Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 281/17 oddalił skargę R. P. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt zajęty pod inwestycję drogową.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła R. P. zaskarżając wyrok w całości i zarzuciła mu - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; obecnie 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - naruszenie:
- 1) prawa materialnego:
- a) § 45 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124) przez uwzględnienie zjazdu, który posiada pochylenie wzdłużne skierowane na posesję;
- b) § 79 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. przez spowodowanie sytuacji, w której brama znajduje się w odległości 4 metrów od korony drogi, a osadzone krawężniki mają nachylenie ponad 6%, co jest niezgodne z powoływanym przepisem.
- 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez niedopełnienie terminu wyznaczonego przez organ jako planowany termin zakończenia postępowania oraz niepoinformowanie skarżącej o możliwości wniesienia ponaglenia;
- b) art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego;
- c) art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a. przez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
- d) art. 75 § 1 K.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii drugiego biegłego rzeczoznawcy majątkowego, o który wnioskowała skarżąca w toku postępowania;
- e) art. 77 § 1 K.p.a. przez jego nienależyte zastosowanie, tj. brak zgromadzenia przez organ wydający decyzję rzetelnego materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób odpowiadający ogólnie przyjętym zasadom proceduralnym;
- f) art. 134 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego braku zaaprobowania wniosku skarżącej o powołanie drugiego biegłego rzeczoznawcy w postępowaniu administracyjnym;
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpatrzenie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.
Ocenę naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem stanu sprawy. Otóż Prezydent Miasta R. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie o ustalenie odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości – działki nr [...] o pow. 0,0090 ha położonej w obrębie nr [...][...]obj. Kw nr [...] stanowiącej własność R. i Z. P. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] marca 2013 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa ul. [...]".
Prezydent Miasta R. decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za przejecie prawa własności ww. działki nr [...] w wysokości 39 774 zł, w tym na rzecz R. P. kwotę 19 887 zł, natomiast na rzecz Z. P. kwotę 19 887 zł, oraz zobowiązał Gminę Miasto R. do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a i 2, art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", w związku z art. 12 ust. 4a, 4f i 5, art. 18 ust. 1 i 3 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2013 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2013).
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała ustalenia w operacie szacunkowym dotyczące długości ogrodzenia, stopnia jego zużycia oraz braku uwzględnienia w wycenie nieruchomości domofonu, elektrozaczepu zamka furtki i kosztów instalacji tych urządzeń, jak również skrzynki na listy i tabliczki informacyjnej. Jej zdaniem przy ustalaniu wysokości odszkodowania powinna być również wzięta pod uwagę okoliczność ograniczenia funkcjonalności bramy wyłącznie do zamykania posesji z powodu takiego usytuowania bramy wjazdowej, które uniemożliwia parkowanie samochodu przed bramą. Ponadto nie wzięto pod uwagę kosztów wykonania furtki czy wybudowania do niej schodów, aby zniwelować pochyłość powstałą z powodu różnicy poziomów między jezdnią a bramą (zwiększy się z 30 cm do 40 cm).
Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych).
Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 P.p.s.a., wskazaną wyżej zasadę, stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z wymienionymi w nim przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie). Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednakże wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06).
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyroki NSA z: 19 marca 2014 r., II GSK 16/13 i 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Powołana w skardze kasacyjnej podstawa kasacyjna nie mogła doprowadzić do uwzględnienia środka zaskarżenia.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego - § 45 ust. 8 (błędnie określony jako "pkt 8") i § 79 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Zgodnie z § 45 ust. 8 pochylenie poprzeczne chodnika powinno wynosić od 1% do 3% w zależności od rodzaju nawierzchni i powinno umożliwiać sprawny spływ wody opadowej. Zgodnie z § 79 pkt 5 zjazd indywidualny powinien mieć na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Są to przepisy, które regulują warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie i które stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, w tym zjazdów z drogi. W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu I instancji i która dotyczy ustalenia odszkodowania z grunt zajęty pod inwestycję drogową przepisy te nie mają zastosowania.
Podstawę materialnoprawną sprawy ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną stanowią przepisy art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a i 2 oraz art. 134 u.g.n. w związku z art. 12 ust. 4a, 4f i 5 oraz art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych a także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. poz. 2109 ze zm.). Wyłącznie te przepisy mogły być zatem powołane w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie formułuje jednak zarzutów naruszenia żadnego z powyższych przepisów. Tym samym taka konstrukcja skargi kasacyjnej prowadzi w konsekwencji do braku możliwości uwzględnienia tego zarzutu.
Oceniając zasadność zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stwierdzić należy, że żaden z zarzutów opartych na tej podstawie kasacyjnej nie został powiązany z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów ustawy P.p.s.a. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, zgodnie z którym istotą postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 - 240; np. wyrok NSA z 15 lipca 2005 r. sygn. akt FSK 2706/04 czy wyrok NSA z 13 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 329/06).
Samodzielną podstawę zarzutów kasacyjnych w przypadku kontroli kasacyjnej postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowić będą więc jedynie te przepisy, które w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego regulują jego przebieg. Wojewódzki sąd administracyjny prowadzi postępowanie bowiem na podstawie przepisów P.p.s.a., a nie przepisów K.p.a. Zatem sąd ten nie może naruszyć samodzielnie przepisów K.p.a., a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organ administracji publicznej przy nieodpowiednim zastosowaniu, w efekcie tej kontroli, przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 216/06). Modelowo zarzut naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji może być zatem, na gruncie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzutem skutecznym jedynie wówczas, gdy zostanie jednocześnie powiązany z naruszeniem odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok NSA z 19 października 2005 r. sygn. akt I FSK 109/05).
Jednocześnie, pozostając na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów K.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów P.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. W przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, mimo że nie został powiązany z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, powinien być zatem w świetle powyższego potraktowany jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów K.p.a. przez Sąd I instancji.
Odnośnie do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania - art. 35, art. 8 K.p.a. i art. 134 P.p.s.a. przypomnieć należy, że wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone, oznacza konieczność określenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada kilka jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu (wyrok NSA z 29 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 552/12). Poszczególne jednostki redakcyjne tekstu prawnego składają się z różnych regulacji prawnych, z których wyprowadzane są różne unormowania (art. 35 K.p.a dzieli się na pięć paragrafów, art. 8 K.p.a i art. 134 P.p.s.a. dzielą się na dwa paragrafy). W zarzutach kasacyjnych naruszenia ww. artykułów, jak również w ich uzasadnieniu, wnosząca skargę kasacyjną wskazała konkretną normę prawną tylko w odniesieniu do art. 8 § 1 K.p.a. cytując przepis i wskazując jedynie na ogólne stwierdzenia o utracie zaufania przez skarżącą do organu.
Jeśli chodzi o pozostałe przepisy nie wskazała żadnej konkretnej normy prawnej wynikającej z powołanych części ustawy procesowej, której naruszenie można by przypisać Sądowi I instancji w relacji do przeprowadzonej przezeń kontroli zastosowania prawa w badanym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wobec powyższego, zarzuty te, jako niedostatecznie sformułowane, przedstawione i uzasadnione, nie mogły stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawidłowe skonstruowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania wymaga bowiem, aby wskazano w skardze kasacyjnej na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, które zarzuca się Sądowi I instancji, oraz jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia danego przepisu oraz jego właściwe zastosowanie (por. np. wyroki NSA z: 16 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1850/09, 19 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1290/09, 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 815/08). Wymogi powyższe są uregulowane w art. 176 P.p.s.a., który nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych (przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy) i ich uzasadnienie.
Niespełnienie tych wymogów czyni zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wadliwym. Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl ww. przepisów i art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1289/08).
Jeśli chodzi o naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a § 1 i art. 9 K.p.a. to wskazać należy, że sposób formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, polegający na jedynie ogólnym odwołaniu się do treści wskazanych jako naruszone przepisów, można byłoby uznać za dopuszczalny, pod tym jednak warunkiem, że te ogólne stwierdzenia zostaną rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym zostanie wyjaśnione, w czym konkretnie wskazane naruszenia przepisów się objawiały. Nie czyni temu zadość uzasadnienie skargi kasacyjnej, które opiera się jedynie na ogólnikowych i pozbawionych rzeczowej treści stwierdzeniach negujących stanowisko Sądu I instancji oraz organów administracyjnych. Odwoływanie się do orzecznictwa sądów jest jak najbardziej wskazane, jednak przykłady zaczerpnięte z orzeczeń sądowych, nie mogą ograniczać własnego toku rozumowania autora skargi kasacyjnej. Przywoływane w uzasadnieniu skargi orzeczenia sądowe są nieodłącznie związane z ściśle określonymi stanami faktycznymi i prawnymi danej sprawy, nie można w związku z tym automatycznie, przenosić wniosków z nich płynących na inne stany faktyczne – do rozpoznawanej sprawy.
Odnośnie do zarzutów naruszenia art. 10 § 1, art. 81, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a. wskazać należy, że zarówno w części wstępnej, jaki w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor w ogóle nie wskazuje na ile uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymogiem przewidzianym w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Tego wymogu nie spełnia wyrażenie w skardze kasacyjnej przekonania, że naruszenie wskazanych w tejże skardze przepisów postępowania "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Gdyby wadliwość zarzutu była możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co w konkretnej sprawie nie jest możliwe, Naczelny Sąd Administracyjny mógłby przeprowadzić kontrolę merytoryczną takiego wadliwego zarzutu. Nie naruszałoby to ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie pokusił się o uprawdopodobnienie, że między naruszeniem tych przepisów a treścią zaskarżonego wyroku zachodzi taki związek przyczynowy, że gdyby naruszeń tych nie było, inne mogłoby być rozstrzygnięcie Sądu I instancji.
W zarzutach i argumentacji powołanej na ich poparcie wskazuje jedynie, że skarżącej nie zapewniono czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie dopuszczono dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego, o który skarżąca wnioskowała ani nie zgromadzono i rozpoznano w sposób rzetelny materiału dowodowego. Skarga kasacyjna w ogóle nie odnosi powyższych twierdzeń do stanowiska Sądu I instancji w zakresie wskazanych kwestii dotyczących zarówno długości ogrodzenia, skali przejętych składników budowlanych w związku z realizacją inwestycji drogowej, jak i konieczności sporządzania kolejnej opinii szacunkowej, czy też zapewnienia przez organ udziału skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Powiela argumenty skargi i stanowi polemikę z oceną ustaleń dokonaną przez Sąd I instancji. Zarzut braku uwzględnienia przez Sąd I instancji szeregu dokumentów wskazanych w skardze kasacyjnej w pkt III.1 nie może być skuteczny bez wykazania w jaki sposób te dowody miałyby podważyć ocenę Sądu I instancji co do badanych okoliczności.
Tym bardziej, że Sąd Wojewódzki nie pominął tych dokumentów w procesie kontroli działalności administracji publicznej, ale odniósł się do nich w uzasadnieniu wyroku. Na s. 6, 7 i 8 uzasadnienia Sąd wskazał powody, dla których przyjął jako prawidłowo wyjaśnione kwestie różnicy w skali przejętych składników budowlanych oraz wskazał dowody, które w jego ocenie potwierdzają ustalenia organu administracyjnego. Sąd wyjaśnił, że swą ocenę oparł m. in na wyjaśnieniach rzeczoznawcy majątkowego, mapie stanowiącej część operatu szacunkowego, czy dowodzie z oględzin nieruchomości. Samo wskazanie zatem przez skarżącą kasacyjnie notatki z przeprowadzonych przez Gminę Miasto R. czynności w dniu [...] września 2016 r. oraz fotografii bez wyjaśnienia w jaki sposób dowody te miałyby podważyć ocenę Sądu I instancji nie może być skuteczne.
Jak wynika zaś z treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a. o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (np. wyrok NSA z 23 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 207/2009). Tak więc już tylko ta wadliwość konstrukcji zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania wyklucza możliwość ich uwzględnienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a.