Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt II SO/Lu 28/07 - po rozpoznaniu wniosku Z. W. - odmówił wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. za nieprzekazanie skarg.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w swoim wniosku Z. W. wniósł o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie do Sądu jego pisma z dnia 13 lipca 2007 r. Pismo to pozbawione merytorycznej (zrozumiałej) treści zawierało jedynie wniosek o pomoc prawną oraz odwoływało się do zaskarżonych już decyzji Kolegium o nr [...]. W związku z tym należy wskazać, iż Kolegium podjęło właściwe działania traktując pismo jako uzupełnienie wcześniej złożonych skarg i przesyłając pismo do Sądu.
Ponadto, Sąd I instancji działając z urzędu stwierdził, że pismo to zostało dołączone w dniu 24 lipca 2007 r. do założonych akt sądowych (sygn. akt II SA/Lu 548/07 i II SA/Lu 549/07) dotyczących skarg strony na wymienione decyzje Kolegium.
Jednocześnie Sąd zaznaczył, że pismo z dnia 13 lipca 2007 r. złożone do organu pozbawione było nazwy, natomiast to samo pismo złożone do Sądu jako załącznik do wniosku zostało nazwane "skarga". Powyższe świadczy, że strona dokonała późniejszego uzupełnienia treści pisma poprzez dodanie jego nazwy, co zasługuje na dezaprobatę.
Odmawiając wymierzenia grzywny Sąd podkreślił również, że pisma procesowe w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym muszą spełniać określone wymagania formalne. Przede wszystkim muszą jasno i precyzyjnie wskazywać adresata pisma i żądania strony. Sąd oraz organ rozpatrując pismo strony nie może domniemywać jakimi przesłankami kieruje się strona, jak również do kogo je kieruje, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Z. W. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie "prawa materialnego (bo decydującego o roszczeniach pieniężnych odpowiedniego podmiotu, chociaż zawartego w ustawie procesowej) art. 55 § 1 w związku z art. 156 § 6" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") - przez błędną wykładnię z powodu wyrażenia poglądu, że nie są spełnione przesłanki z tych przepisów i rzekomo nie wiadomo o co skarżącemu chodzi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sprawa dotyczy wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi dot. wniosku o wyłączenie członków Kolegium do rozpoznawania spraw. Chodziło o sprawy objęte decyzjami SKO z dnia [...] nr [...] i [...]. Zanim te decyzje zapadły skarżący wnioskiem z dnia 6 maja 2007 r. (wpłynął 7 maja 2007 r.) domagał się wyłączenia wskazanych członków Kolegium od rozpoznawania jego spraw. Pismem z dnia 15 maja 2007 r. Kolegium odpowiedziało negatywnie skarżącemu. Ponieważ strona nie otrzymała postanowienia a jedynie pismo, to złożyła skargę z dnia 5 czerwca 2007 r., która nie została przekazana do Sądu. Stąd strona pismem z 13 lipca 2007 r. domagał się pomocy prawnej podnosząc, że już 11 czerwca 2007 r. złożono skargę i do tej pory nie ma orzeczenia. Z uwagi na brak reakcji Organu, wniesiony został wniosek o wymierzenie grzywny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zastosowanie przez sąd administracyjny trybu określonego w art. 55 § 1 P.p.s.a. uzależnione jest od wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny z powodu nieprzekazania przez tenże organ określonej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią do sądu.
Tymczasem w niniejszej sprawie strona we wniosku o wymierzenie grzywny podniosła, że wnosi o zastosowanie tejże sankcji "za nieprzekazanie skargi wraz z aktami i odp. na skargę odrębnie (oddzielnie) jako skargi na bezczynność SKO (...)" załączając "Pismo-Skargę z 13.07.07" oraz "Skargę z 5.06.07." Tym samym strona nie wskazała precyzyjnie za nieprzekazanie, której skargi domaga się wymierzenia grzywny.
Stąd zważywszy zarówno na niejasną treść samego wniosku o zastosowanie art. 55 § 1 P.p.s.a., jak i na załączone do wniosku dwa pisma zatytułowane "skarga" zasadnym było wezwanie strony na mocy art. 49 § 1 P.p.s.a. do sprecyzowania wniesionego wniosku, którego sformułowanie nie wskazywało, jaka skarga zdaniem Z. W. nie została do sądu przekazana zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. Przyjęcie zaś przez Sąd I instancji, że strona żąda wymierzenia grzywny za nieprzekazanie pisma z 13 lipca 2007 r. nie wydaje się jednoznacznie wynikać z wniosku strony, który jest wnioskiem wszczynającym postępowanie.
Zatem w świetle powyższego za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 55 § 1 P.p.s.a. wskazany w podstawie skargi kasacyjnej. Niezrozumiałym natomiast pozostaje zarzut naruszenia, w związku z tym przepisem, art. 156 § 6 P.p.s.a., którego w ogóle ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera. Z uwagi zaś na określone w art. 183 § 1 P.p.s.a. związanie Sąd granicami skargi kasacyjnej, nie jest możliwe domniemywanie przez tenże Sąd który przepis strona zamierzała wskazać.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.