Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2918/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. Sz. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...]marca 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że wnioskiem z dnia 31 stycznia 2011 r. A. Sz. wystąpił do Wójta Gminy S. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia 20 grudnia 2010 r., którą to na wniosek A. Z., J. B. i A. Sz. zatwierdzono podział nieruchomości położonej w miejscowości Cz. K., oznaczonej w rejestrze jako działka nr [...] o powierzchni 0,2894 ha, stanowiącą współwłasność wnioskodawców w częściach ułamkowych. W wyniku podziału wydzielono działkę nr [...]/1 i działkę nr [...]/2 o jednakowej powierzchni 0,1447 ha.
W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania A. Sz. podał, że decyzja ta została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie, które to uzgodnienie było prawem wymagane.
Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. wznowił w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie we wskazanej sprawie.
Decyzją z dnia 12 grudnia 2011 r. Wójt Gminy S., przywołując w podstawie prawnej art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. odmówił uchylenia ww. decyzji własnej zatwierdzającej podział nieruchomości uznając, iż decyzja ta nie narusza prawa.
W ocenie organu wskazana we wniosku podstawa wznowienia postępowania i uchylenia decyzji nie istnieje. Obowiązek uzyskania stanowiska innego organu winien bowiem wynikać wprost z konkretnego przepisu prawa. Takiego obowiązku nie zawierają natomiast postanowienia art. 93 ust. 3 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Określony w art. 93 ust. 3 tej ustawy warunek zagwarantowania dostępu do drogi publicznej winien być zrealizowany dopiero w razie zbywania działek wydzielonych w czasie podziału. Z przepisów tych nie wynika też obowiązek organu w zakresie wstępnego uzgadniania z zarządcą drogi możliwości urządzenia z niej zjazdu. Skoro zatem brak jest przepisu nakładającego na organ obowiązek współdziałania przy zatwierdzaniu projektu podziału działek, brak uzgodnienia nie stanowi o wadliwości decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. Sz.
Decyzją z dnia 15 marca 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż organ zatwierdzając podział nieruchomości, aby uczynić zadość przepisom art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomości, zaznaczył na mapie z projektem podziału, że wnioskodawcy zaproponowali drogę wewnętrzną, która ma stanowić jednocześnie służebność gruntową. Potwierdzający to stanowisko zapis znajduje się w osnowie przedmiotowej decyzji. Odnośnie zaś konieczności dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi organ odwoławczy wskazał, że przepisy dotyczące podziałów nieruchomości dotyczą tylko i wyłącznie sposobu i możliwości dokonania podziału działki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Usytuowanie zjazdu z drogi publicznej nie jest natomiast częścią postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału.
Odnoszenie się do usytuowania zjazdu na działce na etapie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości jest przedwczesne, wchodzi bowiem w materię prawa budowlanego. Nadto nie ma podstaw do uzgadniania treści decyzji z zarządcą drogi skoro nie jest wiadome, w którym miejscu będzie usytuowana służebność drogowa. Służebność wykazana na mapie podziałowej jest jedynie propozycją i nie musi być ustanowiona w tym miejscu i kształcie, jednakże musi ona być ustanowiona. Lokalizacja i kształt służebności ustanawiana jest bowiem ostatecznie z chwilą zbycia nieruchomości.
Ponadto organ podniósł, iż niemożliwym jest przystosowanie działki sąsiedniej nr [...]/10 na drogę dojazdową. Działka ta stanowi bowiem własność osób trzecich co uniemożliwia zajęcie jej pod drogę dojazdową. Również plan miejscowy nie przewiduje w tym miejscu żadnej drogi publicznej. Z tych względów słuszne jest stanowisko odmawiające uchylenia ostatecznej decyzji podziałowej.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. Sz. oraz J. B. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. i zasądzenia kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez stronę podstawa do uchylenia decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] grudnia 2010 r.
Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Chodzi zatem o tego rodzaju sytuację, gdy wbrew temu, co zostało uprawdopodobnione w podaniu o wznowienie postępowania, organ nie znalazł żadnego błędu w postępowaniu dotychczasowym, który mógłby stanowić podstawę do nowego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania nowej decyzji. Słusznie zaś uznały organy, iż podstawy takiej nie daje brak w sprawie zakończonej decyzją ostateczną stanowiska "organu współdziałającego", w tym przypadku Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie, który stanowi przesłankę wznowieniową, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.
Sąd wskazał, że cytowany przepis dotyczy sytuacji, gdy obowiązek współdziałania został ustanowiony przepisami prawa materialnego. Nie dotyczy to więc sytuacji, gdy z wnioskiem o opinię występuje strona w ramach postępowania dowodowego. A zatem, uwzględnienie wniosku skarżących o wznowienie postępowania z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. byłoby dopuszczalne, gdyby ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) nakazywała, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości uzyskanie stanowiska innego niż rozstrzygający sprawę, wskazanego prawem organu, tu: zarządcy drogi, przy której położona jest przedmiotowa działka. Jednakże zatwierdzenie projektu podziału działki, jak wynika z treści przywołanego aktu prawnego nie zostało uzależnione od oceny zarządcy drogi w zakresie możliwości urządzenia zjazdu z wydzielonej działki na drogę publiczną.
Tym samym bezpodstawne jest zajmowane w toku postępowania stanowisko skarżących wskazujące na taką konieczność. Żaden bowiem przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie nakładał na organ zatwierdzający podział nieruchomości obowiązku uzyskania opinii zarządcy drogi w zakresie lokalizacji zjazdu z działki na drogę publiczną.
Wymóg uzyskania przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta opinii co do dopuszczalności proponowanego podziału nieruchomości przewiduje jedynie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który wskazuje, iż organem opiniującym jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a jego opinia dotyczy zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego.
Sąd wskazał również, iż na etapie ewidencyjnego podziału nieruchomości organ obowiązany jest określić jedynie faktyczną możliwość zapewnienia wydzielonej nieruchomości dostępu do drogi publicznej, m.in. poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej z zastrzeżeniem w decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości warunku ustanowienia określonej służebności drogowej. Zastrzeżeń tych dokonuje się w decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości zgodnie z art. 99 omawianej ustawy. Polega to na określeniu w formie graficznej, w kolorze czerwonym lub w formie opisowej we wstępnym projekcie podziału nieruchomości przedkładanym do wniosku propozycji sposobu zapewnienia dostępu projektowanych do wydzielenia działek gruntu do drogi publicznej. Pozwala to organowi orzekającemu na ocenę spełnienia ustawowego wymogu istnienia faktycznych możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej tym działkom gruntu projektowanym do wydzielenia, które nie będą przylegać do drogi publicznej.
Jednakże opis ten nie jest jednak wiążący przy zbywaniu wydzielonych działek gruntu na odrębną własność, skoro w chwili zbywania wydzielonych działek gruntu ich właściciel może postanowić o innym sposobie zapewnienia dostępu tym działkom do drogi publicznej aniżeli sposób opisany we wstępnym projekcie podziału nieruchomości. Dlatego w samej decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości umieszcza się jedynie zastrzeżenie konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielonym działkom gruntu, bez wskazywania na konkretne rozwiązania projektowe w tym względzie. Ustawowe zastrzeżenie niedopuszczalności dokonania podziału nieruchomości, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, należy więc odnieść do chwili, w której działki te będą zbywane. Mogą być zatem wydzielone w ramach podziału nieruchomości, bez zapewnienia im prawnie odrębnego dostępu do drogi publicznej na etapie zatwierdzenia podziału, ale ich zbycie na odrębną własność jest możliwe tylko przy jednoczesnym zapewnieniu przez zbywcę prawnego dostępu do drogi publicznej.
W tym kontekście bezpodstawne są twierdzenia strony skarżącej, iż wskazany w decyzji podziałowej proponowany przebieg służebności gruntowej, koniecznej do ustalenie jedynie w przypadku zbycia wydzielonych działek jest wiążący przy ustalaniu miejsca lokalizacji zjazdu z działki na drogę publiczną.
Mając na uwadze treść powyższych rozważań, w szczególności analizę przepisów regulujących przedmiot sprawy, w jakiej zapadła decyzja ostateczna, Sąd uznał, że wykluczona jest możliwość wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości ze względu na brak stanowiska zarządcy drogi w zakresie możliwości urządzenia zjazdu, tj. z uwagi na istnienie przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Brak w sprawie przesłanki wznowienia postępowania czyni natomiast zaskarżoną decyzję w pełni legalną.
Ponadto za niezasadne Sąd uznał zarzuty strony wskazane w skardze dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia też wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał okoliczności faktyczne, na których się oparł, dokonał w sposób prawidłowy oceny zebranego materiału oraz wskazał przepisy prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. Sz. oraz J. B.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., w zawiązku z art. 106 § 1 k.p.a., w związku z art. 93 ust. 1 i ust. 3 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), a także art. 99 u.g.n., w związku z § 38 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą Nr XVII/94/2004 Rady Gminy S. z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz.Urz.Woj. Lubelskiego Nr 200, poz. 2677) w związku z § 23 ust. 1 i ust. 4 pkt 7 tego Planu, wprowadzającego ograniczenie możliwości tworzenia nowych zjazdów, w tym także z działek o numerach ewidencyjnych [...]/1 i [...]/2 obręb Cz. K., ark. 1, powstałych w wyniku podziału byłej działki o numerze [...], z drogi wojewódzkiej nr 812 relacji: Biała Podlaska – Włodawa – Chełm – Rejowiec – Krasnystaw, oznaczonej w MPZP symbolem 01 GP w następstwie dowolnego ustalenia, że wydanie decyzji Wójta Gminy S. z dnia 20 grudnia 2010 r., znak RRRO/19/10 zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów Cz. K. nr [...], w wyniku dokonania wadliwej wykładni tych przepisów w następstwie:
- a) odrzucenia – w założeniu – możliwości, by ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odczytywane w powiązaniu z art. 93 ust. 1 zd. 1 i ust. 3 u.g.n. mogły stanowić "przepis prawa" w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a. nakładający na organ właściwy do wydania decyzji obowiązek uzyskania przed wydaniem decyzji stanowiska innego organu w przedmiocie możliwości rzeczywistego skomunikowania nowo projektowanych działek z jedyną, potencjalnie, dla nich dostępną drogą publiczną w sytuacji, gdy ustalenia ww. MPZP, zawierały jednoznacznie ograniczenia w zakresie tworzenia nowych zjazdów na daną drogę dla już istniejących, a więc i przyszłych, położonych w jej sąsiedztwie, działek,
- b) dowolnego przyjęcia, by przepis prawa uzależniający możliwość wydania decyzji administracyjnej od uzyskania stanowiska innego organu, to jest przepis w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a., mógł znajdować się jedynie w regulacjach mających walor materialnego prawa administracyjnego, a, zdaniem Sądu I instancji, takimi nie są lub nie mogą być, ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, mimo że w danym wypadku, w art. 93 ust. 1 zd. 1 u.g.n., którego materialnoprawny charakter nie powinien budzić niczyjej wątpliwości, wyraźnie wymaga się zgodności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, a tym samym i postępowania poprzedzającego jej wydanie, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile takowy obowiązuje dla nieruchomości, której decyzja w przedmiocie podziału ma dotyczyć;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 135 tej ustawy wobec braku uchylenia na ich podstawie jeżeli nie decyzji obu instancji, to – co najmniej – decyzji organu odwoławczego, mimo wykazania w skardze oddalonej danym wyrokiem, naruszenia:
- a) przez decyzje obu instancji art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i § 4, art. 107 § 3 k.p.a. w następstwie:
- – całkowitego zignorowania przy wydaniu skarżonej decyzji organu I instancji, a także decyzji organu odwoławczego, stanowiska pełnomocnika strony wnoszącej odwołanie zawartym w jego piśmie z dnia 4 października 2011 r. wskazującego na powinność uzyskania przez Wójta Gminy S. stanowiska Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie przed wydaniem ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., to jest stanowiska wymaganego treścią wyżej wskazanych przepisów MPZP,
- – braku sformułowania przez organy obu instancji jakiegokolwiek zapytania w stosunku do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Lublinie co do rozumienia przez ten organ znaczenia wskazanych wyżej przepisów MPZP przy rozpoznawaniu spraw o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, w których istnieje potrzeba wskazania miejsca usytuowania ewentualnego zjazdu na drogę publiczną dla (z) działek mających powstać w następstwie podziału, np. poprzez działkę, lub część działki, mającej mieć walor drogi wewnętrznej,
- – art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w wyniku odmowy uchylenia określonej decyzji w ramach wznowienia postępowania bez przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego, a w szczególności przy braku wykluczenia możliwości uchylenia danej decyzji z przyczyn wskazanych przez stronę występującą z podaniem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej określoną decyzją ostateczną, a następnie z odwołaniem od decyzji odmawiającej uchylenia, w ramach wznowienia postępowania, takiej decyzji ostatecznej;
- b) decyzji organu II instancji także mimo wykazania naruszenia przy jej wydaniu art. 11 i art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 tego kodeksu w stopniu rzutującym na wynik sprawy wobec utrzymania w mocy decyzji organu I instancji bez przedstawienia zarzutów odwołania, a także bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów odwołania i powiązanego z nimi uzasadnienia, a także wobec uchylenia się od dokonania jakiejkolwiek wykładni § 38 pkt 1 MPZP samodzielnie lub w związku z § 23 ust. 1 i ust. 4 pkt 7 tego Planu,
- 3) art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 1 p.p.s.a. w następstwie wadliwego ich zastosowania w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie braku przedstawienia zarzutów skargi i ustosunkowania się do nich, w sposób uniemożliwiający poznanie:
- a) stanu faktycznego, jaki Sąd I instancji przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia,
- b) motywów, którymi kierował się Sąd I instancji przy uznaniu określonych decyzji za zgodne z prawem, a zarazem zarzutów skargi za pozbawione uzasadnionych podstaw.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu rozwinięto argumenty co do wskazanych zarzutów.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną związany jest jej granicami, a z urzędu bada jedynie czy nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego. Oznacza to, że Sąd nie może uzupełniać, zmieniać czy też dokonywać interpretacji przedstawionych zarzutów. Dlatego też wprowadzono przymus adwokacko-radcowski, aby skarga kasacyjna spełniała ustawowe wymogi, bo tylko prawidłowo sformułowana skarga kasacyjna pozwoli na pełną kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.
Zgodnie zaś z art. 174 i 176 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga może być oparta na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie, w którym to uzasadnieniu należy wykazać na czym polegała błędna wykładnia, czy niewłaściwe zastosowanie danego przepisu oraz wpływ naruszeń Sądu I instancji na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie wskazuje na jakiej podstawie zostały oparte poszczególne zarzuty, a nadto same zarzuty zawierają elementy opisowe i uzasadnienie, przy czym nie zostaje wskazane czy nastąpiła błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie, czy też inne uchybienie. Jednakże te naruszenia nie powodują, że Sąd nie może ustosunkować się do skargi kasacyjnej.
Zwłaszcza, że problem w niniejszej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia, czy ustalenia planu miejscowego ograniczające lokalizację zjazdów na drogę publiczną, stanowią podstawę do zastosowania art. 106 § 1 k.p.a. w sprawie zatwierdzenia projektu planu podziału nieruchomości. W związku z tym stwierdzić należy, że podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ dysponuje stosownym materiałem dowodowym pozwalającym na wydanie prawidłowej decyzji, zaś z jej uzasadnienia jednoznacznie wynika stanowisko organu co do braku przesłanki wznowienia postępowania określonej w pkt 6 § 1 art. 145 k.p.a.
Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie istniała potrzeba ani wyjaśnienia kwestii ustaleń planu zagospodarowania co do zjazdów z zarządem dróg, ani też dokonania przez organ wykładni odpowiednich zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto jeżeli nawet organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale samo rozstrzygnięcie jest prawidłowe i właściwie uzasadnione, to brak jest podstaw do uchylenia takiej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylenie decyzji lub postanowienia następuje jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 (w skardze kasacyjnej powołano § 1, ale Sąd uznał to za oczywistą omyłkę) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie powinno być żadnej wątpliwości, że Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, rozstrzygał w granicach danej sprawy, a w sytuacji gdy Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, brak było podstaw do stosowania art. 135 ww. ustawy. Sąd I instancji nie naruszył także art. 141 § 4, gdyż uzasadnienie zawiera wszystkie elementy i wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd szczegółowo uzasadnił stanowisko co do prawidłowości zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę m.in. stan faktyczny sprawy, który nie budził wątpliwości.
Stwierdzić również należy, że uzasadnienie zawiera zwięzłe wskazanie zarzutów skargi, z powołaniem przepisów, których naruszenie zarzuca skarżący. Fakt, że Sąd I instancji nie odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów skargi, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 ustawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już stanowisko, że wyjaśniając podstawę rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku, nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeżeli z wywodu Sądu wynika dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Uzasadnienie wyroku ma bowiem stanowić zwartą, logiczną całość, która z oczywistych względów musi być tak przedstawiona aby poddała się kontroli instancyjnej (por. wyrok z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt I OSK 513/11; z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1451/11; z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 62/11; z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2204/11).
W niniejszej sprawie, jak to już podniesiono wyżej, uzasadnienie zostało sporządzone prawidłowo, a rozstrzygnięcie szczegółowo umotywowane i w żaden sposób nie został naruszony przepis art. 141 § 4 ustawy.
Odnośnie zaś zarzutu dot. kwestii istnienia przesłanki wznowieniowej, tj. wydania decyzji o podziale nieruchomości bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, to zarzut ten także jest niezasadny. Przepis art. 93 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący podstawę materialnoprawną wydanej decyzji podziałowej, przewiduje w sytuacji gdy obowiązuje plan miejscowy jedynie uzyskanie opinii właściwego organu co do zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej bowiem sprawie nie ma podstaw do uzyskania stosownego zezwolenia konserwatora zabytków. Bezsporne w sprawie jest, że stosowna opinia została wydana. W stanie faktycznym sprawy żaden inny przepis ustawy nie wskazuje aby przed zatwierdzeniem podziału nieruchomości wymagane było zajęcie stanowiska przez inny organ w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Pogląd reprezentowany przez skarżących, że taki obowiązek, w realiach tej sprawy, wynika z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest całkowicie chybiony.
Przede wszystkim zapisy tego planu nie wprowadzają, bo też nie mogą, takiego obowiązku. Taki też obowiązek nie może wynikać w interpretacji poszczególnych ustaleń planu. Należy bowiem podkreślić, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego stanowią podstawę do dokonanie podziału nieruchomości. Jeżeli z planu miejscowego wynika, że podział byłby sprzeczny z jego ustaleniem, to takiego podziału nie można dokonać, oczywiście poza sytuacjami określonymi ustawowo, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
W związku z tym ocena czy wydzielone działki gruntu będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów, dokonywana jest w ramach opinii, o której mowa w art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jeżeli z zapisów planu wynika, że brak jest takich możliwości, to powinno znaleźć to odzwierciedlenie w stosowym postanowieniu. Natomiast nie ma podstaw, aby inny niż ustawowo wskazany organ, zajmował stanowisko w tej kwestii, w trybie art. 106 § 1 k.p.a. W związku z tym nie zachodziła przesłanka wznowieniowa, a co za tym idzie Sąd prawidłowo uznał, że organ nie miał podstaw do uchylenia decyzji podziałowej.
Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami określonymi orzekł jak w sentencji wyroku.