Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 420/12 oddalił skargę M. M., M. S. i J. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zaznaczyć należy, że zaskarżoną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Ż. z dnia [...] czerwca 1976 r. w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości położonej w S. w gminie Żnin w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej działką ew. nr [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Maciej M., reprezentowany przez radcę prawnego. Pismem z dnia 1 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazano, że wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Jak podniesiono, pismem z dnia 21 lutego 2013 r. Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Bydgoszczy wyraziła zgodę na podział geodezyjny działki [...]/4 objętej decyzją z dnia [...] października 2002 r. celem wydania tych gruntów M. i M. C. Skarżący ma uzasadnione podstawy by sądzić, że taka sama procedura zostanie wszczęta wobec działki nr [...]/3, której własność nabył w drodze umowy o podział majątku wspólnego w 2007 r. W jego ocenie podział geodezyjny działki nr [...]/3 i wydzielenie części gruntu oraz wydanie tych gruntów zgodnie z zaskarżoną decyzją spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Ponadto skarżący wskazał, że na przedmiotowej działce prowadzone jest obecnie gospodarstwo rolne. Wydzielenie zatem części działki i wydanie jej państwu C. spowoduje, iż nie będzie możliwe kontynuowanie działalności rolniczej na tym terenie, co w konsekwencji przyniesie straty związane z poczynionymi nakładami i utraconymi korzyściami.
W toku rozpoznawania przedstawionego wniosku pismem z dnia 25 marca 2013 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy, zwrócono się do pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie w terminie 7 dni, czy M. M. w dniu składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był właścicielem nieruchomości nr [...]/3. Jak zaznaczono, w aktach sprawy znajduje się kserokopia aktu notarialnego z dnia 12 stycznia 2011 r. z którego wynika, że M. M. daruje Wojciechowi i M. M. własność tej nieruchomości.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego poinformował, że w dniu składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie był właścicielem tej działki, co jednak – jak podkreślono – nie przesądza o braku interesu prawnego skarżącego we wstrzymaniu wykonalności decyzji i rozpoznaniu niniejszej sprawy. Skarżący odpowiada bowiem względem obdarowanych za wady przedmiotu darowizny. To z kolei może grozić skarżącemu koniecznością naprawienia szkody wyrządzonej w ten sposób obdarowanym, którzy korzystają z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem rolniczym, czyniąc stosowne nakłady.
Pismem z dnia 22 marca 2013 r. M. C. i M. C. ustosunkowując się do złożonego wniosku wnieśli o jego nieuwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 3).
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że z konstrukcji przepisu dopuszczającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne.
Wniosek powinien zatem zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Analizując pod tym względem argumentację pełnomocnika skarżącego uznać należy, że we wniosku nie wykazano w wystarczający sposób, iż zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołanie się przez skarżącego, który nie jest już właścicielem spornej nieruchomości, na obciążające go wady prawne przekazanej w drodze darowizny nieruchomości nie są wystarczającym argumentem dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że okoliczność ta w ogóle nie została przez pełnomocnika skarżącego umotywowana, nie przywołano żadnych argumentów (popartych odpowiednimi dokumentami, związanymi choćby z uszczerbkiem w majątku skarżącego w sytuacji, gdyby został on zobowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej obdarowanym), które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.