Uzasadnienie
Prezydent Miasta L. - działając na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 12 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 228 poz. 2255 ze zm./ - decyzją z dnia 7 maja 2004 r. odmówił Annie L. przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zaś decyzją z dnia 8 września 2004 r. (...) utrzymało w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Anny L., wyrokiem z dnia 29 grudnia 2004 r. II SA/Lu 798/04 stwierdziło nieważność decyzji odwoławczej.
Sąd uznał bowiem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa, gdyż stosownie do art. 477[8] par. 2 pkt 1 in fine Kpc - od 1 maja 2004 r. sprawy o dodatki do zasiłku rodzinnego /zatem o dodatek z tytułu samotnego wychowania dziecka/ należą do właściwości sądów rejonowych, które rozpoznają odwołania od decyzji dotyczących tego rodzaju świadczeń.
Wnosząc skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zarzuciło:
1/ "naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 228 poz. 2255 ze zm./, a w konsekwencji art. 127 par. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samorządowe kolegium odwoławcze nie jest uprawnione do rozpoznania odwołania od decyzji organu właściwego w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku, lecz sąd powszechny;
2/ naruszenie prawa materialnego, wyrażonego w treści art. 56 ust. 1 w związku z art. 34 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 228 poz. 2255 ze zm./ poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że w wyniku wprowadzenia zmian do art. 477[8] ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego została ustanowiona kompetencja wyłączna sądu powszechnego do rozstrzygania odwołań od wszystkich decyzji w sprawach zasiłków rodzinnych i dodatków do zasiłków rodzinnych;
3/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./ poprzez przyjęcie, że organem odwoławczym od decyzji wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w zakresie realizacji świadczeń rodzinnych jest sąd powszechny, pomimo że właściwość sądu nie wynika wprost i wyraźnie z przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 228 poz. 2255 ze zm./;
4/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
5/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 par. 1 pkt 1 i art. 156 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium".
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej, analizując przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, przedstawiono, że kognicja sądów powszechnych w sprawach zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego została ustalona tylko na czas określony i tylko w odniesieniu do decyzji wydawanych przez organy, o których mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy - będące zarazem organami rentowymi w rozumieniu art. 477 par. 4 Kpc, natomiast art. 477[8] par. 2 Kpc w żadnym razie nie stanowi normy kompetencyjnej dla sądu powszechnego do rozpatrywania odwołań od decyzji organu właściwego - w rozumieniu art. 3 pkt 11 powołanej ustawy - tj. wójta, burmistrza lub prezydenta miasta i nie wyłącza drogi administracyjnego postępowania odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, stanowisko zaś sądu, że art. 477[8] par. 2 pkt 1 Kpc ustala wyłączną właściwość sądów rejonowych w sprawach o zasiłek rodzinny oraz o dodatki do zasiłku rodzinnego - czy też, aby sądy rejonowe były "innym organem odwoławczym, w rozumieniu art. 127 par. 2 in fine Kpa, powołanym do rozpatrywania odwołań od decyzji administracyjnych w miejsce organu administracji publicznej wyższego stopnia - nie znajduje uzasadnienia prawnego.
Zagadnienie właściwości organu odwoławczego w sprawach tego rodzaju, w których w pierwszej instancji decyzję wydał "organ właściwy" w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy o świadczeniach rodzinnych /tj. wójt, burmistrz lub prezydent miasta/, było już przedmiotem postanowienia z dnia 20 kwietnia 2005 r. I OSK 178/05 i zostało rozstrzygnięte na rzecz samorządowego kolegium odwoławczego.
Podzielając przedstawioną w powołanym postanowieniu ocenę prawną należy stwierdzić, że nowe brzmienie art. 477[8] par. 2 pkt 1 Kpc, nadane ustawą o świadczeniach rodzinnych, nie daje podstaw do uznania, aby rozstrzygnięte decyzją administracyjną sprawy zostały przekazane do właściwości sądu powszechnego jako sprawy cywilne /sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych/ w rozumieniu art. 1 Kpc.
Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych /art. 476 par. 2 Kpc/, podczas gdy wójt, burmistrz czy prezydent miasta nie jest organem rentowym, o jakim mowa w art. 476 par. 4 Kpc.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest "organem właściwym" - w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy o świadczeniach rodzinnych - któremu powierzono prowadzenie postępowania w sprawie świadczeń rodzinnych /art. 20 ust. 2 powołanej ustawy/, do tego postępowania zaś stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego /art. 32 ustawy/, zatem art. 127 par. 2 Kpa i art. 17 pkt 1 Kpa, stąd organem odwoławczym jest samorządowe kolegium odwoławcze.
Z kolei sąd powszechny jest właściwy, na mocy art. 56 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, będącego przepisem o charakterze szczególnym, lecz tylko w sprawach odwołań od decyzji organów emerytalnych lub rentowych.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.