Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 23 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 83/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dalej jako "WSA", oddalił skargę J.S. na decyzję Wojewody [...], dalej jako "Wojewoda", z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania.
Skarżący złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie:
- I. prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 oraz art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 nr 89 poz. 414 ze zm.), dalej jako "Prawo budowlane", przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że wniosek skarżącego o odszkodowanie za działkę nr [...] nie został skutecznie złożony w dniu [...] grudnia 2004 r., lecz dopiero w dniu [...] lipca 2009 r., a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący nie dochował terminu do złożenia wniosku określonego w art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 ze zm.), dalej jako "przepisy wprowadzające", pomimo iż skarżący przedłożył odpis pisma (wniosku o odszkodowanie) wraz z odpisem potwierdzenia nadania tego pisma do właściwego organu administracji z dnia [...] grudnia 2004 r., poświadczone notarialnie za zgodność z oryginałem, a które to zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o notariacie są równoznaczne złożeniu oryginału dokumentu.
- II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r, poz. 935), dalej jako "k.p.a." oraz art. 28 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. kosztów postępowania według norm przepisanych, a ponadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że WSA bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji co do przebiegu zdarzeń w sprawie, co w konsekwencji spowodowało aprobatę dla niewłaściwego zastosowania art. 57 § 5 k.p.a. Wskazał, że stosowny wniosek o odszkodowanie przesłał przesyłką poleconą na adres właściwego organu administracji publicznej w dniu [...] grudnia 2004 r., a więc w terminie określonym przez przepisy wprowadzające. Za niezasadne uznał przy tym stanowisko WSA jakoby nie wykazał, że wniosek taki został organowi doręczony, bowiem w jego ocenie nie może on ponosić odpowiedzialności za zaniechania organu i fizyczny brak rejestracji przez organ nadanej do niego przesyłki. Zaznaczył, że prawidłowo nadał pismo w polskiej placówce pocztowej, na dowód czego przedstawiał notarialnie poświadczony odpis potwierdzenia nadania, przy tym nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z braku prowadzenia stosownych rejestrów przez Pocztę Polską.
Jego zdaniem w zakreślonym terminie spełnił ciążące na nim obowiązki, jak też dochował w tym zakresie wszelkiej staranności, gdyż przesyłkę z 2004 r., nadał listem poleconym oraz uzyskał potwierdzenie nadania tejże przesyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji.
Trudny do zweryfikowania jest zarzut pierwszy skargi kasacyjnej podnoszący między innymi naruszenie art. 28 ust. 2 i art. 5 Prawa budowlanego oraz art. 73 przepisów wprowadzających. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 5 Prawa budowlanego określa zasady projektowania i użytkowania obiektu budowlanego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia toku rozumowania skarżącego kasacyjnie odnośnie związku art. 28 ust. 2 i art. 5 Prawa budowlanego z art. 73 przepisów wprowadzających.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów i argumentów, podnoszących naruszenie art. 7, art. 77 i art. 28 k.p.a. przypomnieć należy, że spór dotyczy ustaleń poczynionych przez organy, według których skarżący nie złożył w terminie przewidzianym w art. 73 przepisów wprowadzających wniosku o odszkodowanie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie nie są uzasadnione. Postępowanie wyjaśniające nie może być prowadzone w nieskończoność. Ma być ono efektywne, to znaczy powinno się toczyć się sprawnie, szybko, oszczędnie, przy ograniczeniu czynności do niezbędnego minimum, z jednoznacznym ukierunkowaniem w celu uzyskania określonego efektu. Akta administracyjne dowodzą, że organ podjął wszelkie możliwe działania w celu wyjaśnienia okoliczności złożenia podania o wypłatę odszkodowania, a ustalenia te są spójne i logiczne. Trafnie przyjęto w sprawie, że pierwszym wnioskiem dotyczącym odszkodowania za ww. nieruchomość jest wniosek złożony w dniu [...] lipca 2009 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 73 ust. 4 przepisów wprowadzających.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wskazał, że w dacie [...] grudnia 2004 r. nadał przesyłkę do organu, w której zawarł wniosek o odszkodowanie, lecz nie wykazał, że przesyłka dotarła do adresata. W przypadkach korzystania z operatora pocztowego nadawcy przysługuje uprawnienie do złożenia reklamacji na poczcie. To strona wywodzi skutki prawne w związku ze złożeniem wniosku i to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wniosek dotarł do adresata. Jeśli wnioskodawca nie sprawdził, będąc stroną umowy z operatorem pocztowym czy ten należycie wykonał umowę, to nie można przerzucać na podmiot trzeci (organ) skutków niewykonania czy nienależytego wykonania umowy o świadczenie usług pocztowych. Jak trafnie zauważa organ odwoławczy w treści pisma z dnia [...] lipca 2009 r. o wypłatę odszkodowania nie ma żadnego nawiązania do wcześniejszego wniosku, który miał być złożony w grudniu 2005 r. Z kolei potwierdzenie przez notariusza za zgodność z oryginałem pisma z dnia [...] grudnia 2004 r. wraz z potwierdzeniem nadania dowodzi tego, że istnieje oryginalne pismo opatrzone tą datą, ale nie przesądza o dochowaniu daty nadania tego pisma przed upływem terminu określonego w art. 73 przepisów wprowadzających.
Organ zauważa bowiem, że zgodnie z wydrukiem systemu informatycznego o nazwie "Rejestracja i Śledzenie Spraw [...]" w dniu [...] grudnia 2004 r. zarejestrowano wpływ korespondencji od adresata – J.S., ul. [...]. Jednakże korespondencja ta dotyczyła wyrejestrowania samochodu ciężarowego. Zatem nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów stanowisko, według którego nie ma podstaw do przyjęcia, że wniosek o odszkodowanie za ww. nieruchomość został skutecznie złożony pomiędzy 1 stycznia 2001 r. a dniem 31 grudnia 2005 r.
Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.