Uzasadnienie
W dniu 2 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. G. na:
- 1. "M. ST. i BK i S, BA i SO M. ST. i dzielnicy Śród., burmistrza Śród. Za zatrudnianie małżeństwa Poźniaków w BA i SO dzielnicy Śródm., tj. za nepotyzm, a główną pozwaną jest Tv ob. W. jako Prezydent M. ST.",
- 2. "Burmistrza Śródm., ADK – 6, ob. M. z ZGN Śródm. za złamanie ich zobowiązań do przyznania mi piwnicy, prawa użytkowania wspólnej łazienki i wymiany liczników wody jakich autoryzacja minęła ok. 10 lat temu! Oraz za ich nękanie mnie fikcyjnym zadłużeniem",
- 3. "Ob. M., przełożoną Rady m. st. Warszawy za złamanie mego prawa uczestniczenia jako strony w postępowaniach komisji rewizyjnej Rady, gdzie ta kierowała me wezwania do usunięcia naruszenia prawa wobec Prezydenta m. st. ob. W. i in., gdy tymczasem obywatel M. nie udzieliła mi dotąd nigdy żadnej odp. I informacji jakich żądałem, czyniąc te tzw. Postępowania stronniczymi i chroni ona w ten sposób ob. W. i in.",
- 4. "Dyr. BD i K oraz Burmistrza Śród. za zaniedbania dot. uszkodzonych studzienek na chodnikach dzielnicy",
- 5. "Radcę m. st. ob. K. B. za matactwa w mych sprawach w WSA";
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że w jego ocenie skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych. W ocenie organu są to bowiem sprawy, których przedmiotem jest krytyka wykonywania zadań przez organy m. st. Warszawy oraz pracowników Urzędu i jako takie nie podlegają zaskarżeniu do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga skierowana do Sądu dotyczy wadliwej działalności organu i podległych mu pracowników, a to mogłoby być ewentualnie przedmiotem skargi przewidzianej w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a nie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy w tego rodzaju sprawach. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Skarga przewidziana w ww. przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy.
Sprawy skargowe rządzą się swoimi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt V II SA/Wa 1037/12, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od ww. postanowienia wniósł T. G., zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, jako mających wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 58 §1 w związku z art. 54 §2 oraz art. 133 §1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi skarżącego w oparciu o niekompletny materiał, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby orzec w przedmiocie odrzucenia skargi wyłącznie w oparciu o całość akt postępowania administracyjnego, które organ administracji zobowiązany był przekazać;
- 2. art. 106 §3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji, gdy organ administracji nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakichkolwiek akt postępowania administracyjnego.
Na podstawie art. 185 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że opłaty z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent miasta stołecznego Warszawy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie prawa działaniom Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy i Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1037/12 odrzucił skargę na działanie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy. Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego była skarga kasacyjna od ww. postanowienia.
W skardze kasacyjnej powołane zostały przepisy postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały poddane błędnej wykładni bądź zostały niewłaściwie zastosowane przez Sąd I instancji, co skutkowało dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, błędną wykładnią normy odniesienia - wyznaczającej zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w sprawie.
Zgodnie z art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego "Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw".
Sąd I instancji kwalifikując pismo strony skarżącej z dnia 2 kwietnia 2012 r. w pełni prawidłowo stwierdził, że zawiera ono cechy charakterystyczne dla skargi o której stanowi art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie tym wskazano organy oraz osoby pełniące określone funkcje w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy oraz wywodzono o nieprawidłowościach, których ww. organy i osoby - w ocenie strony skarżącej - się dopuściły. Zasady i tryb postępowania w sprawach ze skarg oraz organy właściwe do rozpoznania skarg określone zostały w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie otrzymał przed wydaniem zaskarżonego postanowienia akta administracyjne sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, która została doręczona stronie skarżącej.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.