Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 3008/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 327/16 oddalił skargę M. C. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], Wojewoda Mazowiecki ustalił lokalizację dla inwestycji, polegającej na budowie drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym po autostradę [...] ([...]) - odcinek: węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...]" (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], Wojewoda Mazowiecki orzekł o nabyciu przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym po autostradę [...] ([...]) - odcinek: węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...]" (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej, położonej w W. w [...]., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1950 ha, ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości [...] zł, w tym: na rzecz F. D. w wysokości [...] zł, T. G. C. w wysokości [...] zł, M. C. C. w wysokości [...] zł oraz na rzecz M. T. C. w wysokości [...] zł oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja podlegać będzie wykonaniu, a także nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w pkt 1 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w pkt 1 i w tym zakresie orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w W. w [...]., obręb [...], oznaczonej jako działka nr 0,1950 ha, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarejestrowanym pod autostradę [...] ([...]) - odcinek węzeł "[...]" (z węzłem) do węzła "[...]" (z węzłem), w pkt 2 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w pkt 4 i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pkt 3 utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. w pozostałym zakresie.

Na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej M. C. i T. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. M. C. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], uchylającą decyzję Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w pkt 1 i w tym zakresie orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w W. w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr 0,1950 ha, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarejestrowanym pod autostradę [...] ([...]) - odcinek węzeł "[...]" (z węzłem) do węzła "[...]" (z węzłem), uchylającą ww. decyzję w pkt 4 i w tym zakresie umarzającą postępowanie oraz utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. w pozostałym zakresie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Wyrokiem z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2535/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił pkt 3 zaskarżonej decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz pkt 2 i pkt 3 decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r., w pkt 2 stwierdził, że pkt 3 zaskarżonej decyzji nie podlega wykonaniu, w pkt 4 w pozostałym zakresie skargę oddalił.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiesił z urzędu postępowanie wznowione postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], w sprawie zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2535/13.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1552/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne T. C. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2535/13.

Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa podjął z urzędu postępowanie wznowione postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., w sprawie zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r.

M. C. złożyła w dniu [...] sierpnia 2016 r. skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia wniesionego przez nią wniosku o wznowienie postępowania i wydania orzeczenia w sprawie zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], uchylającą decyzję Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w pkt 1 i w tym zakresie orzekającą o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w W. w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] ha, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą nr [...], przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej w korytarzu zarejestrowanym pod autostradę [...] ([...]) - odcinek węzeł "[...]" (z węzłem) do węzła "[...]" (z węzłem), uchylającą ww. decyzję w pkt 4 i w tym zakresie umarzającą postępowanie oraz utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. w pozostałym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie akcentując, iż do chwili uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2535/13, zasadne było zawieszenie postępowania nadzorczego w sprawie. Ponadto organ podkreślił, że postępowanie zostało zakończone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przypomniał, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu wyeliminowanie stanu przewlekłości organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Warunkiem wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżąca uczyniła zadość temu wymogowi, bowiem w rozpatrywanej sprawie pismem z dnia [...] lipca 2016 r. M. C. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w sprawie dotyczącej rozpatrzenia wniosku o wznowienie postanowienia oraz wydanie orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2016 r., M. C. złożyła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w rozpatrzeniu ww. wniosku.

WSA w Warszawie podkreślił, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.).

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).

Sąd wskazał, że organ zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do chwili uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2535/13. Wyrok uchylił pkt 3 decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości oraz pkt 2 i pkt 3 decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] i stwierdził, że pkt 3 zaskarżonej decyzji nie podlega wykonaniu, a następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] zawiesił postępowanie w sprawie wznowionej. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 roku, sygn. akt I OSK 1552/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne T. C. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2535/13.

Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa podjął z urzędu postępowanie wznowione postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], w sprawie zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Sąd I instancji podniósł, że jeżeli organ w trakcie zawieszenia postępowania nie może wydać rozstrzygnięcia co do istoty, nie może również pozostawać w bezczynności, a sąd administracyjny nie może w tej sytuacji zobowiązywać organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007r., sygn. akt VI SA/Wa 763/07, LEX nr 352239). Wskazał, że taką ocenę prawną sformułował także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt I OSK 609/14 - zakreślając ramy postępowania dla Sądu niższej instancji, w kontekście potrzeby uwzględnienia pozostawania bądź nie w obrocie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Powołał się również na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SAB 199/98, LEX nr 48746, zgodnie z którym, Sąd rozpatrując skargę na bezczynność organu nie jest uprawniony do przeprowadzania kontroli zasadności zawieszenia postępowania, bowiem zawieszenie postępowania formalnie przerywa bezczynność organu, gdyż zgodnie z art. 103 K.p.a. wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Sąd I instancji wskazał nadto, że w uzasadnieniu powyższego wyroku NSA wyjaśnił, iż postanowienie o zawieszeniu podlega osobnemu zaskarżeniu, w związku z tym badanie kwestii zasadności zawieszenia postępowania w sprawie skargi na bezczynność nie jest celowe, gdyż wykracza poza przedmiot postępowania sądowego w sprawie bezczynności. Bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy jak i zawieszenie postępowania administracyjnego są bowiem odrębnymi i wzajemnymi wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego.

Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ nie pozostawał w stanie bezczynności, bowiem zawieszenie postępowania wstrzymało bieg sprawy administracyjnej. Dlatego wniesiona skarga na bezczynność organu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości, nie mogła być skuteczna. Nadto bezzasadność skargi na bezczynność i jej oddalenie implikuje brak możliwości uznania za zasługujący na uwzględnienie wniosku o nałożenie grzywny czy przyznanie sumy pieniężnej, jak również o przyznanie kosztów.

Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że postępowanie, w którym złożono skargę na bezczynność zakończyło się decyzją z dnia [...] września 2016 r., którą Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., co spowodowało brak możliwości uznania za zasługujący na uwzględnienie wniosku o zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia.

W dniu [...] października 2017 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyła M. C., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzuciła ona WSA w Warszawie:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania — art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 149 §1 pkt 1, 2, 3 i § 1a ppsa w zw. z art. 133 §1 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 12 § 1 i § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 6 i art. 7 i art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 35 § 1, § 2, 3 kpa w zw. z art. 36 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa w zw. art. 39 kpa w zw. z art. 141 § 4 ppsa (w zw. z art. 1 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 i 9 ppsa) - przez niewłaściwą kontrolę sądową postępowania skarżonego organu (w tym przez brak dokonania ustaleń i ocen według daty orzekania przez sąd w dniu [...].07.2017 r., a zwłaszcza przez brak dokonania ustaleń i ocen odnośnie bezczynności i całości okresu bezczynności, w tym w okresie od wydania postanowienia z dnia [...].06.2016 r. o podjęciu zawieszonego postępowania do dnia [...].09.2016 r., jako dnia wydania decyzji czy w zasadzie do daty doręczenia decyzji stronie, a także przez błędne ustalenia faktyczne w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego (w tym odnośnie bezczynności i całości okresu bezczynności, w tym w okresie od wydania postanowienia z dnia [...].06.2016 r. o podjęciu zawieszonego postępowania do dnia [...].09.2016 r., jako dnia wydania decyzji czy w zasadzie do daty doręczenia decyzji stronie), a także przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (zwłaszcza odnośnie bezczynności i całości okresu bezczynności, w tym w szczególności w okresie między datą wydania postanowienia z dnia [...].06.2016 r. o podjęciu zawieszonego postępowania do dnia [...].09.2016 r. jako dnia wydania decyzji czy w zasadzie do daty doręczenia decyzji stronie),
2. 2) naruszenie prawa materialnego - art. 12 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 6 i art. 7 i art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 35 § 1, § 2, 3 kpa (w zw. z art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 1 ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 usa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 i 9 ppsa) oraz art. 45 § 1 Konstytucji RP - przez błędne zastosowanie, w tym wskutek błędnej kontroli postępowania skarżonego organu i błędnych ustaleń i ocen, ewentualnie wskutek niewłaściwego zastosowania do ustalonego stanu faktycznego, a ponadto przez brak merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, postępowanie i okres postępowania (w tym w ramach skargi na bezczynność postępowania) powinny podlegać ustaleniom i ocenom do daty doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania. W przypadku skargi na bezczynność i wobec obowiązku sądu administracyjnego orzekania w przedmiocie bezczynności według stanu z daty orzekania, a nie jedynie z daty wydania czy sporządzenia decyzji, sąd administracyjny zobowiązany jest do ustaleń i ocen odnośnie całości okresu postępowania - zwłaszcza odnośnie okresu do daty doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia, wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Stosownie do art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11; z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 344/05 i sygn. akt I OSK 345/05).

Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów, zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10).

Rozpoznając, w tak zakreślonych granicach, skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne, ponieważ istotnie Sąd I instancji tylko w niewielkim stopniu odniósł się do kwestii bezczynności organu po wznowieniu postępowania.

Przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], zawiesił z urzędu postępowanie wznowione postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], w sprawie zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2535/13.

Następnie po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1552/14, którym oddalono skargi kasacyjne T. C. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2535/13, organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. podjął z urzędu postępowanie wznowione postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., w sprawie zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił uchylenia decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie podniósł, że postępowanie, w którym złożono skargę na bezczynność, zakończyło się decyzją administracyjną, co powoduje, że brak było możliwości zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia, czym częściowo przyznał, że organ po wszczęciu postępowania nie pozostawał w bezczynności. W tym zakresie wskazanie Sądu I instancji choć ułomne jest prawidłowe, ponieważ od chwili wydania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa postanowienia o podjęciu postępowania do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę minęły dwa miesiące. Sprawa wszczęta z wniosku M. C. z dnia [...] października 2013 r. dotyczyła wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r., która częściowo uchylała decyzje wywłaszczeniowe wydane w 2013 r. przez Wojewodę Mazowieckiego w związku z budową drogi ekspresowej drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym po autostradę [...] ([...]) - odcinek: węzeł "[...]" (z węzłem) - węzeł "[...]" (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej, położonej w W w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1950, a więc skomplikowanej zarówno pod względem technicznym, jak i prawnym, inwestycji liniowej.

Sprawa była dwukrotnie przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych orzekających w sprawie decyzji wywłaszczeniowych. Oczywistym jest zatem, że okoliczności sprawy, stopień jej skomplikowania powodował, że sprawa miała charakter szczególnie skomplikowany, a więc termin do jej załatwienia wyniósł dwa miesiące (art. 35 § 3 K.p.a.). Termin ten został tylko o kilka dni przekroczony przez organ, a więc nie można uznać, że w tej sprawie organ pozostawał w bezczynności.

Tak więc wyrok Sądu I instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, ponieważ należało oddalić skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa.

Podnieść jednak należy, że w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie wypowiedział się w kwestii przepisów prawa materialnego, organy są związane wykładnią przepisów prawa administracyjnego dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niemniej jednak samo rozstrzygnięcie Sądu I instancji - oddalenie skargi na bezczynność organu - było prawidłowe.

Tak więc zaskarżony kasacyjnie wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.