". Przepis ten nie był stosowany w sprawie dotyczącej skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy. Nie był również przedmiotem oceny przez Sąd I instancji
Powyższe oznaczało, że skarga kasacyjna okazała się nieusprawiedliwiona, a to skutkowało wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.