Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2780/16

Uzasadnienie

M.M. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 marca 2016 r. nr [...] o przeniesieniu wyżej wymienionego z dniem 17 marca 2016 r. do rezerwy kadrowej. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ m.in. art. 8, art. 12, art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "K.p.a.").

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie może być decyzja wydana m.in. w sprawach przeniesienia do rezerwy kadrowej, co wynika z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 454/16 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że w pierwszej kolejności zobowiązany był ustalić, czy sprawa ze skargi M.M. podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Oznacza to, że w sprawach przeniesienia do rezerwy kadrowej, co stanowi przedmiot niniejszej sprawy, ustawodawca wyłączył kognicję sądu administracyjnego.

W konsekwencji również skarga do na bezczynność organu w tym zakresie jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.M. i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do stwierdzenia, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności, co skutkowało bezpodstawnym odrzuceniem skargi;
2. 2) art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację i nieuprawnioną analogię, jakoby przepis ten dotyczył również skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
5. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie zaskarżona bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przeniesienia do rezerwy kadrowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Oceniając dopuszczalność skargi na bezczynność należy zatem uwzględnić rozwiązania przyjęte w prawie materialnym, co też prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji. W świetle bowiem art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje wydane m.in. w sprawach przeniesienia do rezerwy kadrowej. Skoro zatem niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną w wyżej określonym przedmiocie, to również za niedopuszczalne należy uznać wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu takiej decyzji.

W tym stanie rzeczy, zarzuty naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów należy uznać za nieuzasadnione.

Ubocznie wyjaśnić należy, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku M.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 14 marca 2016 r. nr [...].

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. podlega oddaleniu.