Uzasadnienie
W dniu 27 lipca 2007 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia [...] o przyznanie świadczenia na leczenie lub żywność. Do skargi M. W. dołączył kopie zażaleń z dnia [...] i [...] na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie niezałatwienia powołanego wyżej wniosku z dnia [...], które zostały skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L..
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o jej oddalenie oraz wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] nr [...] przyznany został skarżącemu zasiłek celowy w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb bytowych wymienionych we wnioskach z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...].
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M. W.. Jak wskazał Sąd z przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99, niepubl.). W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., przyznany został skarżącemu M. W. zasiłek celowy w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb bytowych wymienionych we wnioskach z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...].
Oznacza to, iż po wniesieniu przez M. W. skargi do Sądu na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia [...] o przyznanie świadczenia na leczenie lub żywność, organ ten wydał rozstrzygnięcie w tej sprawie, przyznając skarżącemu wnioskowaną pomoc. Tym samym organ administracji - mimo pozostawania w zwłoce - przestał tkwić w bezczynności, a postępowanie w niniejszej sprawie, dotyczącej bezczynności tego organu, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł M. W., opierając ją na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez wyrażenie poglądu, że należy umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, nawet przy przyznanej bezczynności organu administracyjnego I instancji, nawet bez oczekiwania na wynik zażalenia na bezczynność złożony do organu drugiej instancji, nawet jeśli bezczynność trwa miesiące, a decyzja powinna być wydana bezzwłocznie, jeśli pomimo takiej bezczynność organ wydał w końcu decyzję administracyjną. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zarówno w piśmiennictwie prawniczym jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmowany jest pogląd, który należy podzielić, uznając za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, iż jeżeli organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to mimo, że pozostawał w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. W takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., OSK 1583/04 i wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2004 r., GSK 609/04).
Jak wynika z ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, niekwestionowanego w skardze kasacyjnej, decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z upoważnienia Wójta Gminy N., przyznany został skarżącemu M. W. zasiłek celowy w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb bytowych wymienionych m.in. we wniosku z dnia [...], o przyznaniu świadczenia na leczenie lub żywność. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż Wójt Gminy N. przestał pozostawać w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu wniosku M. W. z dnia [...] w tym przedmiocie. W takiej sytuacji postępowanie sądowe w sprawie skargi M. W. na bezczynność organu podlegać winno umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tak jak prawidłowo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 29 listopada 2007 r. Bez wpływu na takie rozstrzygnięcie sprawy niniejszej pozostaje natomiast podniesiony przez skarżącego fakt wniesienia zażalenia na bezczynność do organu II instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.