Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2016 r. o sygn. akt II SA/Go 540/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, po rozpoznaniu skargi K.Ż. na czynność Starosty [...] z dnia 21 marca 2016 r. nr K[...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie kart pojazdów, w pkt I. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, w pkt II. uznał obowiązek Starosty [...] dokonania zwrotu na rzecz skarżącego części opłat w wysokości 850 (osiemset pięćdziesiąt) złotych, oraz w pkt III. zasądził od Starosty [...] na rzecz skarżącego K.Ż. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że K.Ż. wystąpił do Starosty [...] o rejestrację samochodów [...], któremu decyzją z dnia 11 sierpnia 2004 r. nadany został numer rejestracyjny [...] oraz [...], któremu decyzją z dnia 10 listopada 2005 r. nadany został numer rejestracyjny [...], uiszczając jednocześnie opłatę w wysokości po 500 zł za wydanie kart dla tych pojazdów na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310 – określanego dalej jako "rozporządzenie"), wydanego w oparciu o delegację ustawową wynikającą z art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z § 1 rozporządzenia za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości 500 zł, natomiast za wydanie wtórnika karty pojazdu organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości 75 zł.
Wnioskiem z dnia 15 marca 2016 r. K.Ż. zwrócił się do Starosty [...] o zwrot nadpłaty za wydanie karty dla ww. pojazdów w wysokości po 425 zł.
Pismami z dnia 21 marca 2016 r. Starosta [...] odmówił zwrotu żądanej kwoty za wydanie kart pojazdów podnosząc, iż roszczenie o zwrot tej opłaty uległo przedawnieniu. W pismach tych Starosta potwierdził, iż skarżący przy składaniu wniosków o rejestrację uiścił opłatę 500 zł za każdą kartę pojazdu.
W związku z powyższym, K.Ż. pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. skierował do Starosty [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymując swoje żądanie o zwrot nadpłaconej kwoty.
W piśmie z dnia 4 maja 2016 r. stanowiącym odpowiedź na ww. wezwanie, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w pismach z dnia 21 marca 2016 r., wskazując ponadto, iż organ nie dysponuje dowodami wpłat przez skarżącego dwóch opłat po 500 zł.
Pismem z dnia 10 maja 2016r. K.Ż. wniósł skargę na czynność Starosty [...] z dnia 21 marca 2015 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, iż nie neguje samej zasadności żądania zwrotu kwoty odpowiadającej nienależnie uiszczonym opłaty za wydanie kart pojazdów, ale zdaniem organu skarżący winien okoliczność uiszczenia opłaty w sposób bezsprzeczny udowodnić. Starosta wskazał, iż nie dysponuje, z uwagi na upływ czasu dowodami wpłaty kwot po 500 zł.
Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że fakt uiszczenia przez skarżącego dwóch opłat w wysokości 500 zł każda został jednoznacznie przyznany przez organ w dwóch pismach z dnia 21 marca 2016 skierowanych do skarżącego ([...]), w których stwierdzono "W dniu 23.07.2004r. złożył Pan wniosek o rejestrację ww. samochodu i uiścił m.in. opłatę w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu" i "W dniu 28.10.2004r. złożył Pan wniosek o rejestrację ww. samochodu i uiścił m.in. opłatę w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu" Należy przy tym zwrócić uwagę na brak konsekwencji organu, który najpierw potwierdził fakt uiszczenia przez skarżącego opłat, a następnie w toku postępowania ten fakt zakwestionował, powołując się na brak z powodu upływu czasu dokumentów to potwierdzających.
Skarżący wprawdzie nie przedstawił dowodu uiszczenia opłat w postaci pokwitowania, jednak przedstawione karty pojazdów i dowody rejestracyjne oraz przyznanie faktu uiszczenia opłat przez organ pozwalają na przyjęcie, że w dniach 23 lipca 2004 r. i 28 października 2005 r. skarżący uiścił dwie opłaty w wysokości 500 zł każda, za wydanie kart pojazdów sprowadzonych z zagranicy.
Przechodząc do merytorycznej oceny żądania skarżącego, dotyczącego zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu, Sąd wskazał, że treść przepisu art. 77 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym była taka sama w dacie uiszczenia spornej opłaty, jak i aktualnie. Natomiast w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, obowiązującego w dacie uiszczenia opłat przez skarżącego, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy, zawierającej umocowanie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłaty za kartę pojazdu, opłatę za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji na terytorium RP określono na kwotę 500 zł.
Legalność powyższego przepisu zakwestionował Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., w sprawie U 6/04, orzekł, że § 1 ust. 1 omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Nadto Trybunał postanowił, że przepis powołanego rozporządzenia traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. W ocenie Sądu, pomimo że Trybunał Konstytucyjny uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 roku przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie, w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że jeżeli sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego stosowania. Nie ma rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2009 roku I OSK 418/08, uchwała NSA z 30 października 2000 roku oraz wyrok NSA w składzie 7 sędziów z 16 stycznia 2006 roku).
Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, że brak tytułu prawnego do poboru opłaty za okres po wejściu Polski do Unii Europejskiej wynika ze sprzeczności przepisów powołanego wyżej rozporządzenia z prawem wspólnotowym, gdyż naruszały one art. 28 i art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty krajowe. Dane opodatkowanie można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych oraz że nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków. Istotne zatem znaczenie miała okoliczność, czy sporna opłata była w praktyce stosowana w ten sam sposób zarówno do przywożonych używanych pojazdów samochodowych, jak i do tych, które były nabywane w Polsce, bowiem te dwie kategorie stanowią produkty podobne w rozumieniu art. 90 akapit 1 TWE.
Na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego nakładana była opłata w kwocie 500 zł. Natomiast w związku z nabyciem w Polsce podobnego pojazdu nie była nakładana żadna opłata, jeżeli pojazd był już zarejestrowany. Dokument karty pojazdu został wprowadzony w dniu 1 lipca 1999 r. Wtedy bowiem wszedł w życie przepis art. 77 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Na mocy ust. 1 tego artykułu, producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Ust. 2 tego art. stanowi, że karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi. Zgodnie natomiast z treścią ust. 3 tego artykułu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1 wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Z powyższego wnioskować należy, że w związku z nabyciem pojazdu używanego już zarejestrowanego na terytorium Polski, który nie posiadał karty pojazdu, nie była nakładana żadna opłata. Dodać przy tym trzeba, że w przypadku nabycia pojazdu nowego w Polsce wydanie karty pojazdu obciążało producenta lub importera. Nabywca zatem również nie ponosił żadnej opłaty z tego tytułu.
Z powyższego wynika, że w świetle art. 90 TWE, nakładana w myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. opłata za kartę pojazdu używanego i sprowadzonego do Polski z zagranicy, w sytuacji, gdy z związku z nabyciem i zarejestrowaniem takiego samochodu w Polsce żadna opłata nie była pobierana, musi być uznana za pobraną nienależnie, tj. wbrew wynikającej z prawa europejskiego zasadzie ekwiwalentności obciążeń nakładanych na produkty krajowe i produkty z innych państw członkowskich.
Kwestia zgodności przepisu regulującego pobieranie opłaty za kartę pojazdu z prawem wspólnotowym była przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Rejonowy w Jaworznie. W postanowieniu z dnia 10 grudnia 2007r., C-134/07 (P.K. przeciwko Gmina Miasta Jaworzna, Dz.U.UE.C 2008/64/15), wskazano że artykuł 90 ust. 1 TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, którą należy zapłacić w danym państwie członkowskim za wydanie pierwszej karty pojazdu, która to opłata jest w praktyce nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie prawne zawiera interpretację prawa wspólnotowego, każdy sąd krajowy orzekający na podstawie analogicznego zagadnienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości WE, musi orzec zgodnie z tą wykładnią (por. E. Wojtaszek-Mik [w:] Pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości wspólnot europejskich, Warszawa 2007, s. 80).
Ze względu na bezspornie analogiczny stan faktyczny niniejszej sprawy ze stanem sprawy, w której orzekał ETS, wykładnia art. 90 ust. 1 TWE jest wiążąca dla sądu krajowego przy dokonywaniu oceny zgodności § 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia.
Rozważając kwestię ewentualnego przedawnienia roszczenia o zwrot nadpłaconej opłaty w oparciu o unormowania zawarte w prawie administracyjnym Sąd I instancji podkreślił, że dopiero od dnia 1 stycznia 2010 r. opłata za wydanie karty pojazdu, o której mowa w prawie o ruchu drogowym, stanowi środki publiczne będące nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym - w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Tym samym dopiero do opłat za wydanie karty pojazdu uiszczonych po dniu 31 grudnia 2009 r. stosuje się przepisy ustawy o finansach publicznych z 29 sierpnia 2009 r. oraz odpowiednio (art. 67 in fine) przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, regulujące terminy przedawnienia wynikające z tej ustawy. Powyższe akty prawne nie mają zastosowania do opłat nienależnie pobranych przed tym dniem i podlegających zwrotowi, które należy traktować jako świadczenia pieniężne pobrane bez podstawy prawnej.
Dotyczy to w szczególności stosowania przepisów dotyczących przedawnienia, którego konsekwencją jest wygaśnięcie zobowiązania uiszczenia przez stronę, czy też zwrotu przez organ opłaty, a zawartych w art. 59 i następne Ordynacji podatkowej. Wynika to z treści art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, który stanowi, że do spraw dotyczących nieopodatkowanych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy o finansach publicznych stosuje się przepisy dotychczasowe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Starosta [...], zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.
1) art. 141 § 4 i art. 146 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie - przejawiające się na przyjęciu, że strona skarżąca jednoznacznie przyznała, iż strona przeciwna uiściła opłaty za wydanie kart pojazdów, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że zasadnym pozostaje stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, w sytuacji gdy strona przeciwna nie przedstawiła żadnego dowodu uiszczenia opłat w postaci pokwitowania, zaś powołane w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji pisma strony skarżącej z dnia 21 marca 2016 r. nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego, że to właśnie strona przeciwna osobiście wniosła opłaty w wysokości po 500 zł za wydanie kart pojazdów;
2) art. 146 § 1 i § 2 i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej w tekście k.p.a) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co doprowadziło do uznania przez Sąd I instancji, iż strona przeciwna wykazała, że osobiście wniosła opłatę za wydanie kart pojazdów, co powinno skutkować zwrotem na jego rzecz przedmiotowej nadpłaty.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.Ż. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zbadał zarzuty skargi kasacyjnej. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia w granicach skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 i 2 P.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi regulację, w ramach której ustawodawca określił jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z tym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należało zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję i braki w zakresie wymogów ustawowych nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest skutecznym instrumentem do kwestionowania stanowiska sądu w części odnoszącej się do sfery ustaleń faktycznych Czym innym jest nieprzedstawienie w ogóle stanowiska co do stanu faktycznego, a czym innym ewentualne błędne ustalenia faktyczne w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Najpierw rozważyć trzeba dopuszczalność kwestionowania trafności ustaleń faktycznych z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. W odniesieniu do skarg na akty administracyjne, kwestionowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd nie może polegać na powołaniu się na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, w której uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (patrz: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. i zostało sporządzone w sposób pozwalający na pełną kontrolę instancyjną wyroku. Sąd w wyczerpujących i logicznych rozważaniach odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy, istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił stanowisko co do stanu faktycznego sprawy. Ocenił, że fakt uiszczenia przez skarżącego dwóch opłat w wysokości 500 zł każda został jednoznacznie przyznany przez organ w dwóch pismach z dnia 21 marca 2016 r. skierowanych do skarżącego.
Sąd I instancji zwrócił przy tym uwagę, iż skarżący wprawdzie nie przedstawił dowodu uiszczenia opłat w postaci pokwitowania, jednak przedstawione karty pojazdów i dowody rejestracyjne oraz przyznanie faktu uiszczenia opłat przez organ, pozwalały zdaniem Sądu I instancji na przyjęcie, że w dniach 23 lipca 2004r. i 28 października 2005r. skarżący uiścił dwie opłaty w wysokości 500 zł każda, za wydanie kart pojazdów sprowadzonych z zagranicy. Sam fakt, że organ nie podzielił stanowiska prezentowanego przez Sąd nie oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie art. 7, art. art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też nie mogło dojść do naruszenia przez Sąd Wojewódzki wyżej wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W konsekwencji nie doszło również do naruszenia art. 146 § 1 i 2 P.p.s.a. Przedstawione powyżej rozważania bezsprzecznie wskazują, że prawidłowe było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim dotyczące zasadności wniosku skarżącego, dotyczącego żądania zwrotu nadpłaconej kwoty tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu oraz możliwości zastosowania regulacji art. 146 § 2 P.p.s.a. W piśmiennictwie przyjmuje się bowiem, że skoro obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu ma charakter publicznoprawny, to sprawa odmowy zwrotu opłaty jako dotycząca obowiązku publicznoprawnego ma swoje źródło w przepisach regulujących obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, tj. art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia. Nie ma przy tym znaczenia, że ten ostatni przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 został uznany za niezgodny z Konstytucją RP, a następnie powyższe rozporządzenie utraciło moc.
Skoro żądanie zwrotu opłaty dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to podmiot, którego obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ma prawo żądać, aby sąd orzekł o jego istnieniu lub nieistnieniu na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. (zob. T. Woś "Komentarz do art. 146 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" System Informacji Prawnej LEX). Konsekwentnie zgodnie z § 2 tego przepisu w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Za nieusprawiedliwiony należało zatem uznać procesowy zarzut kasacyjny, sprowadzający się do bezpodstawnego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 146 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną, jako opartą na nieusprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., należało oddalić.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł powodów do zasądzenia w niniejszej sprawie zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana przez radcę prawnego Ewę Prejs. W aktach sprawy nie ma jednak pełnomocnictwa do reprezentowania udzielonego powyższej do reprezentowania skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.